Αλλά ξέχασε όλα εκείνα τα ψέματα

 

 

 

 

Στ’ αβρό άγγιγμα της άνοιξης, σε μια τέτοια

Γαλάζια αβρότητα καθώς έχει αυτή η Άνοιξη, α!

Να ονειρεύεσαι τα νέα κορίτσια όπως ένας ονειρεύεται

Τα’ αγνά λουλούδια στον πράσινο τρόμο του δάσους. Στις σκιές

Του παρθένου δάσους, να πιστεύεις πως υπάρχουν

Ανοιξιάτικα μάτια, μάτια από φως που τρομάζουν

Καθώς τρομάζει το ξέφωτο του δάσους το πρωί απ’ τον κατακτητή του

Ήλιο. Να πιστεύεις πως υπάρχουν χέρια ηρεμότερα

Κι απ’ τα φοινικόδεντρα, απαλότερα κι από το λίκνισμα μιας

Θαλάσσιας νύμφης- χέρια απαλά να λικνίσουν την καρδιά μου

Με παλάμες απάνω απ’ τη θλίψη και τον ύπνο μου.

 

Έρχομαι σε σένα ένα λείο βέλος όρθιο, το κεφάλι

Ψηλά απάνω απ’ τα χαμόκλαδα, ω σκοτεινά

Χείλη από μοναχικούς ετήσιους άνεμους, αδέρφια

Της νύχτας ιερών χορών τα’ ουρανού! Ακούστε

Τη φωνή της χαμηλή και βαθύτατη- μια μεγάλη

Μπρούτζινη καμπάνα από πολύ μακριά!

Η καρδιά της χτυπά στον ίδιο τόνο με τη δική μου

Και ο ρυθμός της είναι ρυθμός πολεμικών ταμ ταμ.

Να πιστέψεις πως αυτή είναι η μία Νέα Γυναίκα, που

Προσμένει στην εξώθυρά της για τους ταχυδρόμους μου

Και που φαντάζεται το πρόσωπό μου μέσα

Στο κεφαλομάντιλό  της που λουλουδίζει! Στ’ απαλό

Φως αυτής της Άνοιξης, να πιστέψεις με προσμένει

Η παρθένος μου με τα μαύρα μεταξένια μαλλιά.

 

Μ. Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20^ου αιώνα, μτφ. Αθ. Νταουσάνης-Ο. Σανς, εκδ. Ελ. Γράμματα

«Νυχτερινά» (μικρό απόσπασμα)

«Το ταμ – ταμ μοχθεί, βόι* Η ιερή σιγή. Ας χορέψουμε,
Το τραγούδι μαστιγώνει το αίμα
Ο ρυθμός διώχνει την αγωνία που μας σφίγγει το λαιμό.
Η ζωή κρατά το θάνατο σε απόσταση»

Μαύρη γυναίκα

Μαύρη γυναίκα! Γυμνή γυναίκα!

Ντυμένη με το χρώμα σου

Που ’ναι ζωή.

Με τη γύμνια σου

Που ’ναι ομορφιά.

Στη σκιά σου έχω αναστηθεί.

Ένιωσα την αβρότητα των χεριών σου

απάνω στα μάτια μου.

Και τώρα, ψηλά πολύ, στην κορφή

του ηλιοψημένου παρελθόντος

-μεσ’ στην καρδιά του Καλοκαιριού

στου μεσημεριού την καρδιά-

Έρχομαι κοντά σου, ω πρόθυμη

δική μου Γη! Και η ομορφιά σου

μου τρυπά την καρδιά, όπως

το ισχυρό βλέμμα του αετού.

Γυμνή γυναίκα! Μαύρη γυναίκα!

Ώριμο φρούτο σκοτεινής σάρκας,

μαύρου κρασιού συγκρατημένη έκσταση,

στόμα που κάνει το στόμα μου

να τραγουδεί. Σαβάνα

με καθαρούς ορίζοντες, σαβάνα

που τρέμει κάτω απ’ τα καυτά χάδια

του ανατολικού άνεμου, ταμ-ταμ

σκαλιστό, ζωντανό ταμ-ταμ που γογγύζει

κάτω απ’ του κατακτητή τα δάχτυλα.

Η χαμηλότερη φωνή σου είναι του εραστή τραγούδι.

Μαύρη γυναίκα! Γυμνή γυναίκα!

Λάδι αρυτίδωτο από τους ανέμους, λάδι

που μαλακώνει τους μηρούς των αθλητών

απάνω στης πριγκίπισσας των Μάλι

τους μηρούς, γαζέλα με δεσμούς ουράνιους,

τα μαργαριτάρια είναι αστέρια

που λάμπουν τη νύχτα απάνω

στη σάρκα σου. Απολαυστικό παιχνίδι

του μυαλού, εικόνα κόκκινου χρυσού

απάνω στη φλεγόμενη σάρκα,

στη σκιά των μαλλιών σου

κοντά στων ματιών σου τους ήλιους

στενεύει η αγωνία μου.

Γυμνή γυναίκα! Μαύρη γυναίκα!

Να τραγουδήσω θέλω την εφήμερη

ομορφιά σου. Να ριζώσω

την ύπαρξή σου στην αιωνιότητα.

Προτού φτάσει η φθονερή μοίρα

και στάχτη σε κάνει για να θρέψει

μ’ αυτή τις ρίζες της ζωής.

 

μετάφραση, Θανάσης Νταουσάνης