Ο Ξένος

Στο Μιχάλη Τσιανίκα

Κατάγιαλα, σε τραπεζάκι μιας ταβέρνας στο νησί
δυο ντόπιοι αδέλφια κάθονταν μ’ έναν ξένο
αργά μιαν εσπέρα. Το λίγο φως απ’ την ταβέρνα
φώτιζε σαν φανάρι του δρόμου μιας άλλης εποχής,
αχνά-χλομά, το πρόσωπο του ξένου, στραμμένο
προς τη θάλασσα. Κι αυτός, σαν ονειρόπαρτος,
μακρινός, με χέρια ακουμπησμένα στα γόνατα
π’ αλαφροτρέμανε σαν από πυρετό κι αλλόφερτο κρύο.
“Δεν περιμέναμε να μας σκεφτείς, λέει ο ένας.
Έτσι στην τύχη σ’ έφερε η κουβέντα, δεν ξέρω
πώς.” “Ίσως γιατί τον πήγε στον πουνέντη”,
λέει ο άλλος. Και ήταν αλήθεια ζέφυρος καιρός
που ζωντανεύει του βουνού τα βότανα
και είναι η θάλασσα καθρέφτης. “Πες μας τα νέα σου
αδελφέ, πώς τα βολεύεις σ’ εκείνα τα μέρη.”
Ο ξένος δεν αποκρίθηκε. Τον πήρε το σύγκρυο
κι ο πυρετός. Σηκώθηκε τρικλίζοντας, ίσκιος
που ρίχνει κίτρινο κερί σε χειμωνιάτικο ξωκκλήσι
νυχτερινό, κι έφυγε σβήνοντας σαν από ρέμα
μες στις λαχταριστές ευωδιές – το χταποδάκι
στο κάρβουνο, η κατσαρή γαρίδα, ο αθερνός.

Ποιητική συλλογή “Δίψα”, Εκδόσεις Πλανόδιον- 2010

Επειδής ήταν πόλεμος και η ώρα αργά

Επειδής ήταν πόλεμος και η ώρα αργά
είπα να γυρίσουμε σπίτι μη και μας βρει η περίπολος
κι η συμφορά. Εκείνος σαν να γέλασε,
κάτι σαν μαρμαρωμένος λυγμός στην παγωνιά
του μισοφέγγαρου. “Σιγά, μή βιάζεσαι αδελφέ,
ξεχνάς πως έχω χρόνια ν’ ανεβώ αυτές τις σκάλες.
Κι έπειτα, δεν είναι αυτός ο δρόμος που θυμάμαι.
Πού είναι εκείνες οι αυλές, οι βαμμένοι τενεκέδες
με τα γεράνια, τα μπαλκόνια με τις μοσκοκαρφιές;
Και για ποια περίπολο μιλάς; Ξέρεις πως χρόνια τώρα
με σέρνουν κρύα ρέματα και βολοδέρνω
μέσα στου νου σου τις ερημιές.” Κι ήτανε τότες
που ξαφνικός αγέρας σίφουνας έσπρωξε το φεγγάρι
πέρα απ’ τον ουρανό, αφήνοντας το καντήλι να τσιρίζει
στο μισοσκόταδο, μπροστά στο εικονοστάσι.

Γράμμα σ' ένα άρρωστο παιδάκι

Μη βλέπεις που κάθομαι ήσυχα

κι ακουμπώ στα γόνατά μου

και δε μιλώ. Μη θαρρείς

πως δε με νοιάζει , παιδάκι μου.

Επειδής το παράπονό σου επίμονο

σαν πεινασμένο πουλί

ραμφίζει τη σκουριά της σκεπής μου

κι η οργή μου είναι μεγάλη,

θα σηκωθώ μι α μέρα να βάλω τις φωνές

στο κατώφλι του Θεού

να σηκώσω τη γειτονιά των αγγέλων.

Και θα με μπάσουνε να πω το δίκιο σου

και το δικό μου. Θα δεις.

Θα δεις που θα πνίξω εγώ

 τις αράχνες που βαστούν τα παράθυρα

 της νύχτας

και φοβάται ο αέρας και κρύβεται

και ροχαλίζουν σα σφαχτά

τα σωθικά των παιδιών.

Μόνο κοιμήσου που ξενύχτωσε

και νανουρίζει στη μάντρα της η Αυγή

το κάθε αστέρι.

.........................................

 Κι ένα πρωί

μια Κυριακή πρωί

θ' ανοίξω τα παράθυρα

και θα φανεί ο αδερφός μου ο γλάρος

να σηκώνεται κάτασπρος

απ 'τις μπουγάδες των κάβων

μέσα στις γαλανές σημαίες

και τις λαμπρές σάλπιγγες του ήλιου

που σπρώχνουν στα δώματα τριγμούς,

κρωγμούς, θρόους ανήκουστους.

Και τότε, παιδάκι μου,

θα ρίξουμε τα σκουφιά μας στον αέρα

και θα πετάξουμε τα παπούτσια μας.

Κι ώσπου να πεις αμήν

θα ροβολήσουμε τη ρεματιά ως το γιαλό

να παίξουμε μαζί

όλη την άγια μέρα του Θεού,

όπως παίζουν όλα τα παιδάκια.

Από τη Συλλογή: ""ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ  

                              ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑΚΟΥ" 

                                      (Αθήνα 1974)