My Belarusy είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου της Λευκορωσίας.

Είμαστε Λευκορώσοι, ειρηνικός λαός,
η καρδιά μας ανήκει στη γενέθλια γη μας,
Διατηρούμε γενναιόδωρη φιλία
και αποκτούμε τις δυνάμεις μας
μέσα στην εργατική ελεύθερη οικογένεια.

 Δόξα στο λαμπρό όνομα της γης μας, Δόξα στην αδελφική ένωση των λαών μας! Αγαπημένη μας μητέρα πατρίδα, Μακράν να ζεις και να ευημερείς, Λευκορωσία!

Μαζί με αδέρφια, με δύναμη, μέσα στους αιώνες
Φυλάξαμε το εθνικό μας αρχικό ξεκίνημα,
Σε αγώνες για ελευθερία, σε αγώνες για τη μοίρα,
Κερδίσαμε το λάβαρο των νικών μας.

Η φιλία των λαών η δύναμη των λαών
είναι το ηλιόλουστο και αξιοσέβαστο μονοπάτι μας
Εκτινάσσεσαι περήφανα στα λαμπρά ύψη,
λάβαρο της νίκης, λάβαρο χαράς!

 Ο ύμνος γράφτηκε και υιοθετήθηκε αρχικά το 1955 για να χρησιμοποιηθεί από τη Σοβιετική Δημοκρατία της Λευκορωσίας. Η μουσική συνετέθη από τον Nyestar Sakalowski κι οι στίχοι από το Maxim Klimkovich. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η μουσική διατηρήθηκε, αλλά οι στίχοι άλλαξαν. Οι νέοι στίχοι από τον Klimkovich και τον Uladzimir Karyzny υιοθετήθηκαν με προεδρικό διάταγμα στις 2 Ιουλίου 2002.

Το Κντε ντόμοφ μούι (Πού είναι το σπίτι μου;) είναι ο εθνικός ύμνος της Τσεχίας.

Πού είναι το σπίτι μου, πού είναι το σπίτι μου;

Το νερό κελαρύζει μέσ' απ' τα λιβάδια

Τα φύλλα των πεύκων θροΐζουν πάνω απ' τους βράχους

H άνοιξη ανθίζει και λάμπει πάνω από τα δέντρα

Έναν παράδεισο να δει κανείς πάνω στη γη!

Κι αυτή είναι η όμορφη η χώρα,

η τσέχικη γη, το σπίτι μου,

η τσέχικη γη, το σπίτι μου!

Το τραγούδι γράφτηκε από το συνθέτη Φραντίσεκ Σκρουπ και το θεατρικό συγγραφέα Γιόσεφ Καγιετάν Τυλ ως τμήμα ενός κωμικού θεατρικού έργου, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πράγα στις 21 Δεκεμβρίου 1834. Το αρχικό τραγούδι αποτελείται από δυο στροφές. Σύντομα το κομμάτι έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές από τους Τσέχους κι έγινε αποδεκτό ως ένας ανεπίσημος ύμνος ενός έθνους μέσα στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων.

Το Mazurek Dąbrowskiego (Η μαζούρκα του Νταμπρόφσκι) είναι ο εθνικός ύμνος της Πολωνίας.

Mazurek Dąbrowskiego	Η Μαζούρκα του Νταμπρόφκσι
Jeszcze Polska nie zginęła,	Η Πολωνία δεν έχει ακόμη πεθάνει,
Kiedy my żyjemy.	Όσο ζούμε εμείς.
Co nam obca przemoc wzięła,	Ό,τι ο εχθρός με τη βία έχει πάρει,
Szablą odbierzemy.	Με το σπαθί θα το αρπάξουμε.
	Προχώρα! Προχώρα Ντομπρόβσκι,
	Από την ιταλική γη ως την Πολωνία,
	Υπό τις διαταγές σου
	Θα ενωθούμε με το έθνος.
	Θα διασχίσουμε τον Βιστούλα και τον Βάρτα,
	Και Πολωνοί θα είμαστε,
	Μας έδειξε το παράδειγμα ο Βοναπάρτης
	Πως πρέπει να νικάμε.
	Προχώρα! Προχώρα Dabrowski...
	Όπως ο Czarniecki ως το Πόζναν
	Μετά τη σουηδική κατοχή
	Για να σώσει την πατρίδα,
	Θα επιστρέψουμε δια θαλάσσης.
	Προχώρα! Προχώρα Ντομπρόβσκι...
	Ένας πατέρας έλεγε στην (κόρη του) Βαρβάρα
	Με δάκρυα στα μάτια του:
	"Άκου, τώρα, αυτά είναι τα αγόρια μας
	Που χτυπάνε τα τύμπανα."
	Προχώρα! Προχώρα Ντομπρόβσκι...

Ναντ Τάτρου σα Μπλίσκα (Nad Tatrou sa blýska, Αστραπή πάνω από τα Τάτρας) είναι ο εθνικός ύμνος της Σλοβακίας

	Υπάρχουν αστραπές πάνω από τα Τάτρας,
	κεραυνοί χτυπούν με λύσσα.
	Ας τους σταματήσουμε, αδερφοί,
	Αυτοί μόνο θα εξαφανιστούν,
	οι Σλοβάκοι θα ξαναγεννηθούν.
	Αυτή η δική μας Σλοβακία
	παρέμενε ως τώρα πολύ νυσταγμένη.
	Όμως το αστραποβόλημα του κεραυνού
	την ξυπνά
	για να γεννηθεί.  Οι ρίζες του ύμνου βρίσκονται στο εθνικιστικό και ρομαντικό κίνημα στην Κεντρική Ευρώπη του 19ου αιώνα. Τα κύρια θέματά του είναι μια καταιγίδα πάνω από τα όρη Τάτρα τα οποία αποτελούσαν σύμβολο του κινδύνου για τους Σλοβάκους και επίσης την επιθυμία για την αποσόβηση της απειλής. Ο ύμνος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τις εξεγέρσεις του 1848-49.

Στσε νε βμέρλα Ουκραΐνι (στα ουκρανικά: Ще не вмерла України ή "Η δόξα της Ουκρανίας δεν χάθηκε ποτέ") είναι ο εθνικός ύμνος της Ουκρανίας.

Η δόξα της Ουκρανίας δεν χάθηκε, ούτε και η ελευθερία της
Σε μας, αδέρφια συμπατριώτες μου, η τύχη θα πρέπει μία ακόμη φορά να χαμογελάσει.
Οι εχθροί μας θα εξαφανιστούν, όπως η πάχνη στον πρωινό ήλιο,
Και εμείς επίσης θα πρέπει να κυριαρχούμε, αδέρφια, σε μια ελεύθερη δική μας χώρα.

Πρέπει να δοθούμε ψυχή τε και σώματι με σκοπό να πετύχουμε την ελευθερία μας,
Και θα δείξουμε ότι εμείς, αδέρφια, καταγόμαστε από το έθνος των Κοζάκων.

 

 

 

 Οι στίχοι αποτελούν την πρώτη στροφή -ελαφρώς τροποποιημένη - από ένα πατριωτικό ποίημα, το οποίο γράφτηκε το 1862 από το Πάβλο Τσιμπίνσκι Pavlo Chubynsky), έναν διάσημο εθνογράφο από το Κίεβο. Το 1863 ο Μιχαήλο Βερμπίτσκι (Mykhaylo Verbytsky) συνθέτης και ιερέας της ελληνοκαθολικής εκκλησίας συνέθεσε μουσική που να ταιριάζει με το κείμενο του Τσιμπίνσκι.. Για πρώτη φορά το τραγούδι εψάλη από χορωδία στο Ουκρανικό Θέατρο του Λβιβ το 1864. Αρχικά το τραγούδι ήταν ο εθνικός ύμνος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας (1917-1920), της Ουκρανίας των Καρπαθίων και αργότερα της ανεξάρτητης μετασοβιετικής Ουκρανίας. Το 1920 απαγορεύτηκε από το σοβιετικό καθεστώς. Ο ύμνος τραγουδήθηκε για πρώτη φορά ως εκ των πραγμάτων εθνικός ύμνος κατά την τελετή ορκωμοσίας του Ουκρανού προέδρου Λεονίντ Κραβτσούκ στις 5 Δεκεμβρίου του 1991. Το άρθρο 20 του ουκρανικού Συντάγματος (28 Ιουνίου 1996) ορίζει ότι η μουσική του Βερμπίτσκι χρησιμοποιείται ως μελωδία για τον εθνικό ύμνο της χώρας.

Στίχοι του σημερινού ύμνου

Στις 6 Μαρτίου του 2003 υιοθετήθηκαν από το Κοινοβούλιο (Verkhovna Rada) οι ακόλουθοι στίχοι, που αποτελούν μικρή τροποποίηση των στίχων του Τσιμπίνσκι. Αντί να λέει "Η Ουκρανία δεν έχει χαθεί, ούτε η δόξα της, ούτε η ελευθερία της", η ιδέα της Ουκρανίας να χάνεται ως κράτος απαλείφθηκε: έτσι οι αρχικοί στίχοι αναφέρουν ότι "η δόξα της Ουκρανίας δεν έχει χαθεί, ούτε και η ελευθερία της".. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να τραγουδούν τον ύμνο με τους αρχικούς στίχους.

Λίμπα Νοάστρα (Limba noastră) είναι το όνομα του εθνικού ύμνου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας

	Από το 1994. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Αλεξέι Ματτεβίτσι (1888 - 1917) και η μουσική σύνθεση του Αλεξάντρου Κριστέα (1890 - 1942). Το πρωτότυπο ποίημα αποτελείται από δώδεκα στροφές, εκ των οποίων πέντε χρησιμοποιούνται στον ύμνο. Ένας θησαυρός είναι η γλώσσα μας που ξεπηδά
	Από τις βαθιές σκιές του παρελθόντος,
	Αλυσίδα από πολύτιμα πετράδια σκορπισμένα
	Ολόγυρα στην αρχαία γη.
	Φλόγα που καίει είναι η γλώσσα μας
	Μεταξύ του λαού που ξυπνά
	Από ένα θανάσιμο ύπνο, καμιά προειδοποίηση,
	Σαν τον γενναίο άνδρα των μύθων.
	Η γλώσσα μας είναι το πιο πράσινο φύλλο
	Των αιωνίων δασών
	Ευγενικά κυματίζει στον ποταμό Νίστρου
	Κρύβοντας δυνατό και λαμπερό φως αστεριών.
	Η γλώσσα μας είναι περισσότερο από ιερή,
	Λόγια κηρύγματος από παλιούς
	Ποτισμένη με δάκρυα και τραγουδισμένη αενάως
	Στα πατρικά σπίτια του λαού μας
	Ένας θησαυρός θα ξεπηδήσει γοργά
	Από τις βαθιές σκιές του παρελθόντος,
	Αλυσίδα από πολύτιμα πετράδια που σκορπίστηκαν
	Ολόγυρα στην αρχαία γη.

Himnusz είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου της Ουγγαρίας

(γνωστός και με τον πρώτο στίχο Isten, áldd meg a magyart, ελληνικά:Θεέ, ευλόγησε τους Ούγγρους) . Υιοθετήθηκε το 1844 κι ανακρούεται η πρώτη στροφή σε επίσημες τελετές. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ferenc Kölcsey κι η μουσική από το Ferenc Erkel.

Θεέ, ευλόγησε τους Ούγγρους,
με τη χάρη και τη γενναιοδωρία Σου
Άπλωσε σε αυτούς χείρα προστασίας
κατά τη διαμάχη με τους εχθρούς τους
Σε αυτούς, που ταλαιπωρήθηκαν πολύ από κακή μοίρα
Φέρε μια περίοδο ανακούφισης
Το έθνος αυτό υπέφερε για όλες τις αμαρτίες
του παρελθόντος και του μέλλοντος!


Εσύ έφερες τους προγόνους μας
πάνω από τις άγιες κορφές των Καρπαθίων
Από Εσένα κερδήθηκε μια όμορφη πατρίδα
για τα παιδιά του Μπεντεγκούζ
Κι όπου κι αν κυλούν
Ο Τίζα κι ο Δούναβης
οι απόγονοι του ήρωά μας, Άρπαντ,
θα ριζώνουν και θα ανθίζουν.


Για εμάς στις πεδιάδες των Κουμάνων
θέρισες το στάρι
στους αμπελώνες του Τοκάι
έβγαλες γλυκό νέκταρ
Τη σημαία μας συχνά έβαλες
στα οχυρώματα των άγριων των Τούρκων
κι από τον φοβερό στρατό του βασιλιά Ματίας
υπέφερε η περήφανη Βιέννη.


Αλί! Αλλά για τις αμαρτίες μας
Θυμός μαζεύτηκε στους κόλπους Σου
Και χτύπησες με τον κεραυνό Σου
από τα βροντερά Σου σύννεφα
Τώρα τα απειλητικά βέλη των Μογγόλων
έφερες εναντίον μας
Και μετά τον τουρκικό ζυγό
έφερες πάνω στους ώμους μας.


Πόσο συχνά έβγαινε από τα χείλη
των βαρβάρων των Οθωμανών
πάνω από τα πτώματα του ηττημένου μας στρατού
Ένα τραγούδι νίκης!
Πόσο συχνά το ίδιο σου το παιδί
με βία φερόταν στην πατρίδα μου
και εξαιτίας των ίδιων σου των παιδιών
έγινες ο θάνατος των παιδιών σου!


Ο φυγάς κρύφτηκε και πάνω του
ήρθε το σπαθί μες στη σπηλιά του
Ψάχνοντας παντού δεν μπορούσε να βρει
το σπίτι στην πατρίδα του
Σκαρφαλώνει το βουνό, κατεβαίνει την κοιλάδα
λύπη κι απόγνωση στους συντρόφους του
θάλασσα το αίμα κάτω από τα πόδια του
κι από πάνω ωκεανός φωτιάς.

Κάστρο παλιά, τώρα ένας σωρός πέτρες,
Εξανεμίστηκαν ευτυχία και χαρά,
κραυγές θανάτου και θρήνοι
ακούγονται τώρα στα μέρη τους.
Κι η ελευθερία δεν ανθίζει
απ' το αίμα των νεκρών,
δάκρυα από τη βασανιστική σκλαβιά
πέφτουν από τα κρύα μάτια των ορφανών!

Λύτρωσε, Κύριε, τους Ούγγρους
που βασανίζονται από κύματα κινδύνων
Τείνε σε αυτούς χείρα προστασίας
στη θάλασσα της δυστυχίας τους
Σε αυτούς, που ταλαιπωρήθηκαν πολύ από κακή μοίρα
Φέρε μια περίοδο ανακούφισης
Το έθνος αυτό, που υπέφερε για όλες τις αμαρτίες
του παρελθόντος και του μέλλοντος!

Το Deşteaptă-te, române! ( Ξύπνα, Ρουμάνε!) είναι ο εθνικός ύμνος της Ρουμανίας.

Ξύπνα, Ρουμάνε, από το νεκρικό σου ύπνο,

Στον οποίο σε βύθισαν οι βάρβαροι τύραννοι!

Ή τώρα ή ποτέ φτιάξε για σένα μοίρα καινούργια,

Στην οποία να υποκλίνονται και οι πιο ωμοί εχθροί σου.

 

Ή τώρα ή ποτέ να αποδείξουμε στον κόσμο

Ότι σε αυτά τα χέρια κυλάει ακόμη ένα αίμα Ρωμαίου,

Και πως στα στήθη μας με περηφάνια φυλάμε ακόμη ένα όνομα

Θριαμβευτή στις μάχες, το όνομα του Τραϊανού.

 

Κοιτάξτε, δοξασμένες σκιές, Μιχάι, Στεφάν, Κορβίν,

Το Ρουμάνικο έθνος, τα δισέγγονά σας,

Με τα χέρια αρματωμένα, με τη φωτιά σας στις φλέβες,

"Ελεύθερη ζωή ή θάνατος!" αναφωνούν όλοι.

 

Ιερείς, με το σταυρό μπροστά γιατί ο στρατός είναι χριστιανικός,

Το λάβαρό του είναι η λευτεριά και ο σκοπός του ιερός,

Καλύτερα να πεθάνουμε στη μάχη δοξασμένα,

Παρά να ζήσουμε ξανά σαν σκλάβοι στην πατρογονική μας γη.

==================================================

 

Οι στίχοι του γράφτηκαν από τον Αντρέι Μουρεσάνου (1816-1863) και η μουσική ήταν δημοτική (και επιλέχτηκε από τον Γκεόργκε Ουτσενέσκου, όπως υποστηρίζουν οι περισσότερες πηγές). Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1848, αρχικά με το όνομα "Un răsunet (Μία ηχώ). Τραγουδήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη Ιουνίου του ιδίου χρόνου στην πόλη Μπρασσόβ. Έγινε αμέσως δεκτό ως επαναστατικός ύμνος και μετονομάστηκε σε Deşteaptă-te, române.
Από τότε, το τραγούδι, το οποίο περιέχει μηνύματα ελευθερίας και πατριωτισμού, τραγουδήθηκε σε όλες τις μεγάλες αναταραχές στην ιστορία της Ρουμανίας, όπως την Ρουμανική Επανάσταση του 1989. Μετά από αυτήν έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας αντικαθιστώντας τον ύμνο της κομμουνιστικής περιόδου, Trei culori (Τρία χρώματα).
Η 29η Ιουλίου είναι Ημέρα του εθνικού ύμνου (Ziua Imnului naţional), ετήσια γιορτή στην Ρουμανία.
Η πρώτη χώρα που υιοθέτησε αυτό το τραγούδι ως εθνικό ύμνο ήταν Λαϊκή Δημοκρατία της Μολδαβίας, κατά την διάρκεια της σύντομης ύπαρξής της, μεταξύ 1917 και 1918..
Το τραγούδι ήταν επίσης εθνικός ύμνος της Μολδαβίας για λίγα χρόνια, αλλά αντικαταστάθηκε από τον τρέχον ύμνο, Limba noastră (η γλώσσα μας).

Μίλα Ρόντινο (Мила Родино, «Αγαπημένη πατρίδα») είναι ο εθνικός ύμνος της Βουλγαρίας.

Αγαπημένη πατρίδα

Περήφανη οροσείρα του Αίμου,
δίπλα της ο Δούναβης γαλάζιος ρέει,
ο ήλιος τη Θράκη ζεσταίνει,
προβάλλοντας απ' του Πίριν τις κορφές.


Αγαπημένη πατρίδα,
είσαι ο παράδεισος στη γη,
η ομορφιά σου και η χάρη,
αχ, δεν έχουν τέλος

Μίλα Ρόντινο (Мила Родино, «Αγαπημένη πατρίδα») είναι ο εθνικός ύμνος της Βουλγαρίας. Είναι βασισμένος στη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού «Περήφανη οροσειρά του Αίμου» του Τσβετάν Ραντοσλάβοφ, γραμμένο το 1885. Σαν εθνικός ύμνος χρησιμοποιείται από το 1964, το κείμενο του οποίου εχεί υποστεί πολλές αλλαγές με τελευταία αυτή του 1990.