Κοινό το όνομα ΕΙΡΗΝΗ (6 ΠΟΙΉΜΑΤΑ)

 

ΤΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ/ ΕΙΡΗΝΗ ΑΣΗΜΕΝΟΥ
 
Κόκκινο
αβγό βαμμένο
μάλλον νικημένο
κατηφορίζει μαζί
με του δρόμου
τ’ απόνερα.
 
Μπλέκεται αιχμάλωτο
σε σχάρα αποχέτευσης
βιάζεται να εισχωρήσει
στα έγκατα
να χωνευτεί μαζί με τ’ άλλα
τα τελειωμένα
μέχρι του χρόνου.
 
**
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΠΙΠΛΟΚΗ / ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ
 
Κι ο άλλος που έρχεται
Με μια μικρή ελεγεία στους κροτάφους
Τίποτα δεν γνωρίζει από δακτυλικό εξάμετρο
Αυτά όμως όλα είναι λεπτομέρειες
Πριν φας εσύ τα νύχια
Σε προλαβαίνει ο τόρνος
Δέκα συν δέκα δάχτυλα με μαθηματική ακρίβεια
τα λιώνει ένα-ένα με το χαρτί πάνω στην πέτρα
Κι ουρλιάζει το φεγγάρι ως το σούρουπο
Σαν τη ληγμένη βοδινή κονσέρβα
Που την αδειάζουμε
Κι έπειτα τη χωνεύουμε βελάζοντας στιχάκια.
 
Μεθαύριο το φεγγάρι θα ’ναι τσέρκι άτσαλα κομμένο
ο πόλεμος τελειώσει θ’ αρχίσει ο θερισμός
Τα μεροκάματά μας σε σιτάρι
Μπορεί και σε μάτια. Τελοσπάντων,
αυτή η αριθμητική μ’ έχει μπερδέψει
 
Ξεφλούδισέ με ολόκληρη
 
***
ΜΕ ΧΕΙΛΗ ΤΡΑΓΑΝΑ  / ΕΙΡΗΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
 
Αποβραδίς, με λόγια τρυφερά να πιάσεις το
προζύμι – το χάραμα, ψωμί αφράτο να
φουσκώσει. Να το πλανέψεις το κορμί, να σε
ταΐσει. Κι όπως θα ρέει το κρασί σε στόμα
λαίμαργο, της μάνας το βυζί να καταργεί.
 
Για δες, για δες, η θάλασσα στη μέση πώς
το σχίζει.
 
Την ώρα που νυχτώνει, με χέρια βουτηγμένα
μεσ’ στο μέλι, δώσε πλευρό αριστερό
να σε κλαδέψω –
πλαγιές να σπείρω με μαστίχι.
 
****
ΡΙΖΙΚΟ / ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΟΜΠΟΛΗ
 
Τσιγγάνα πένα, ατίθαση μνήμη
Μεγάλα όνειρα σμιλεύεις τα μεσάνυχτα
Άγρια πέλαγα δαμάζεις με την επιμονή σου
Στην περιπλάνηση
 
Ήμουν κι εγώ σε μια φωλιά που κάηκε
Σε μαύρες εποχές με φτωχές ανάσες
Και είδα τον ήλιο σκοτεινό να προαναγγέλλει
Νέα καιρικά φαινόμενα
 
Τσιγγάνικο αίμα κουβαλάς, μου είπε
Δύσκολη η αιμοληψία από λέξεις χίμαιρες
Οι ρίζες σου βαθιές αλλά για λίγο, και η μοίρα σου
άστεγη πατρίδα, ασύνορη πολυτεκνία
 
*****
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΤΟΥΣ ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΕΣ / ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΑΝΟΥ
 
Τα ποιήματα γράφονται στη ρωγμή του μετώπου
ανθρώπων που γεννήθηκαν λειψοί, μα δεν το ξέραν
γιατί τους βρήκε η συμφορά στη μήτρα
και βάζαν τα χέρια ασπίδα
στον κύκλο που τους βάραινε το στέρνο.
 
Τα ποιήματα βρίσκουν μοναχά τους φαροφύλακες.
Στέκουν στα ραγισμένα δωμάτια
με τα δάχτυλα σκάφτουν τους τοίχους
τα πόδια καρφώνουν στη σχισμή του δαπέδου
και γίνονται ρίζες.
 
******
Το χρέος του ποιητή /ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΔΡΕΟΥ
 
Δυο ξίφη πάντα κουβαλώ
το ένα νέκταρ στάζει
μα τ' άλλο είναι κοφτερό
αίμα και δάκρυ σταζει.
 
Το αίμα ειναι της καρδιάς
το δάκρυ της ψυχης μου
που όταν αβάσταχτα πονά
νέχταρ ζητά η πληγή μου.
 
Και κάνω επιστράτευση
της γης όλα τα κάλλη
ζητώ  απ΄όλους άφεση
μα μέσα μου μια πάλη.
 
Με ψάχνουνε κάτι παιδιά,
 Πού χάθηκες φωνάζουν;
Παιδιά 'κατώτερου" Θεού
τον ποιητή τους κράζουν.
 
Αρπάζω τ' άλλο και κτυπώ
τέρατα και διαβόλους
διπλή η κόψη του, πονώ
μ' αλλάζω αμέσως ρόλους .
 
Μπαίνω στην θέση του παιδιού ,
 άλλο δεν περιμένω
νιώθω τον πόνο τ αλλουνού
για με δεν είναι ξένος...
 
Ξέρω τι πα 'να πει σκλαβιά
στην  ίδια σου την  χώρα
ακούω το κλάμα απ' τα παιδιά
κάθε στιγμή και ώρα.
 
Ακούω νεκρούς να βρίζουνε
που τους ξεχάσαν όλοι
τα σωθικά μου σκίζονται
που κυβερνούν διαβόλοι.
 
Τι σόι είμαι ποιητής
το δίκιο αν δεν φωνάξω
και για τα τέρατα της γης
ξίφος αν δεν αρπάξω;
 
Χρέος έχει ο ποιητής ,
η πένα η δύναμη του
κληρονομιά πάνω στη γη
ν ' αφήνει την κραυγή του.