Λείπουμε (απόσπασμα)

Στην αγορά της μνήμης

VI

Τίμημα αθανασίας

στους γκρεμούς,

όπου παίζουμε

και πέφτουμε πάντοτε.

Στην ανθηρότητα της ουτοπίας

με σάρκα και οστά.

Μετέωρο χώμα

Λίπασμα καλό.

Με μια ζαριά

ΙΙ

Ενα μεθύσι μαύρο πάτο.

Που το χρειαζόμαστε, αλίμονο,

να ισορροπήσουμε, ει δυνατόν,

την ανυπόληπτη παρουσία μας

με την ακατάβλητη απουσία μας.

Μόνος στο σπίτι

IV

Μόνος στο σπίτι

διαβάζοντας.

Το απλό μεθύσι

να επιστρέφει κανείς

ταξιδεύοντας

από τις λέξεις στις λέξεις.

Λόγω του φωτός

ΙΙ

Ανάβουν γλείφοντας το φως.

Για να γευτούν το σκοτάδι

που τρέμει στα δάχτυλα.

Λείπουμε

ΙΙΙ

Λείπουμε

λόγω έλλειψης χρόνου

λόγω έλλειψης χώρου.

Λόγω πύκνωσης αισθημάτων

γι' αυτό που λείπει.

Απορίες ορίων

VII

Η αθωότητα του πένθους

αθωώνει τους πενθούντες;

(Ενα τραγούδι, παρακαλώ,

δίχως λέξεις, δίχως δάκρυα.)

(Συλλογή "Λείπουμε", εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2008)

Ενηλικίωση της ουτοπίας (ένα ποίημα)

Να εξοικειωθώ λοιπόν αν γίνεται με το κενό που

μου αναλογεί. Τίποτα σπουδαίο δηλαδή. Μια

στιγμή ουτοπίας στον τόπο του εγκλήματος, που

φωταγωγείται στους αιώνες με δάχτυλα κομμένα

και ραμμένα στη σιωπή. Αφού λίγο πολύ όλα

γίνονται για το μέλλον, για το βουνό του παραδείσου

που περιφράξαμε για να εξευμενίσουμε το άγνωστο,

πριν μας τραβήξουν το αυτί τα όρια της νίκης και της

ήττας και μας δέσουν κόμπο στο βήματα προς τα

αθάνατα μνήματα.

**

Σταυρόλεξο για λίγους χαράσσοντας στους τοίχους 

αινίγματα ανατρεπτικά. Υποψήφιοι συνοδοιπόροι 

ενός κόσμου που τους απορρίπτει, που τους εξορίζει 

σ' ένα διφορούμενο σημείο απόβασης και τροφοδοτεί 

το πένθος με νέα ζωή σ' ένα βιβλίο που γράφεται εσαεί. 

Ένα βιβλίο που συσπειρώνει το πένθος για να διευρύνει

 τα όρια του τέλους. Ένα βιβλίο που σβήνουμε το τέλος 

γιατί ξέρουμε την αρχή του. Ένα βιβλίο τέλος πάντων 

που το καίμε και τρώμε τη στάχτη του

***

Τα όνειρα μένουν πάντα μόνα, κι ας τα κυνηγάει 

η μοναξιά των ανθρώπων. Ο άγραφος νόμος της 

σιωπής που περιγράφει, αποταμιεύοντας, το ψαχνό 

που κόβουμε και το πετάμε στα ζώα 

για να μας γλείφουν τα κόκαλα

Συλλογή: Ενηλικίωση της ουτοπίας   (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014)

Απορίες ορίων

Η αθωότητα του πένθους
αθωώνει τους πενθούντες;

(Ενα τραγούδι, παρακαλώ,
δίχως λέξεις, δίχως δάκρυα.)

Λείπουμε

Λείπουμε
λόγω έλλειψης χρόνου
λόγω έλλειψης χώρου.
Λόγω πύκνωσης αισθημάτων
γι' αυτό που λείπει.

Μόνος στο σπίτι

Μόνος στο σπίτι
διαβάζοντας.
Το απλό μεθύσι
να επιστρέφει κανείς
ταξιδεύοντας
από τις λέξεις στις λέξεις.

Στην αγορά της μνήμης

Τίμημα αθανασίας
στους γκρεμούς,
όπου παίζουμε
και πέφτουμε πάντοτε.

Στην ανθηρότητα της ουτοπίας
με σάρκα και οστά.

Μετέωρο χώμα
Λίπασμα καλό.

Η απουσία ως ενηλικίωση της ουτοπίας

Χάνουμε την ισορροπία.
Μπολιάζουμε
τη μαγιά του κύκλου
στο πετσί μας,
την ανιστόρητη εκτροχιά του.

Χαράσσοντας
την αέναη απόπειρα
να πιάσουμε την άκρη.

Να την ξεζουμίσουμε,
σαν λέξη τελευταία.