Κωστέρης Χαράλαμπος (βιογραφικό)

Γεννημένος στην Κύπρο, απέκτησε για δεύτερη πατρίδα την Κρήτη, σπουδάζοντας ψυχολογία στο Ρέθυμνο. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο πεδίο της ψυχολογίας της υγείας στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο πεδίο της κλινικής ψυχολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Ζει και εργάζεται στην Κύπρο, ενώ παράλληλα ερευνά θέματα όπου η ψυχική υγεία συνυφαίνεται με την

σωματική.

Αλήθεια

του Χαράλαμπου Κωστέρη 

Σε τι χρειάζεται η αλήθεια αν είναι φλόγα;

Το ξέρει μέσα του όποιος κρύβει παγετώνα.

Και το οξυγόνο του κρατάει για όλα εκείνα

που δεν τα βρίσκει η φωτιά και που είναι λίγα.

Σε μια γωνιά ένας σωρός από βιβλία.

Με όψη σκισμένη, ορίζουν την ανησυχία.

Γι'αυτά ο χρόνος, χρόνια τώρα, κάνει αγώνα,

μα δεν παντρεύεται η μούχλα, αντέχει ακόμα.

Ποια μέθοδος μετράει την αυτογνωσία;

Αυτή που ορίζει την καννίβαλο φοβία.

Απ'τα δυο ένστικτα ποιο αγαπάνε οι μάγκες;

Αυτό που τρέφει τις κρυφές τους τις ανάγκες.

Το δέρμα πίσω από τη μάσκα μας ποιος βλέπει;

Αυτός που αργά και ίσως νωρίς το καταστρέφει.

Που δείχνει πως αληθινός φίλος είναι ένας,

όποιος στον τοίχο θα μας στήσει. Αλλιώς κανένας!

  

Γι'αυτό σου λέω, πες μου ποια έχεις αλήθεια.

Αλλιώς θα λες μέχρι το τέλος παραμύθια.

Ζήσε υπερήφανα νωρίς και μείνε ξύπνιος...

Είναι νωρίς για σένα ο ύπουλος o ύπνος.

Τροπο-ποιήσεις

του Χαράλαμπου Κωστέρη 

Σε πόλη ξένη όταν βρίσκεται ο άνθρωπος

και αναλύοντας εικόνες των σωμάτων,

αντιλαμβάνεται πολλά απ' τα συναισθήματα

που έγιναν σύμβολα στο δέρμα αθώων θυμάτων.

Όνειρα που δεν ειπωθήκαν', μικρά τραύματα

κι αυτοί παιδία κάποιων γονιών κάπως φευγάτων,

γίναν' τατουάζ που προστατεύουν μπράτσα αδύναμα

κι ασφάλειας αίσθημα παρέχουν που είναι άδειο.

Με σκουλαρίκια η τροποποίηση του δέρματος

εμπεριέχει μια βία χωρίς πάτο

ανθρώπων που άνοιξαν πληγές γιατί απορρίφθηκαν

ή έτσι βίωσαν την απώλεια των άλλων.

Και δεν υπάρχουν συνταγές, ούτε τεχνάσματα

για να κρυφτεί μέσα σε σύμβολα ο πόνος

αυτός που αν και οι νέοι ζουν σε χώρες θαύματα

θα είναι πάντα προς το σώμα δολοφόνος.

ομήρου ποίησις

του Κωστέρη Χαράλαμπου

Είναι βράδυ. Και σκοτάδι.

Είναι βράδυ. Και σκοτάδι.

Είναι βράδυ. Και σκοτάδι.

Εγώ το βράδυ. Εσύ σκοτάδι.

Σε είχα χτίσει, σε είχα κλείσει, σε μια δίνη, σε ένα σπίτι

κι είχα αφήσει, απλά μια βρύση, ανοιχτή, νερό να χύνει.

Μην ακούνε όλοι οι φίλοι, τη φωνή σου πως πασχίζει,

να βρει λύση, μη λυγίσει, όμηρος που θα μιλήσει.

Σε μια κρίση, μου'χες φύγει, να ξεχάσεις, ποιος σ'αφήνει;

Ό,τι κρύβεις απ'τη μνήμη, σε κουτί Πανδώρας κλείνεις.

Μακριά μου τρέχεις ήδη, μα είμαι μέσα σου στολίδι,

μες τη σκέψη, μες τη λήθη, της αντίληψης σου φίδι.

Είσαι μύηση, είσαι η λύση, στη δική μου ένοχη φύση

και με πίστη, έχω χτίσει, μια φωλιά, μέσα να ζήσεις.

Θα'ν'ληστή κι ομήρου φύση, δέσιμο σαν κακοποίηση,

θα με θες, μα θα με φτύνεις, σύνδρομο Στοκχόλμης... ποίηση!

Πότε θα'ρθεις; Είναι βράδυ.

Πότε θα'ρθεις; Είναι βράδυ.

Πότε θα'ρθεις; Είναι βράδυ.

Πρέπει θα'ρθεις... στο λιμάνι.

REM

του Κωστέρη Χαράλαμπου

Οι σκέψεις επαναλαμβάνονται

από χαρά, φόβο ή συνήθεια.

Ποιές λέξεις εξωτερικεύονται;

Φωνητικά όλα είναι σύμβολα;

Με όσα αποφεύγουμε να πούμε

τη μέρα όσα κρατάμε στη σιωπή,

πλανεύτρα η νύχτα σαν πουλί που είναι

θα τρέφει αϋπνία το κορμί.

Θα κάνει τα δικά της τα κουμάντα,

ιεροτελεστίες, δίκες μυστικές,

στ'απόκρυφα του νου μας μονοπάτια

δυσλειτουργίες θα σπέρνει σαν κριτές.

Δοκιμασίες με όνειρα σε στάδια,

δραστηριότητες ταχείες οφθαλμικές,

παράδοξου ύπνου εφιαλτικά σενάρια,

το τίμημα όσων νιώθεις μα δε λες...

[Γύρισα πάλι μες το Γκάζι τα μεσάνυχτα]

Γύρισα πάλι μες το Γκάζι τα μεσάνυχτα,
μια υγρασία τα μαλλιά μου είχε βρέξει,
γύρω σκοτάδι, άγνωστοι φάροι, κοιτάν’ κατάματα,
ανθρώπων άκουγες τις μνήμες χωρίς λέξη.

Σφίγγω δειλά το φερμουάρ απ’ το ημίπαλτο,
πλασματικά ενισχύω το σώμα, το’ χει ανάγκη,
περπατάω γοργά μα το φεγγάρι είναι παράξενο,
τι τρώει την πόλη, τους ανθρώπους, ποιο μαράζι; 

Στην πόλη αυτή, λένε η πανσέληνος υπόσχεται,
να επιδρά στην νεολαία με δύο τρόπους,
σκοτώνει σώμα, ενισχύει πνεύμα, σαν βρυκόλακες,
ή άνευ πνεύματος γεννάει λυκανθρώπους.

Σχήμα οξύμωρο είναι όμως πως μορφώνονται
οι πλείστοι νέοι, μα μαραζώνουν πριν γεράσουν,
τα πρόσωπα τους σαν κοιτάω παραμορφώνονται,
προωθούν το σώμα στην πορνεία για να ξεχάσουν. 

Απ’ όσα ποιήματα πανσέληνο κι αν γράφτηκαν,
κανείς δεν μπόρεσε να πάρει απαντήσεις,
ψυχές και σώματα σε Αθήνα πως χωρίστηκαν,
κι η νύχτα που να βρει κλωστή για να τα ντύσει;

[Κυνηγημένος από κόσμο στ’αεροδρόμιο]

Κυνηγημένος από κόσμο στ’αεροδρόμιο, θα έμενα μόνος με μ’έναν σάκο συντροφιά,
μαζί οι φίλοι οι σταθεροί σαν το ιώδιο, μη με λερώσει οποιαδήποτε βρωμιά.

Δύο φιλιά μια αγκαλιά ένα χαμόγελο, όμως το σάλιο να προδώνει τη ζημιά,
πως η εμπειρία του αντίο είν’ στον άνθρωπο, τομή του δέρματος προεγχειρητικά.

Μα εσύ δεν ήσουνα εκεί, είχα τον σάκο σου, που μου’χες κάνει δώρο μια Πρωτοχρονιά
και μου’πες Χάρη σε αυτόν θα μπει ο δρόμος σου κι εγώ γελούσα πιστός σε κίνητρα κρυφά.

Σαν φύγαν όλοι την κοπέλα βλέπω απέναντι, που πριν με χρέωσε περίσσια οκτώ κιλά,
χαμογελάει σαν να λέει πως οι άνθρωποι, βαραίνουν σάκους που αγαπούν συνειδητά.

Μα που να ξέρει η δειλή πως είμαι σάκος σου, πως κουβαλάω χρόνια την τόση σου ερημιά,
μήπως ταξίδεψε η φτωχή εντός του κόσμου μου, ή ζει εκδικούμενη ό,τι βιώνει ονειρικά;

Για τους διαβάτες με τους σάκους και τους φίλους τους, ποιός να μιλήσει και μια απάντηση να βρει,
πόσο βαθύ ο χωρισμός κάνει το τραύμα τους, μα πως στο τέλος την ψυχή τους επαινεί…

Του καφέ η συντροφιά (μικρό απόσπασμα)

Κολασμένο θηρίο θηλυκό, πρωτότοκο,
ονειρεμένε άγγελε και δαίμονα, μήπως θυμάσαι,
τον αιώνιο που’ χες στον ουρανό, παράδεισο,
τι σ’ έφερε τι σ’ έδιωξε ταυτόχρονα… και τι φοβάσαι;
Αγγέλων έγινες περίγελος κι αστείο τραγικό
μα ψάχνουν και απελπίζονται ολόχρονα, Λίλιθ που να’ σαι;
Το ολόκαυτο που είχες παρελθόν, το άπιαστο
μισούνε και ζηλεύουνε ταυτόχρονα… και τους λυπάσαι.
Της αναρχίας μάνα, που δεν έχεις παιδιά,
σου όρισαν την ποινή, είναι η εκδίκηση τους.
Της αδικίας πάντα θα μένεις μητριά
πρώτη γυναίκα εσύ, πρώτη εξορία δική σου.
Λίλιθ γυναίκα με χίλια μυστικά
χαρίζεις το κορμί μα όχι την ψυχή σου.
Λίλιθ και θαύμα και κόρη Σατανά
ίση του Αδάμ εσύ κι η Εύα αντιγραφή σου.
Λίλιθ γυναίκα που δεν έχεις παιδιά
νικήσαν το κορμί, μα χάσαν’ την ψυχή σου.
Λίλιθ για πάντα θα’ σαι του Αδάμ
απωθημένο εσύ κι η Εύα άνιση σου.

(Έχω φύγει από την χώρα που αγάπησα ...)

Έχω φύγει από την χώρα που αγάπησα κι έχω μπει σε μια τροχιά όλο θυμό,
σε μια χώρα που οι άνθρωποι που γνώρισα, πουλάν’ τα πάντα για να φύγουν από δω.

Με νοιάζει όμως που συνήθειες μου που άφησα, υιοθετώ κοντά μου για να σε κρατώ,
τα μοκασίνια που μισούσες κι είπα πέταξα, σφάζουν ξανά το δαχτυλάκι το μικρό.

Ό,τι σε θύμωνε ξανάρχισα απ’το πείσμα μου και τα πακέτα που καπνίζω θα’ναι δυό,
το ένα να πνίγει στον καπνό όλες τις μνήμες μου και τ’άλλο Ίριδα στων νέων σου την ηχώ.

Τοποθετώ για δείπνο ευλαβικά το σώμα μου, στη θέση που θα προτιμούσες βλέπω κενό,
για να πληγώσω λαίμαργα την απουσία σου, σκοτώνω την σαλάτα με μπαλσάμικο.

«Υπερβολές, άδειες βολές» πάντα μου έλεγες, ότι αντιδρώ σε όλα τόσο παιδικά
και πως στο βάθος όποιος χρόνια τρέφει χίμαιρες, μια ήττα θα του φάει τα σωθικά…

Αν ένα δείπνο είν’η ζωή και γω πια στάσιμος, στην όποια χώρα Προμηθέας βαφτιστώ,
δεν ξέρω αν ό,τι με θρέφει είν’καλύτερο, με ξύδι να φουσκώνω ή γύπες να επαινώ..

(Μια καλημέρα θα την πω...)

Μια καλημέρα θα την πω, την είχες μάτια μου καιρό,
το ’νιωθα σφαίρα,
μες το κεφάλι, στην καρδιά, στα δυο κομμένα σου φτερά,
ασφυξίας τρέλα.

Και όμως να, ήρθε η σειρά, πόδια και χέρια δανεικά
να μπουν στην άκρη,
φιλοσοφίες τραγικές, τις είχες μάτια μου κι αυτές
κάποτε ανάγκη.

Σ’ εκλιπαρώ στα πόδια πια, να δεις τους φόβους ανοιχτά
που ’χεις γεννήσει,
και σε βαφτίζω αληθινά, με μίσος Μήδειας, τα παιδιά
αυτά να πνίξεις.

Κι ευθύς θα δεις, θα στερηθείς, την πτώση δε θα χρειαστείς
σε φτωχά Πεδία Ηλύσια,
φωτιά θα βάζεις στην καρδιά, μόνο αν αυτή το αναζητά
σαν πνέει τα λοίσθια.

Μονάχα αν θες, να θυμηθείς, πως βασιλιά είχες εσύ,
άξιο πατέρα,
μα ούτε δίστασες τρελή, μέχρι και δέρας χρυσαφί,
να κάνεις πέρα..

Ξεκίνα τώρα απ’ το μηδέν, έστω γριά χωρίς ρεφρέν,
σοφία γεμάτη,
στραγγάλισε την κρύα ψυχή, την δήθεν καταστροφική,
καλημερίζοντας την…