Περιθωριακά: Ποιητική Συλλογή του 1982, από τον Στέργιο Βαλιούλη

Κάποτε θα μιλήσω

Κάποτε θα μιλήσω
με τα λουλούδια και τα σύννεφα
Θ' απαλλάξω τις λέξεις από το βάρος
της ενοχής
Θα μιλήσω με κλαρίνα και πίπιζες
τονίζοντας ως τις ακραίες συνέπειες
τη μομφή της αρμονίας

Κι οι λέξεις θα μοσκοβολούν


***

Απόηχοι

Κρυστάλλινοι απόηχοι του μαγεμένου νου
σαν Αφροδίτες αναδύονται από τα μάτια σου
οι στίχοι μου
Και δένονται, χάντρες χρυσές
στο θόλο του ουρανού
για να υμνήσουν τη μοναδική
                   τη σπάνια τύχη μου
να' ρθεις
όσο ακόμα υπάρχω

Το φίδι και το πουκάμισο : Ποιητική Συλλογή του Στέργιου Βαλιούλη εκδοθείσα το 1976

Δυσπιστία



Τα μαζικά μέσα ενημέρωσης
βεβαιώνουν πως το ηφαίστειο έσβησε
Εμείς κοιτάζουμε τη θάλασσα μολυσμένη
τα ψάρια νεκρά
Όταν νυχτώνει
παράξενες λάμψεις στην κορυφή τού κώνου
τραυματίζουν την ευπιστία μας

Στέργιος Βαλιούλης (βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1916. Εργάστηκε ως δάσκαλος αλλά και σε διάφορα άλλα επαγγέλματα. Απεβίωσε στη στη Θεσσαλονίκη το 1986. 

Ποιητικές συλλογές:

• Πικρά χαμόγελα, 1957
• Το κρυμμένο τετράδιο (πεζά, κείμενα και ποιήματα), 1959
• Απλά μοτίβα, 1964
• Το κρίμα κι η ερήμωση, 1966
• Παρένθεση, 1971
• Το φίδι και το πουκάμισο, 1976
• Ανταίοι, 1979
• Περιθωριακά, 1982

Πεζογραφία:

• Ένας βασιλιάς δίχως τακτ ( μυθιστόρημα), 1963
• Ο δεξιός πνεύμονας (νουβέλα), 1974
• Τα πεζά κείμενα (διηγήματα), 1974
• Πολίτης Β' κατηγορίας (χρονικό), 1975
• Τώρα τα χρειάζεσαι περισσότερο (ευθυμογραφήματα), 1978
• Το ημερολόγιο του Ιάσονα (σάτιρα), 1980
• Το πούπουλο (μυθιστόρημα), 1982
• Ο βάτραχος με τις καφετιές βούλες (διηγήματα), 1982

Κάποτε θα μιλήσω /Βαλιούλης Στέργιος

Κάποτε θα μιλήσω
με τα λουλούδια και τα σύννεφα
Θ' απαλλάξω τις λέξεις από το βάρος
της ενοχής
Θα μιλήσω με κλαρίνα και πίπιζες
τονίζοντας ως τις ακραίες συνέπειες
τη μομφή της αρμονίας

Κι οι λέξεις θα μοσκοβολούν

Ανταίοι

Εκείνο τ' όραμα των συναρπαστικών εκρήξεων
γυρεύει το αίμα και τα μάτια σου
κυρίως τα μάτια σου
Πώς να σταθεί αόμματο στο εκτελεστικό;

... Τότε που δε γνωρίζαμε τι μας περίμενε
στην πρώτη στροφή του δρόμου
Τότε που ψηλαφούσαμε τα χρώματα
τα μάρμαρα
τα περάσματα των πουλιών
ν' ανακαλύψουμε κάποιον εξαίσιο στίχο
και δεν υποψιαζόμασταν πως γύρω μας
στους δρόμους
στις πλατείες
στα μύχια των σπιτιών
λειτουργούν άπειροι στίχοι
με στολές ιερέων
ξυπόλυτοι άλλοι
ή ντυμένοι στα γιορτινά τους

Τι θέλουν

Όλοι αυτοί οι άσχετοι που αγνοώ
που δεν αγάπησα
δε μίσησα
αυτά τα ξένα πρόσωπα τριγύρω μου
τι θέλουν
Τι μεσολάβησε και βρέθηκα σε τόσο άνυδρους καιρούς
που άλλαξαν τη γεύση των πραγμάτων;

Εις την Δύσιν

Τα παράδοξα και τα τραγικά τα τραγικά και τα παράδοξα Η ποίηση με πανάδες στο πρόσωπο και φουσκωμένη κοιλιά τριγυρνά στην αγορά μ' ένα δίχτυ για σαρδέλες ραδίκια κι αυγά της ημέρας
Ιμπρεσάριοι γορίλες κι οχτακύλινδρη σιτροέν η Ελένη Οι καμπύλες της μουσική πορνό εντυπωσιάζουν τις γκαλερί διεγείρουν ... Μη συζητάτε για την άνοιξη τα λευκά όνειρα την Κύπρο Η Ελλάς προσεχώρησεν αύτανδρος εις την Δύσιν

Απόηχοι

Κρυστάλλινοι απόηχοι του μαγεμένου νου
σαν Αφροδίτες αναδύονται από τα μάτια σου
οι στίχοι μου
Και δένονται, χάντρες χρυσές
στο θόλο του ουρανού
για να υμνήσουν τη μοναδική
τη σπάνια τύχη μου
να' ρθεις
όσο ακόμα υπάρχω