Ρεμβασμός στις Αλυκές

Κάποτε αρνιέται η θάλασσα την ασημένια δίνη
κι έρχεται μόνη σ' άτρεμα σύνορα να σταθή.
κάποτε αρνιέται η θάλασσα την απεραντοσύνη
κι έρπει στα έλη τα ζεστά να μεταμορφωθεί.
Τότε μαζί της σέρνεσαι, μαύρη ψυχή ωκεάνια,
από τα βάθη τα μουντά και τη βαθιά φυγή
και πλέεις στα τέλματα έκθαμπη, στις μούντες, στα τηγάνια,
και μες στη λάμψη χάνεσαι που φωσφορίζει η γη.
Τώρα δε βλέπεις τίποτε μπροστά σου να σαλεύη.
ο ήλιος είναι θάνατος που σε κοιτάει στηλά.
μα κάτι ακούς τριγύρω σου που αθανασία γυρεύει
από τη στέγνα την πυρή που σου χαμογελά,
κάτι σα δίψα σκοτεινή που δυνατά σε κράζει
να βγης απ' την ουσία σου, στη διάφανη να μπης
στιγμή της μεταμόρφωσης και το κορμί σου στάζει
κόμπους χρυσούς τον ίδρωτα στον κόρφο της σιωπής.
Να το, που πλάι σου ξαφνικά παρθένο έχει ανατείλει,
αστέρι πρωτογέννητο στον άσπαρτο ουρανό,
μαργαριτάρι απ' της καρδιάς βγαλμένο το κοχύλι,
όραμα που πυκνώνεται μπροστά σου σιγανό.
τ' αλάτι βγαίνει απ' την αγνή σιγή και σε κοιτάζει
κι εσύ μες στο κοχύλι σου μαζεύεσαι ξανά
απ' την τρομάρα του στοιχειού που γρήγορα ξαλλάζει
και πήζει γύρω σου από φως ολόασπρα βουνά.

(Ξαναδιαβάζω την πρώτη)

Ξαναδιαβάζω την πρώτη και τη δεύτερη πολιορκία μου
στο χωματένιο φράχτη,
ξαναπαίρνω τη στάχτη στα χέρια μου
και πλάθω καινούργια ποιήματα
…………………………………………
μέσα στου Μάγερ την αγκαλιά,
στοιχειοθέτης της θλίψης μου,
χρονικογράφος της λησμονιάς μου (σ. 41)

Η ελώδης ακινησία της λίμνης δανείζει το στιλπνό της χρώμα στο βασανισμένο από την απώλεια του έρωτα πρόσωπο του ποιητή:

Κοιτάξτε με, απ' τα νεροσταλάματα
το πρόσωπό μου τρύπησε το πέτρινο,
ράγισε ο στοχαστικός καθρέφτης του μετώπου μου
και τ' αετίσια μάτια μου πήραν το χρώμα του βυθού
και τη στιλπνή ακινησία του έλους

Κοιμάται ο άνθρωπος πάνω στη χλόη της καλοσύνης του

"Κοιμάται ο άνθρωπος πάνω στη χλόη της καλοσύνης του.
………………………………………………………
Με κείνο το χαμόγελο που το κράτησες αμάραντο εξήντα πέντε χρόνια".
Ως μεταφορικός και συμβολικός δύτης ο αγαπημένος πατέρας εξακολουθεί να υπομνηματίζει με την απουσία του την πολύτιμη αλλοτινή ύπαρξή του:
Δε μελετάς πια τον κόσμο μεσ' από μάτια γυάλινα,
δεν ξεσηκώνεις στα σχέδια με τις διαστάσεις που ήξερες
τα σπίτια, τα ποτάμια και τις λίμνες
(σ. 16)
Στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή θα συναντήσουμε νύξεις για τη φιλτραρισμένη και διυλισμένη αξιοποίηση του Αιτωλικού μύθου με έμμεσους υπαινιγμούς όπως:
Με τη δίψα του βασιλιά Ανήλιαγου
που σκάβει το ξερό βουνό, για να φέρει στην Κυρά Ρήνη το νερό,
από τη λίμνη τ' Αγγελόκαστρου

(Αν ψάξετε τον κόρφο μου)

Αν ψάξετε τον κόρφο μου δε θα βρήτε τίποτε άλλο
από μια δέσμη χειμωνιάτικα χειρόγραφα,
μια δέσμη από παράξενα τοπία
που μου τα φέρνει ο άνεμος από πανάρχαιες θάλασσες,
εικόνες κλεμμένες απ' τα ποιήματα του Θεού,
μια δέσμη χειρόγραφα, εικόνες και τοπία
που αν τα καίγατε όλα μαζί στο τζάκι σας
η στάχτη τους θα μύριζε μονάχα
λογοκοπία"

(κλεισμένος σ' ένα σημάδι αόρατο)

Να με, κλεισμένος σ' ένα σημάδι αόρατο,
συμμαζεμένος σ' ένα σπυράκι χρόνου,
κρυμμένος σ' ένα μόριο σιωπής,
στάλα που αγεροκρέμεται και ακριβοζυγιάζει το πέσιμό της στο βυθό,
να με, σφιγμένος σ' ένα φλούδι ολόστεγνο
κι ύστερα απίστευτα τιναγμένος
σαν του ροδιού το σπόρο που σπάει τον κλεισμό