Κατά Σαλώμη: Προς τα πού πεθαίνουμε, Ιωάννη;

Και πώς να γίνω ναυαγός
μ’ ένα δελφίνι να σωθώ;
Αφού δεν έχω πέλαγος.

Μέσα στη γη
Πώς να χωθώ για σωθώ;
Μέσα στη γη
σώζεται μόνο η πέτρα.

Και αν χαθώ
Ποιος θα πληρώσει το χαμό
Τάζοντας εύρετρα
Για να με βρουν και να σωθώ;
Αφού δεν είμαι κανενός.
Ποιος θα με ψάξει;

Ίσως να είχα ουρανό
για να κρυφτώ
και να σωθώ
αν δεν περίμενες εσύ εκεί
ακέφαλος.

Για να μας σώσεις.

ο κάδος

Τελικά βρήκα το λάθος.
Μπορεί να φαίνεται μικρό
όμως δεν είναι.

Κρίμα τα όσα ξόδεψα
όσα μολύβια τετράδια και άλλα συναφή για να γράψω.
Μουτζούρες τελικά πεταμένες
στον κάδο.
Όμως ίσως…
λέω ίσως… κάποιος στίχος
εκεί μέσα
προσπαθεί να επιζήσει
να ενώσει τα σπασμένα
κομμάτια του.
Όχι για χάρη μου
ούτε για χάρη σας.
Τότε για ποιον προσπαθεί
να ξεφύγει τον ανελέητο
σκουπιδοφάγο που τον έριξαν;

Ακροβάτης επί ξυρού άκανθου

Πάνω σε τεντωμένο σκοινί
εύθραυστο σαν το λώρο
χρέος τυφλό
στ’ αυτιά, στα μάτια και στον νου
μ’ ανάγκασε να περπατήσω.
Με νύχια και δόντια όρθιο με κράτησε
και για να νιώθει δυνατό
με κάρφωσε καλού κακού
στην κλίμακα του πάθους.

Έτσι ισορρόπησε σαν ζωντανός σταυρός το σώμα μου.
Με χέρια καρφωμένα.
Αν έμεναν ελεύθερα να ψηλαφούν τους ήλους
θα είχα κιόλας τσακιστεί
στο ανιστόρητο.

Ενώ άλλοτε παραπαίοντας
απ’ τις αντίρροπες ριπές
κι άλλοτε παραδέρνοντας
απ’ τις ομόρροπες ροπές κατάφερε

στο εσαεί να κρατηθεί το πεπρωμένο μου.

Στη μήτρα Μιας αταξίδευτης κάμαρας

Εκείνη την ώρα της νύχτας.

Της κάθε νύχτας

Που τα μάτια άδεια ξυπνάνε

ανήσυχα

και πεινασμένα.

Και ψάχνουν να βρουν

ν’ αδράξουν κάτι.

Ν’ ακουμπήσουν για λίγο ξανά

στο γερο-καθρέφτη.

Στα κομοδίνα τα δίδυμα.

Στην γκαστρωμένη ντουλάπα.

Στο μπαγιάτικο ρούχο το χθεσινό

το τεμπέλικο

που κοιμήθηκε στην καρέκλα

και κοντεύει να σωριαστεί

πάνω στις κουρασμένες παντόφλες.

Κατά Σαλώμη: Προς τα πού πεθαίνουμε, Ιωάννη;

Και πώς να γίνω ναυαγός
μ’ ένα δελφίνι να σωθώ;
Αφού δεν έχω πέλαγος.

Μέσα στη γη
Πώς να χωθώ για σωθώ;
Μέσα στη γη
σώζεται μόνο η πέτρα.

Και αν χαθώ
Ποιος θα πληρώσει το χαμό
Τάζοντας εύρετρα
Για να με βρουν και να σωθώ;
Αφού δεν είμαι κανενός.
Ποιος θα με ψάξει;

Ίσως να είχα ουρανό
για να κρυφτώ
και να σωθώ
αν δεν περίμενες εσύ εκεί
ακέφαλος.

Για να μας σώσεις.

Το σκυλί μου το λέγανε Σαμάνθα

Κάποτε

ίσως ξαναβρεθούμε.

Κάποτε

Ίσως τα κόκαλα

Που θα σου δώσει

ο Θεός

να παίζεις

ίσως

να είναι τα δικά μου.

Από φίλντισι

Το πιάνο

Συχνά θυμάται τον ελέφαντα

Που σκότωσαν

Για χάρη του.

Και τον πενθεί

Με λίγα μαύρα πλήκτρα.