O τόπος μου

O τόπος μου είναι γεμάτος με παιδιά
στον ορίζοντα των ματιών τους
τα όνειρα των ανθρώπων σκοτωμένα πρωινά
όταν γύπες με σκοτεινά κουστούμια
στα γαμψά τα νύχια τους κρατούν την μοίρα μου,
κι απλώνουν τις πανάκριβες γραβάτες τους
θηλιές που πνίγουν το φως της μέρας

Και γω μακρινέ αδελφέ
να παλεύω στον ίσκιο του σταυρού μου
να διώξω μακριά τα φτερά της απελπισίας,
κοράκια που κράζουν με φωνές του Άδη
την ώρα που ευγενείς πατρίκιοι
ρίχνουν κλήρο στ' αλωνάκι του φεγγαριού
να ιδούν ποιός τα ιμάτια θα πάρει
της σταυρωμένης μου αξιοπρέπειας
δολοφόνοι ανθρώπων και θεών.

Πάνω στον καθρέφτη των ματιών μας

Πάνω στον καθρέφτη των ματιών μας
τα θαμπά κόκκινα δίχτυα του πόθου.
Πάνω στην καρέκλα
το άσπρο τριμμένο πουκάμισό σου .
Πάνω στο κρεβάτι
το ζεστό γυμνό σώμα του έρωτά μας .


Και πάντα
τα ίδια γυμνά χείλη , τα χείλη μας .
Κ αι πάντα
Τα ίδια γυμνά χέρια , τα χέρια μας .
Και πάντα
Τα ίδια γυμνά όνειρα , τα όνειρά μας .
Οι ίδιες γυμνές νύχτες , οι νύχτες μας .


Αύριο θα έχουμε ζήσει για μια ακόμα φορά
έναν ακόμα έρωτα.
Αύριο θα έχουμε φορέσει για μια ακόμα φορά
τα ίδια ρούχα .
Αύριο θα πάρουμε και πάλι
για μια ακόμα φορά τους ίδιους δρόμους ,
τους δρόμους της αποξένωσης και της μοναξιάς
που τόσο τους μισήσαμε .

το μονοπάτι

Σε βρήκα στα σύνορα της ημέρας με την νύχτα
και είχες στο βλέμμα σου την αντάρα των καιρών
διωγμένος από την ίδια σου την χώρα
και έναν φτωχό σκύλο να σε παίρνει στο κατόπι
τον μόνο σύντροφο που σου απόμεινε ,
γιατί έγιναν σκληροί οι άνθρωποι
και εύκολα πια ξεχνούνε
αυτούς που τους αγάπησαν κάποτε
καθώς τις ζωές τους κατάντησαν
σαν ένα φεγγάρι κομμένο στα δύο
το ένα κομμάτι στο φως και το άλλο στο σκοτάδι
τόσο όμοιες με τις ψυχές τους
γι ’αυτό και ξεχάστηκαν στα σταυροδρόμια του κόσμου
μην ξέροντας ποιο δρόμο θέλουν να πάρουν,
και ας φωνάζουν οι εφτά αρχαίες κόρες
μέσα από το μνήμα των κορμιών τους
μπροστά τους πως είναι το μονοπάτι
αρκεί να μάθουν να βαδίζουν σαν τους τυφλούς …

Ο έρωτας μου για σένα

Ο έρωτας μου για σένα
είναι σαν την μέθη του κόκκινου κρασιού
τις στιγμές που γέρνεις στο πλάι μου
σαν μικρό φοβισμένο πουλί
τις αξημέρωτες νύχτες του Δεκέμβρη
όταν σβήνει ο χρόνος
στους λεπτοδείχτες του ρολογιού
Σαν τα φτερά του αγγέλου
σε έναν ξεθωριασμένο πίνακα του Ραφαήλ
στην κάμαρη όπου ανταμώνουμε
τόσο όμοιοι μα και διαφορετικοί
σαν δυο ταξιδιώτες που κουράστηκαν να περιμένουν
στις αποβάθρες των τραίνων
τα βαγόνια που έρχονται και φεύγουν
νιώθοντας βαθειά μέσα τους το φτερούγισμα της αγωνίας
μην μείνουν για πάντα εκεί σαν δυο ριζωμένα δέντρα ….

το τραγούδι του νεκρού γιου

Έφυγες μια νύχτα του Νοέμβρη
και εγώ σε περιμένω χρόνια τώρα να έρθεις πίσω γιέ μου
για να φέρεις και πάλι την χαρά στο άδειο σπιτικό μας.
Ρόζιασαν τα χέρια μου να σε προσμένουν
και είναι η νοσταλγία του φιλιού σου
το αγιόκλημα που θα απλώνει διαρκώς τα φύλλα του
όταν ο χρόνος θα μετρά άπληστα τα λάφυρά του
στα χαρακώματα του γερασμένου πια κορμιού μου…

Έφυγες μια νύχτα του Νοέμβρη
πουλάκι μου αμάθητο στα βόλια του θανάτου
όταν στις γειτονιές του κόσμου βασίλευε ο φόβος
και απόμεινε ορφανή φωλιά η αγκαλιά μου
να σε καλεί αδιάκοπα θρηνώντας πίσω
να την πλημυρίσεις με το άγιο φως της παρουσίας σου
επειδή θαρρώ πως τίποτε δεν άλλαξε από τότε παιδάκι μου
γιατί είναι άγρια η φύση των ανθρώπων
σκληρή και αχάραχτη σαν το διαμάντι
και είναι οι δυνατοί που θα εκμεταλλεύονται
πάντα τους αδυνάτους …

στα χελιδόνια του Νοέμβρη

Τα κουρασμένα χέρια του πατέρα
η σιγανή ετοιμοθάνατη μιλιά του δασκάλου
το αίμα από τις τυραννισμένες σκέψεις μας ,
τα χέρια που ένιωσαν το βάρος από τα σίδερα
ήταν τα βλαστάρια του χθεσινού καλοκαιριού,
και ύστερα ήρθαν βαριά μεστωμένα
τα πρώτα κρυφά μηνύματα του Νοέμβρη.
Kαι τότε γεύτηκε το αγόρι
το κάψιμο από το φιλί της ελεύθερης σκέψης
-της φωτιάς που γεννούσε τους αγγέλους-.
Τυραννήθηκε πολύ για να συλλάβει
την καμπύλη στο καινούργιο πέταγμα των γλάρων
για να βάλει στην σειρά τα γράμματα
που τάμα ήταν να δώσουν την μεγάλη ιδέα
που χρόνια τώρα σταύρωναν
οι μαύροι πηχτοί φόβοι
των παιδιών που αγάπησαν τα μάρμαρα .


Από την συλλογή "ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΔΟΚΙΜΕΣ " 1985

το τραγούδι του αποχαιρετισμού

Στη μνήμη του πατέρα μου

Τις πιο όμορφες λέξεις ψάχνω
για να σου γράψω το τραγούδι του αποχαιρετισμού,
χειμώνες τώρα και καλοκαίρια,
μα γυμνός ο πόνος κι εγώ φοβάμαι
τις νότες να αγγίξω με γυμνά τα χέρια,
βαγόνια έρχονται και φεύγουν
γεμάτα από ψυχές
που γεννιούνται και πεθαίνουν,
και απόμεινα μονάχη
πάνω στις ράγες της μνήμης,,
έρμαιο της σιωπής που αφήνουν πίσω
τα τρένα που φεύγουν μακριά μου,
τα χνάρια σου να ψάχνω μην και σε ξεχάσω .


Ήταν ένα δειλινό της θλίψης
και ήταν το φτερούγισμα της νύχτας
η ελπίδα που αργοπέθαινε
στη γωνιά του πόνου.
Και ήταν τα γκρίζα σπουργίτια
που πέταξαν γύρω μας
τα τελευταία δευτερόλεπτα
της ημέρας που έφευγε .
Όταν τα χέρια άπλωσες
σιωπηλά τους καρπούς να κόψεις
του δέντρου που τις ρίζες είχε
βαθιά στην άβυσσο του Άδη .
Μα εγώ δεν το έβλεπα ,πατέρα,
και πρόσμενα με λαχτάρα
την αυγή το φως να μου φέρει πίσω.
Πώς να το ‘ξερα πως μαζί του θα ‘φερνε
και το δυσβάσταχτο κενό της απουσίας σου.
Bάσω Μπρατάκη

Από την ποιητική συλλογή
«ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ »

Πάνω στον καθρέφτη των ματιών μας

Πάνω στον καθρέφτη των ματιών μας
τα θαμπά κόκκινα δίχτυα του πόθου.
Πάνω στην καρέκλα
το άσπρο τριμμένο πουκάμισό σου .
Πάνω στο κρεβάτι
το ζεστό γυμνό σώμα του έρωτά μας .

Και πάντα
τα ίδια γυμνά χείλη , τα χείλη μας .
Κ αι πάντα
Τα ίδια γυμνά χέρια , τα χέρια μας .
Και πάντα
Τα ίδια γυμνά όνειρα , τα όνειρά μας .
Οι ίδιες γυμνές νύχτες , οι νύχτες μας .

Αύριο θα έχουμε ζήσει για μια ακόμα φορά
έναν ακόμα έρωτα.
Αύριο θα έχουμε φορέσει για μια ακόμα φορά
τα ίδια ρούχα .
Αύριο θα πάρουμε και πάλι
για μια ακόμα φορά τους ίδιους δρόμους ,
τους δρόμους της αποξένωσης και της μοναξιάς
που τόσο τους μισήσαμε .
Βάσω Μπρατάκη

Από την ποιητική συλλογή
« ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ »

ΣΑΠΦΩ

Στα τζάμια του δειλινού
εκεί που σβήνουν οι γλάροι το πέταγμα τους
τα ρόδινα χείλη της φωτιάς
βυζαίνουν το κόκκινο από τα όνειρά μου,
όταν μύστης έγινες των ψίθυρων της αγάπης
και εγώ Αφροδίτη αναδυόμενη
μέσα από την θάλασσα των στίχων.
Και ήταν ο έρωτας το ξυπόλητο αγόρι
που έριχνε ζάρια στo απόμερο σοκάκι,
για να δει ποιος από τους δυο θα κερδίσει,
το απόγευμα που φύσηξε μέσα μας
σαν γλυκόπνοο αεράκι
με την γλύκα των αηδονιών του Μάη
το τραγούδι της μούσας,
καθώς στεφάνια έπλεκε με τις λέξεις
τον έρωτα για να καλέσει κοντά της…

Από την συλλογή «Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ »

Το πιο όμορφο

Το πιο όμορφο από όλα
ίσως να είναι
αυτό που ζει
στα πιο τρυφερά όνειρά μας
κάποιες βροχερές
του φθινοπώρου νύχτες
όταν ροδοπέταλα φωτιάς
αγγίζουν τα πάθη των αγγέλων.

Είναι ίσως αυτό που ζει
στο μυαλό και στην καρδιά μας
τις μεγάλες νύχτες της προσμονής
όταν ο έρωτας της ψυχής
γίνεται ρυθμός
στα σώματα των μπαλαρίνων
ή μυστικός χορός
στα χιονένια όνειρα των κύκνων.

Το πιο όμορφο απ’ όλα
είναι αυτό που νιώθω
όταν χάνομαι στη ματιά σου
τρομαγμένη ελαφίνα
που ξεδίψασε στη στέρνα της ψυχής σου
τις στιγμές που το όνειρο γίνεται αλήθεια.
Το πιο όμορφο από όλα
είναι η στιγμή
που ο έρωτας γίνεται ποίημα,
ιδρωμένος καλπασμός αλόγων
μέσα στην άγρια νύχτα .

Από την ποιητική συλλογή «ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ »

η εποχη των χαμένων ποιητών

Βρέχει σιωπή στα όνειρά μου.
Πώς κλαίνε σιωπηλά οι νύχτες σου ;
Αυτές που ζήσαμε ,εγώ και εσύ
εραστές στον τροπικό του Αιγόκερου.
ξεψυχισμένοι άγγελοι
τα καλοκαίρια που μας άφησαν πίσω,
και απόμειναν οι αγάπες μας
σαν τα ψάρια να σπαρταρούνε
στα σκοτεινά κοράλλια της μνήμης
όταν ο ήλιος έδυε σιωπηλά
προς τα εκεί που έφευγε το πυρόξανθο αγόρι

Και εσύ να μου ψιθυρίζεις τρυφερά
φέροντας στην κόμη φύλλα χρυσαφιά
σαν το αγόρι που δεν μεγάλωσε ποτέ του
από τον κύκλο των χαμένων ποιητών
πως το φθινόπωρο είναι η εποχή του.

Από την συλλογή
«Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ »
Εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ

Μοναχικός ταξιδευτής

Μοναχικός ταξιδευτής
στις πεδιάδες του ονείρου
στο φως του φεγγαριού
είδα να τρέχουν άσπρα άλογα.
Στο χλιμίντρισμά τους
ένιωσα την κραυγή της σιωπής
και στην πυρωμένη ανάσα τους
το πύρωμα της στιγμής
όταν ο έρωτας ανασταίνεται
και οι ψυχές στροβιλίζονται
στη δίνη των άστρων .

Μοναχικός ταξιδευτής
στους δρόμους της φωτιάς
σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια
όταν η ζωή κυλούσε καλπάζοντας
σε πορφυρά ποτάμια
τα πιο παράλογα παιχνίδια είδα
να παίζονται του έρωτα
και υποσχέσεις να δίνονται
κάτω από σπασμένες λάμπες
για αγάπες που δε γνώριζαν
από πρέπει και λογική .

Μοναχικός ταξιδευτής
στις λεωφόρους της καρδιάς
μικρό πληγωμένο πουλί
στον ίσκιο της μουσικής
δεν έπαψα ποτέ να ψάχνω
τις συντεταγμένες ενός ονείρου
όταν στις γειτονιές του φεγγαριού
αγόρια και κορίτσια
έτρεχαν χαράζοντας τσέρκια φωτιάς
στο κορμί μάγισσας νύχτας,
αγουρωποί ίσως καρποί
στα περιβόλια του έρωτα .

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΕΡΩΤΙΚΟ

Ένα άγρυπνο πουλί η σιωπή
τις νύχτες που πέρασε ανάμεσα μας
ένα ζεστό ποτάμι η ερωτική ηδονή.
Μάτια που μου θυμίσατε
την μουσική νοσταλγία της θάλασσας.
Χέρια που μου χαρίσατε
τον ώριμο βαρύ καρπό μιας νύχτας
με τι λόγια να τραγουδήσω
την καινούργια αγάπη
που άπλωσε φυλλωσιά στην ψυχή μου .

Φθινοπωρινή αίσθηση

Φαρδύς ο ώμος του φθινοπώρου
ρολόι στην αξημέρωτη μελαγχολία
άλλαξε μεριά στον ήλιο
στα αλογάκια που πέτρωσαν στα αλώνια
την στιγμή που μούσκευαν τα κορμιά
ανατριχιάζοντας στην αίσθηση της βροχής.
Η μορφή του άνδρα
σημάδι στην άκρη του πόθου
της γυναίκας που ζούσε το καλοκαίρι
κοιτώντας κατάματα το ανθρώπινο πάθος
έτσι που μόνο η ψυχή ξέρει να κοιτά..
Το πρώτο φιλί της κρινάκι
στην ανοιχτόκαρδη χαρά του ήλιου,
στα όνειρά της υφάντρα η αγάπη .
Λουλούδι ο τελευταίος στοχασμός
της πεταλούδας που γέννησε το καλοκαίρι.
Μια πεταλούδα και η ανθρώπινη ψυχή
ολοένα θέλει να τρυγά
την ηδονή στο βάθος της ομορφιάς ...

«Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ »ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΩΔΩΝΗ

η σονάτα του Πολεμιστή

Πεθαίνουμε δεν το βλέπεις ;
Ιαχές τρόμου έστησαν
φλάμπουρα στην χώρα του ήλιου
όταν στην κοιλάδα του ονείρου
ουρλιαχτά λύκων άπλωσαν προβιά
και είναι οι νεκροί που μας χάρισαν
τον φόβο, που σαν δηλητήριο
κύλησε στις αρτηρίες της καρδιάς μας
όταν η απληστία του πολέμου
σαν μυλόπετρα άλεθε τις ζωές μας …


Πεθαίνουμε δεν το βλέπεις ;
Στα μάτια των αγέννητων παιδιών μας
τα φτερουγίσματα σκοτεινών αγγέλων
που πότισαν με βροχή θανάτου την σπορά μας
ανθρωποειδή τρωκτικά ροκανίζουν τα όνειρά μας
τριγμός στα θεμέλια του αιωνόβιου δέντρου
παντού ποτάμια από φωτιά και αίμα
και εμείς τα ανόητα ανθρωπάκια
που ανοίξαμε τους ασκούς του Αιόλου
και δεν ξέρουμε πώς να τους κλείσουμε τώρα

η προσωπίδα

Είχε ένα κομμάτι σίδερο για πρόσωπο.
Ήταν μια ωραία πελεκητή προσωπίδα.
Δεν το ξέραμε
και ονειρευόμασταν κάτω
από τις γλυκές ρυτίδες της καλοσύνης του.
Είχε δύο λευκά τριαντάφυλλα για μάτια
που χαμογελούσαν μέσα από τις κίτρινες φλόγες
μιας ύπουλης σαγηνευτικής αγάπης.
Κάποιος γέροντας είπε πως ήταν προσωπίδα
και ύστερα ξεψύχησε στην αποβάθρα.
Δεν τον πιστέψαμε
και ησύχαζαν τα κοπάδια μας
κάτω από τον ίσκιο της .
Κάποιο βράδυ έπεσε η προσωπίδα.
Οι κλειστές πόρτες ψιθύριζαν
για τα συντρίμμια και τα βογκητά που έκρυβαν,
και τότε μόνο μερικοί
αγουροξυπνημένοι από την φρίκη της αλήθειας
διάβασαν στον ίσκιο της νυχτερίδας
πως κάθε βράδυ όταν γεμίζει το φεγγάρι
πέφτει και μια τέτοια σιδερένια προσωπίδα .

Νοσταλγία

Η ζωή με έφερε σε αυτό το ακρογιάλι ,
έναν διαβάτη που τον κούρασαν οι δρόμοι.

Η ζωή με έφερε σε αυτό το ακρογιάλι
έναν άνθρωπο που ψάχνει
ότι απόμεινε από το εχτές ,
τα συντρίμμια από κάποιο παλιό ναυάγιο
κορμιά που μιλούν μέσα από το μνήμα ,
κορμιά που αγαπήθηκαν στο φεγγαρόφωτο μιας νύχτας
πάνω σε αυτό το έρημο ακρογιάλι ,
πριν κινήσουν για μακρινά ταξίδια
πριν χωρίσουν για πάντα .

Η ζωή με έφερε σε αυτό το ακρογιάλι
ίσως για να βρω
τα φτερά από κάποιο παλιό ξεχασμένο τραγούδι
ένα τραγούδι που μου μιλάει για σένα .

ο Αρχάγγελος του πόθου

(αναζητώντας εσένα )

Όταν βαριά η πόλη κοιμάται
στα πέτρινα προσκεφάλια του ύπνου,
τις νύχτες που τα φώτα αιμορραγούνε
στις μεγάλες λεωφόρους του ονείρου
τότε και εγώ αναζητώ εσένα ,
το πιο όμορφο από τα όνειρά μου
μακρινό δειλινό βαμμένο
στο αίμα μικρής χελιδόνας .

‘Όταν η σιωπή γίνεται το αεράκι
που σιγοτραγουδά στα κλαδιά του κόσμου
τις νύχτες που ο σκώληκας της φθοράς
άπληστα μου ροκανίζει τις ρίζες
και η μελαγχολία των άστρων
μαύρα υψώνει κάστρα στα ουράνια της ψυχής μου
τότε και εγώ αναζητώ εσένα ,
το μάγεμα από το τραγούδι του Ορφέα
στα σκιερά δάση της μνήμης

Όταν ο ύπνος νωχελικά απλώνεται
στα ακρόκλαδα των νυσταγμένων βλεφάρων
τις νύχτες που ροδομάγουλες παρθένες
υφαίνουν το υφάδι της θεάς Αφροδίτης
στον αργαλειό της καρδιάς τους
τότε και εγώ αναζητώ εσένα ,
τον έρωτα που τρυφερά ανασταίνεται
στα άγουρα χείλη των αγοριών
που γυμνόστηθα κοιμούνται στις κάμαρες του ονείρου


Όταν φουρτουνιασμένη η ζωή ποτάμια κυλά
εκεί που άλλοτε βασίλευαν άνυδροι βασιλιάδες
και η αγάπη σαν παιδούλα γλυκά ξυπνά
στις μυστικές σπηλιές της ψυχής μου
τις νύχτες που πυρόξανθοι κοιμούνται
άγγελοι στα απλωμένα μπράτσα της νύχτας
τότε και εγώ αναζητώ εσένα ,
τον Αρχάγγελο του Πόθου
που έβαλε φωτιά στα όνειρά μου
Βάσω Μπρατάκη

Από την ποιητική συλλογή
"Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ "

O τόπος μου

O τόπος μου είναι γεμάτος με παιδιά
στον ορίζοντα των ματιών τους
τα όνειρα των ανθρώπων σκοτωμένα πρωινά
όταν γύπες με σκοτεινά κουστούμια
στα γαμψά τα νύχια τους κρατούν την μοίρα μου,
κι απλώνουν τις πανάκριβες γραβάτες τους
θηλιές που πνίγουν το φως της μέρας

Και γω μακρινέ αδελφέ
να παλεύω στον ίσκιο του σταυρού μου
να διώξω μακριά τα φτερά της απελπισίας,
κοράκια που κράζουν με φωνές του Άδη
την ώρα που ευγενείς πατρίκιοι
ρίχνουν κλήρο στ' αλωνάκι του φεγγαριού
να ιδούν ποιός τα ιμάτια θα πάρει
της σταυρωμένης μου αξιοπρέπειας
δολοφόνοι ανθρώπων και θεών.

οι πρωταγωνιστές

Ένα θέατρο του παραλόγου οι νύχτες μας
με πρωταγωνιστές που δεν ήξεραν τον ρόλο του
κι εμείς θαμώνες μιας πλασματικής ευτυχίας
πίσω από το τράνταγμα ενός γέλιου
να κρύβουμε το δάκρυ μας .
Γιατί γνωρίζουμε καλά
πως αληθινοί καλλιτέχνες δεν υπάρχουν πια,
κι ας λένε πως η τέχνη διδάσκεται.
Υπάρχει η τέχνη να ερωτεύεσαι,
και είναι λίγοι αυτοί που την κατέχουν.
Μα ευτυχώς υπάρχουν και οι εραστές
Που δεν φοβούνται τη φωτιά ν’ αγγίξουν.
Βάσω Μπρατάκη