ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ / Σταματέλου Νόνη

Με βρίσκει κάπου κάπου η αυγή

Να θρηνώ κάτι χαμένα ποιήματα

Που προδόθηκαν απ΄την κούραση

Ή νικήθηκαν απ΄τα  όνειρα

Και δεν βρήκαν δρόμο ανοιχτό να περπατήσουν

Χαραγμένη γραμμή να βγουν στο φως.

Πλούσια καθώς είναι και αυτάρκη

Κοιμούνται  με τον άλλο μου εαυτό, τον σιωπηλό

Κι΄εγώ κλαίω μές στη θνητότητά μου

Που ξέρω πως στον κόσμο της φθοράς

δεν έχουν θέση τ΄ αθάνατα λόγια…

Καθώς ανοίγω τα μάτια

Μου γελούν σαρκαστικά οι τυπωμένοι μου στίχοι.

Γεμίζει το δωμάτιο ιαχές θριάμβου

Φωτογραφίες  εξωφύλλων , απαγγελίες, χειραψίες,

βλέμματα σκοτεινά…

Μα η ψυχή μου μένει εκεί, σ΄εκείνα τα επίμονα άγραφα ποιήματα…

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΙΧΜΗΡΟ / Σταματέλου Νόνη

                             

Από μικρό παιδί κάνω παιχνίδια με τις λέξεις.
Μ’άρεσε πάντα να τις βάζω στη σειρά
Να τους αλλάζω θέση, να τις κοιτώ από μακριά
Να βάζω ανάμεσά τους άλλες, καινούριες.
Σαν χελιδόνια μοιάζανε στο σύρμα
στου τετραδίου τις γραμμές.
Σαν να μιλούσαν μεταξύ τους
Για κάποιο αιώνιο μυστικό
Για κάποιο μαγικό ταξίδι.
Μου άρεσαν πολύ οι λέξεις που είχαν  λ
Όπως κυκλάμινο, λουλούδι, αεροπλάνο
Γιαννούλα, θάλασσα, ποδήλατο, λιμάνι. 
Μετά  αγάπησα πολύ όλα τα γράμματα
Κι’ άρχισαν να μου λεν τα μυστικά τους
Να παίρνουν μόνα τους μια θέση στο λευκό χαρτί
και να μου ψιθυρίζουν τ’ όνομά τους.

Καμιά φορά μου φεύγουν απ’ τα χέρια οι λέξεις
Δεν τις προλαβαίνω
Και τρέχουν-τρέχουν και πετούν σαν μεθυσμένες.
Κουράζομαι για  να τις  κυνηγώ
Μου παίρνει και μερόνυχτα.
Λ ί γ ο ι  πιστεύουν ύστερα πόσο πονάει
των λέξεων το παιχνίδι
Και πως τα δάκρυα στο χαρτί κάνουν λακκούβες
Και οι λεξούλες μου σκοντάφτουν και χτυπάνε.
Κι’ αν είσαι μές  σ’ αυτούς τους λ ί γ ο υ ς
Και μόνο τότε βλέπεις την αλήθεια
Πως είν’η ποίηση παιχνίδι  αιχμηρό.
Πως
Καμμιά φορά
Για να φτιάξεις ένα στίχο
Ίσως πρέπει να χάσεις ένα φίλο σου
 ή ένα κομμάτι της υπόληψής σου…
Πρέπει να εκτεθείς
Αν αγαπάς τόσο πολύ
Τα παιδικά παιχνίδια με τις λέξεις.

Απ΄την ποιητική συλλογή «Παιχνίδι αιχμηρό»,εκδ.gutenberg 2008

Νόνη Σταματέλου ( βιογραφικά στοιχεία)

Η Νόνη Σταματέλου γεννήθηκε στο χωριό Τσουκαλάδες Λευκάδας το Μάϊο του 1960.Απόφοιτη της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.Ζει και δημιουργεί στα Γιάννενα.Καθηγήτρια στο 7ο Γενικό Λύκειο Ιωαννίνων,με έντονη εκπαιδευτική και πολιτιστική δράση.Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου.

Τα ποιηματα  της : ΜΑΝΑ και ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΙΧΜΗΡΟ τιμήθηκαν με το 1ο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό ποίησης Βόλου (2008)

Το ποίημά της “Πικέ φουστανάκι', έλαβε τιμητική διάκριση  στους Δελφικούς αγώνες ποίησης 2010.

Ποιητικές συλλογές:

• “Παιχνίδι αιχμηρό'
• Σε πύρινη τροχιά

Άνοιξη

Κι' όμως

Ήρθε πάλι φέτος η Άνοιξη

Χωρίς να στοχαστεί

Αν οι άνθρωποι ετοιμάστηκαν

Αν η γη αντέχει το βάρος της.

Παντού πληγές

Κι' εκείνη αστόχαστη

Χρωματίζει τους κάμπους απ' άκρη σ' άκρη

Τρελλαίνει τις μέλλισσες

Χτίζει  φωλιές στα χελιδόνια

Ανεβοκατεβαίνει στους λόφους

Τραγουδώντας.

Εισβάλλει στις πολιτείες τα χαράματα

Κι' αν τύχει σε παράθυρο ανοιχτό

Ταράζει τα όνειρα

Κι' η μέρα ξημερώνει πιο μαρτυρική

με τους δείχτες του νου γυρισμένους στην Άνοιξη.

Πώς ν' αντέξεις το γιασεμί

στο μπαλκονάκι

της μικρής μονοκατοικίας

που μετράει μέρες

πριν παραδοθεί άνευ όρων.

Πώς ν' αντέξεις τα όνειρα

Όταν τα πράγματα αναδίνουν

μια ύποπτη θανατηφόρα μυρωδιά

από ψοφίμι!

Διάδρομοι σκοτεινοί, δοσοληψίες

Έγγραφα νόμιμα με βούλες παρανόμων

Πρόσωπα σκυθρωπά και φοβισμένα.

Κι' οι αξίες παραπαίουν λησμονημένες

Σαν νυχτερίδες στο γιαπί τα βράδια.

Κι' όμως

Ήρθε πάλι φέτος η Άνοιξη

Χωρίς να μετανοιώσει.

ΤΟ ΑΝΤΙΟ

Λίγα βιβλία, έναν  καημό

Και τα μικρά  ενθύμια της μάνας μου.

Κι' η πόρτα έκλεισε.

Δεν πήρα τίποτα απ' το σπίτι μας

δεν πήρα τίποτα από σένα

γιατί απλά ,πολύ απλά

μεσ' στην ψυχή μου,

μεσ' στο σώμα μου

τί  κι' αν το αρνείσαι

μέχρι τον τάφο θα σε κουβαλώ.

Ποιόν θα ρωτήσω για να σε νοιάζομαι;

Ποιός ξέρει τάχα ν' αποτιμά

ένα τέτοιο α ν τ ί ο  πόσο πονά;

Ποτέ δεν πρόσεχες τα δάκρυά μου

τις κρύες νύχτες

που ζήλευα κι' αυτό ακόμα το τσιγάρο σου

γιατί το κρατούσες ζεστά

Και κυρίως

γιατί σου ήταν απαραίτητο.

Πάντα φοβόμουν τα παραθυρόφυλλα

στις βροχές και στα χιόνια

γιατί εσένα φοβόμουν

πού χες φύγει από χρόνια.

Δεν μπόρεσα κι' ας πάλευα

να κρατηθώ κοντά σου

σαν νάσβηνε η φωνούλα μου

κύματα την κατάπιναν

και μ' έπαιρναν μακριά σου.

Δεν μ' άκουγες δεν μ' έβλεπες

κι' ούτε με χρειαζόσουν.

Μα όσο κι' αν ξεμάκρυνες

μη σε γελάσει ο χρόνος

Αν σβήσουμε το παρελθόν

ζούμε ζωή μισή.

Και ξαφνικά…

       

Και ξαφνικά φάνηκε ο άγγελος

Που κάθε χίλια χρόνια ταράζει τη λίμνη.

Και τρέχουν όλοι να πλυθούν.

Αιμορραγούν οι πληγές

Κι’ η ματιά τους ελπίζει.

Σημαίνουν οι καμπάνες στη μικρή μας πόλη

Ανάβουν τα φώτα στις εξώπορτες.

Τρέχουν και τα παιδιά αλαφιασμένα

σκορπώντας  βάγια και λουλούδια.

Κάτι περιμένουν…

Απ’ το βουνό σφυρίζει ο άνεμος πανηγυρίζων…

Ο τρελλός αλαλάζει:

Η λίμνη γίνηκε θάλασσα!

Και πελώρια κύματα

Σκεπάζουν τους ανύποπτους.

Οι άτολμοι οπισθοχωρούν

Κρύβοντας τις πληγές στο πρόσωπό τους.

Λίγοι  αναδύονται λευκοφόροι

Μ’ έναν ήλιο παράσημο στο μέτωπο

Και με πυξίδα στο χέρι τους να δείχνει ουρανό!

Και να,

Που οι λίμνες γίνονται θάλασσες…

Αρκεί ο άγγελος να ταράξει τα νερά.

Αρκεί ένα χέρι θεϊκό

 ν’ ανοίξει το δίαυλο.

Αρκεί να χεις  την πίστη

των  προσερχομένων

στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ…

ΧΑΔΙ

                

                          

Μ’ ένα απλό ταξίδι της παλάμης σου

στο πρόσωπό μου

πως μπορείς και λειαίνεις τα σκληρά ερωτηματικά μου!

Πως τα στρογγυλεύεις…

Μ’ ένα απλό ταξίδι της παλάμης σου

στο πρόσωπό μου

πέφτουν οι λεπίδες μια μια σαν σταγόνες αίμα

στο πάτωμα…

Χωρίς αυτό το ταξίδι

Θα’χες φουρτούνα στ’ ανοιχτά

Κι’ εγώ

 μια άγκυρα βαριά ψυχή

σ’ ένα μυαλό καράβι…

Ο ΓΛΑΡΟΣ

                                    

Aπό ψηλά  βλέπει καλύτερα.

Πάνω απ’ τα καράβια.

Πάνω απ’ τα σύννεφα.

Λουσμένος στο φως.

Κι’ ολοένα ανυψώνεται.

Κι’ ολοένα ελαφραίνει.

Κι’ αν τύχει κι’ άλλους στο ταξίδι του

Στήνουν γιορτή γύρω απ’ τον ήλιο.

Και λάμψεις λευκές αγγίζουν τις πολιτείες.

Κάποιοι τυφλώνονται

σκύβουν στο χώμα.

Πως ν’ αντικρύσεις τόσο φως…

Πως να το αντέξεις;

Από ψηλά βλέπει καλύτερα.

Τι κι’ αν ο ήλιος τού καψε

στην άκρη το φτερό;

Πέρασε μια βροχούλα και το γλύκανε.

Νάτος και πάλι δυνατός και ολόλευκος.

Ολόλευκος και περήφανος!

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ

Οι συνάδελφοι παρατήρησαν

πως έχω μαύρους κύκλους στα μάτια.

Που να μη διάλεγα και το λευκό απ’ τη ντουλάπα…

Ο τροχονόμος που με σταμάτησε στην ευθεία

μου σύστησε να μην οδηγώ κουρασμένη.

Το παιδί με τους καφέδες

με ρώτησε με έγνοια: «είστε καλά;»

Κι’ ένας μαθητής διαπίστωσε θαρρετά

«ξενυχτήσατε κυρία»…

Το μεσημέρι,

στον καθρέφτη της κάμαρής μου

απήγγειλα έναν μονόλογο…

Και το πάτωμα γέμισε δάκρυα.

«Σαν πεθαμένη είμαι» ψιθύρισα

κοντά, πολύ κοντά στο πρόσωπό μου

και σάλεψαν ανήσυχα  τα φύλλα στο μπαλκόνι.

«Σαν πεθαμένη είμαι»επανέλαβα

πανευτυχής που δεν ήμουν.

Ποιος θα με καταλάβει αλήθεια  αν του πω,

πως πάλευα όλη νύχτα μ’ ένα στίχο …  

ΑΚΟΜΑ

                              

Ανθίζουν ακόμα οι αμυγδαλιές στο Φρύνι;

Ρωτάω

κι’ επιμένω να τυλίγω το καλώδιο στις μνήμες.

Κι’ οι γραμμές συνωμοτούν στον αντίλαλο.

Ανθίζουν ακόμα; στο Φρύνι;

Μέσα Γενάρη

κι’ ανασαίνω την Άνοιξη…

Οι φουστίνες και τα γιούλια στον κάμπο;

Πατώ το κουμπί της ανοιχτής ακρόασης

Και λόγια ροδοπέταλα

ακροβατούν στα έπιπλά μου.

Ένα κοπάδι γλάρων στο μπαλκόνι.

Σε στρώμα από πευκοβελόνες χορεύω

με τη λύρα μου συνοδεύοντας

το λυγμό του Χειμώνα.

Δυο ώρες δρόμο απέχουν οι εποχές;

Ναι, καμμιά φορά και λιγότερο.

Ανθίζουν ακόμα οι αμυγδαλιές στο Φρύνι!

Κι’ οι φουστίνες και τα γιούλια…

Ναι, ανθίζουν ακόμα.

Κι’ ένα παιδί αχόρταγα κοιτάζει ακόμα, κάτω ,μακριά

στους ανεμόμυλους τ’ άϊ Γιάννη…

Περιγελώντας τον καιρό

   

Παράξενο κι’ ανέλπιστο πού ρθε το Καλοκαίρι…

Η μάνα μου κι η Παναγιά

κρατώντας με απ’ το χέρι

μου δείχνουνε τα πέλαγα.

Με νοιάζονται

Και  με ταΐζουν τρυφερά γάλα και μέλι.

Κι’ ένα καράβι ολόλευκο

Ολόλαμπρο, ανθοστόλιστο

Με καπετάνιο αρχάγγελο και βασιλιά

Φάνηκε στ’ Αγιονέρι…

Κοχύλια, φρούτα και βιολιά

Παιχνίδια με τον άνεμο

Κόκκινες φυσαρμόνικες

Στων τζιτζικιών το στόμα…

Περιγελώντας τον καιρό

κρεμώ στου γλάρου του φτερό

το παιδικό μου πρόσωπο.