Δημήτρης Α. Δημητριάδης / Τρία ποιήματα

Οι μοναξιές

Νύχτα με τα μαβιά νερά

και βγαίνουν σεργιάνι οι μοναξιές

μετρούν δεκάρες για να βγάλουν τη βδομάδα

καταναλώνουν λίτρα κονιάκ

αρειμανίως καπνίζουν

βολεύουν την πείνα τους με φαστ φουντ

κοιμούνται στους δρόμους

οδύρονται

πνίγονται στις φωναχτές σιωπές της ησυχίας.

Πάντα θα βρέχει

Θα βρέχει

μια ατέλειωτη βροχή θα σου δέρνει το σώμα

στις συνοικίες της απώλειας

στους δρόμους που ασθμαίνεις παράφορα

δίπλα σε κουρελιασμένα σπίτια

κι αμμοβολές

κρατώντας σφιχτά τη νικημένη σου σημαία.

Θα βρέχει

εκεί που χαμηλώνουν τα βουνά

κι ακούς οπλές

τρεχάματα

τρέμει ένα πουλί μες στο μεδούλι σου

κι αδειάζει η φωνή σου από μέσα

πάντα θα βρέχει

όταν ψηλαφίζεις τραύματα

τις χίλιες ερημιές σου

κι αφουγκράζεσαι

όταν έξω απ’ την πόρτα της κουρνιάζεις σκοτεινός

μην περιμένοντας κανείς να σου ανοίξει

και πνίγεσαι.

Ρωγμή

Ρωγμή σημαίνει πίσω απ’ τις γρίλιες να κοιτάς

ν’ αγαπάς αυτόν που δεν πρέπει ν’ αγαπήσεις

να πέφτεις

να σηκώνεσαι

να ξαναπέφτεις

να δέχεσαι πως δεν έχεις αντοχές

κι όλο να προχωράς ως το απροχώρητο

στη διάλυση του εαυτού σου

σημαίνει να σκάβεις το κόκαλο βαθιά

κάτι να βρεις

εκεί που θριαμβεύουν τα ελάχιστα

να βλέπεις μέσα σου

εκείνα που δεν περιμένουν οι άλλοι από σένα

να γράφεις ένα ατέλειωτο γραπτό

πικρό σαν το γραφτό σου.

Ρωγμή σημαίνει

να πλέεις πάνω στα νερά που περιμένεις να’ ρθουνε

να λούζεσαι στο φως του φεγγαριού

στα κοιμητήρια των αθώων να στοιβάζεσαι

και μια υπότροπη βροχή να σε ραπίζει

σημαίνει στου κόσμου το κουκούτσι να μην μπορείς να μπεις

κατάσαρκα να φοράς της πέτρας το μαράζι

θραύσματα του βυθού να θυμάσαι και να κλαις

κι η Πρέβεζα επικίνδυνα να σε πλησιάζει.

Ακούστε τη φωνή του / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Κάποτε

μαύρο αίμα θ’ αναβλύζει απ’ τα θεμέλια

κάτι ανώνυμο θα φανερώνει σκοτάδι και χάσμα.

Θα μπερδεύονται τα σύννεφα

με τα σκιρτήματα μιας προσευχής που θα ωρύεται.

Αντίστροφο ρολόι

θα κυνηγά τη μέρα και τη νύχτα.

Εδώ δεν είναι

εδώ δεν κατοικεί

δε θα τον βρείτε πουθενά σε κωδικούς και όνειρα.

Στους βράχους μετρούσε τα σκούρα απογεύματα

τώρα πυρετός με σταθερό χέρι.

Ο ίλιγγός του ανεμίζει στη φωτιά

κόκκινο φως τα μάτια του τυφλώνει

καιρό δεν έχει

δε σας φοβάται πια

τα νύχια του ξεσκίζουν ερημιές

σελίδες

και πατήματα παλιά

ακούστε την κραυγή του

τρελαίνει τα σκυλιά

τρελαίνει τους θεούς

τους δαίμονες

και τους προφήτες.

Σαμποτάζ΄/ Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Πέρασαν

τράβηξαν γι’ αλλού

και χάθηκαν

οι τριγμοί της βλεφαρίδας

και τα φουντώματα της αγκαλιάς

κάηκαν τα κούτσουρα για τη φωτιά

μαζί με τις λέξεις

που άντεχαν πάντα.

Ποιοι αγέρηδες πια

λυσσομανώντας

ραπίζουν τις μέσα μου σελίδες

ποιοι σωτήρες

και πια καλαμπαλίκια

εμποδίζουν της ψυχής μου την τροχιά

τις νύχτες συλλογίζομαι

θυμάμαι

μες στο μυαλό μου ατάκτως ερριμένα υλικά

χοροπηδούν

ποιοι επιτέλους δαίμονες

και ποιοι θεοί

σαν χέλι κολυμπούν μέσα στο αίμα

κι ανατινάζουν το κουκούτσι του πυρήνα μου;

Άλλο πράγμα αυτός ο δυνατός βοριάς / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Δε λέει να ησυχάσει κι απόψε ο βοριάς

καλπάζει στα ορεινά

πάνω στην άρρωστη θάλασσα

μέσα στην πόλη

πηδά στα φουγάρα

μπλέκεται με τα τρόλεϋ

και τα δέντρα με τους κομμένους λαιμούς

στροβιλίζεται στα γραφεία

λοξοδρομεί προς τα γήπεδα

σέρνοντας κίτρινες στιγμές

κι αραχνιασμένα βιβλία.

Άλλο πράγμα αυτός ο δυνατός βοριάς

έτσι που εισβάλλει στα δωμάτια του νου

ξερνώντας καημούς γενέθλιους

χτυποκάρδια

συναπαντήματα σπάραχνα

και μας γδύνει αδίστακτα

μας αφήνει θεόγυμνους

όχι άλλο κάρβουνο φωνάζοντας

όχι άλλο κάρβουνο

μα ποιος να τον ακούσει.

Πέντε ποιήματα του Δημήτρη Α. Δημητριάδη

Σκιές ασωμάτων

Πάλι περνούν μπροστά μου

σκιές σ’ άτακτη φυγή

ψυχές αποδιωγμένες

αλαφιασμένα ποιήματα

που με ματώνουν.

Πεδίο αισθήσεων

Πίσω απ’ το τσιμέντο

και τη θάλασσα

στο βάθος πέρα

κάτι σαν πέταγμα

σαν παλλόμενη λάμψη

ανεβαίνει

κατεβαίνει ασταμάτητα

κι ύστερα καταποντίζεται.

Το ποίημα.

Σε ξέρες και μονόβραχους

Συχνά πυκνά

θύελλες κι ανεμοστρόβιλοι

μουγκρίζοντας

χιμούν στους στίχους μου

τους ξεσηκώνουν

τους παρασέρνουν

ανελέητα τους κομματιάζουν σε ξέρες

και μονόβραχους.

Έρχονται χρόνια κατακόκκινα

Δεν είναι μέρες για όνειρα

κουράζουν πια

τινάξτε τα παλιά σκεπάσματα

ανοίξτε τις μπουκαπόρτες

πάμε γι’ αλλού

κι ας λένε ό,τι θέλουν

οι μάστορες φαυλοδιδάσκαλοι

εμείς εκεί

αυτός ο αέρας είναι δικός μας ακόμη

πάμε μαζί του

ψηλά

πιο ψηλά κι απ’ το φόβο

πιο ψηλά κι απ’ το θάνατο

έρχονται χρόνια βαριά

έρχονται χρόνια κατακόκκινα.

Όσο δε φτάνει ο νους

Βουτώντας σε ποτάμια

σε βούρκους

και τέλματα

χαμένη σε τάφους

σκαρφαλωμένη σε βράχους

κι άλλοτε σφηνωμένη σε σωριασμένες στιγμές

και σε καμένο ασβεστόλιθο

ωσάν θραύσμα αόρατου πλάσματος

 – ανάσα που μέρα νύχτα γίνεται σκόνη

μα δε σώνεται ποτέ –

πορεύεται

υπέροχη κι ωραία πάντα

η Ελευθερία.

ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ του Δημήτρη Α. Δημητριάδη

Έτσι μας έμαθαν 

εμ το αίμα 

με το δικό μας αίμα 

με το δικό μας θάνατο.

Σκοτωμένους μας θέλουν 

για να σκοτώνουμε 

Δημήτρης Α. Δημητριάδης: Οκτώ(8) ποιήματα

Μη γυρεύοντας τίποτα

Χρόνια πολλά κατοικώ τόπους απελπισμένων.

Σειρές ατέλειωτες

φάλαγγες να γνέφουν

μπροστά στην ένοχη μνήμη

ν’ ανηφορίζουν

στα σοκάκια με τους νεκρούς φανοστάτες

ιππεύοντας τους λυγμούς

σκαρώνοντας λέξεις σ’ αρχαία ικριώματα

ψηφίδες μιας άγριας μελωδίας

να περνούν μες στις μαύρες φωτιές

στις μαύρες κηλίδες

να περνούν και να χάνονται στις θολωτές σιωπές

μη γυρεύοντας τίποτα

μη γυρεύοντας γουλιά

ούτε διπλώνοντας τη μέση για το γρόσι.

***

Δεν έχει

Σκορπισμένοι σ’ ένα γέλιο

σ’ ένα ανέκδοτο

στις προεκτάσεις μιας κάλπης

ρημάξαμε.

Δεν έχει άλλο πιο πέρα

δεν έχει.

***

Σ’ αυτούς τους δρόμους πώς να περπατήσεις;

Σ’ αυτούς τους δρόμους

δεν μπορείς να περπατήσεις

γέμισαν νέους σκοπούς

εσωτερικές συμπλοκές.

Σφυρίζει ο άνεμος

τραυλίζει ο λόγος

η μνήμη τρίζει.

Σ’ αυτούς τους δρόμους στενάζει η ψυχή μου

σ’ αυτούς τους δρόμους αργοσβήνει.

***

Φυλάξου

Η αυταπάτη έρχεται πάλι

με τα δώρα της Κίρκης

κι εκείνο το τραγούδι των Σειρήνων

που απλώνεται σαν πυρετός.

Φυλάξου.

***

Πονά το αίμα μας

Κανείς κι απόψε

δε γεννιέται κανείς

ένας θεός ή ένας δαίμονας

μας αφήνει γυμνούς για να παγώνουμε

νηστικούς για να πεινούμε

μας ρήμαξε το έρεβος των οραμάτων

τα μέλη μας τρέμουν

τα σπλάχνα μας έχουν τον πυρετό της πυρκαγιάς

πονά το αίμα μας.

***

Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια

Τις λύπες σέρνει η χώρα μου

μαρτυρολόγια υφαίνει.

Απ’ τον ξύπνο στον ύπνο έπεα πτερόεντα

πληγές αγιάτρευτες

τίποτα να ησυχάσει ο νους

να μην πονάει ο πόνος.

Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια

μυστικά στο δρόμο του ο καθένας

μονάχα αυτοί γνωρίζοντας το φως

το άρωμά της

σε σκοτάδια κι ερημιές σωπαίνοντας

και δημιουργώντας μοναχοί τους.

***

Καλύτερα

Καλύτερα έτσι

συλλέκτης λέξεων

σκηνίτης των λέξεων

στοιβαγμένος μαζί με τις λέξεις.

Καλύτερα σου λέω.

Η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της

Κάποια στιγμή

η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της.

Διαβάστε τις αδέσποτες αφίσες

τα γκράφιτι

περπατάτε στις συνοικίες.

Ακούστε τη φωνή των πλησιαζόντων.

Η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Κάποια στιγμή

η έκρηξη θα βρει τον εαυτό της.

Διαβάστε τις αδέσποτες αφίσες

τα γκράφιτι

περπατάτε στις συνοικίες.

Ακούστε τη φωνή των πλησιαζόντων.

Καλύτερα / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Καλύτερα έτσι

συλλέκτης λέξεων

σκηνίτης των λέξεων

στοιβαγμένος μαζί με τις λέξεις.

Καλύτερα σου λέω.

Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Τις λύπες σέρνει η χώρα μου

μαρτυρολόγια υφαίνει.

Απ’ τον ξύπνο στον ύπνο έπεα πτερόεντα

πληγές αγιάτρευτες

τίποτα να ησυχάσει ο νους

να μην πονάει ο πόνος.

Κάποιοι μονάχοι την κουβαλάνε πια

μυστικά στο δρόμο του ο καθένας

μονάχα αυτοί γνωρίζοντας το φως

το άρωμά της

σε σκοτάδια κι ερημιές σωπαίνοντας

και δημιουργώντας μοναχοί τους.

Πονά το αίμα μας / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Κανείς κι απόψε

δε γεννιέται κανείς

ένας θεός ή ένας δαίμονας

μας αφήνει γυμνούς για να παγώνουμε

νηστικούς για να πεινούμε

μας ρήμαξε το έρεβος των οραμάτων

τα μέλη μας τρέμουν

τα σπλάχνα μας έχουν τον πυρετό της πυρκαγιάς

πονά το αίμα μας.

Φυλάξου / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Η αυταπάτη έρχεται πάλι

με τα δώρα της Κίρκης

κι εκείνο το τραγούδι των Σειρήνων

που απλώνεται σαν πυρετός.

Φυλάξου.

Σ’ αυτούς τους δρόμους πώς να περπατήσεις; / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Σ’ αυτούς τους δρόμους

δεν μπορείς να περπατήσεις

γέμισαν νέους σκοπούς

εσωτερικές συμπλοκές.

Σφυρίζει ο άνεμος

τραυλίζει ο λόγος

η μνήμη τρίζει.

Σ’ αυτούς τους δρόμους στενάζει η ψυχή μου

σ’ αυτούς τους δρόμους αργοσβήνει.

Δεν έχει / Δημητριάδης Α. Δημήτρης

Σκορπισμένοι σ’ ένα γέλιο

σ’ ένα ανέκδοτο

στις προεκτάσεις μιας κάλπης

ρημάξαμε.

Δεν έχει άλλο πιο πέρα

δεν έχει.

Μη γυρεύοντας τίποτα / Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Χρόνια πολλά κατοικώ τόπους απελπισμένων.

Σειρές ατέλειωτες

φάλαγγες να γνέφουν

μπροστά στην ένοχη μνήμη

ν’ ανηφορίζουν

στα σοκάκια με τους νεκρούς φανοστάτες

ιππεύοντας τους λυγμούς

σκαρώνοντας λέξεις σ’ αρχαία ικριώματα

ψηφίδες μιας άγριας μελωδίας

να περνούν μες στις μαύρες φωτιές

στις μαύρες κηλίδες

να περνούν και να χάνονται στις θολωτές σιωπές

μη γυρεύοντας τίποτα

μη γυρεύοντας γουλιά

ούτε διπλώνοντας τη μέση για το γρόσι.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης : Τέσσερα (4) Ποιήματα

Στους τέσσερις ανέμους

Στις πλαγιές του παιδικού μου κήπου

αμέτρητα πουλιά χορεύουν

τραγουδούν

στροβιλίζονται ακατάπαυστα

κι εξακοντίζονται στους τέσσερις ανέμους.

Μακάριοι

Αμνήμονες

χωρίς μούσα

χωρίς ιστία

μακάριοι αρμενίζουν

σέρνοντας γενεές

επαναλαμβάνοντας το όντως τίποτα.

Η Ιστορία γυμνή

πάντα ωραία

τους οικτίρει.

Κάνε μου τη χάρη

Φοβάμαι τη μεγάλη νύχτα

τα μεγάλα μαύρα πουλιά.

Κάνε μου τη χάρη

άσε με να ταξιδεύω

κάτω απ’ τα άστρα των ματιών σου.

Απρόβλεπτα κάποια Νέμεσις θα πρωτοτυπήσει

Κάποια Νέμεσις

οξύνοντας τις αισθήσεις της στις κόψεις των πραγμάτων

και στων ανθρώπων το βλέμμα

απρόβλεπτα

θα πρωτοτυπήσει.

Θα νοιαστεί και γι’ αυτούς

που είναι πάντα συνεπείς

στον αγώνα με τον εαυτό τους

Απρόβλεπτα κάποια Νέμεσις θα πρωτοτυπήσει

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Κάποια Νέμεσις

οξύνοντας τις αισθήσεις της στις κόψεις των πραγμάτων

και στων ανθρώπων το βλέμμα

απρόβλεπτα

θα πρωτοτυπήσει.

Θα νοιαστεί και γι’ αυτούς

που είναι πάντα συνεπείς

στον αγώνα με τον εαυτό τους.

Κάνε μου τη χάρη

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Φοβάμαι τη μεγάλη νύχτα

τα μεγάλα μαύρα πουλιά.

Κάνε μου τη χάρη

άσε με να ταξιδεύω

κάτω απ’ τα άστρα των ματιών σου.

Μακάριοι

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Αμνήμονες

χωρίς μούσα

χωρίς ιστία

μακάριοι αρμενίζουν

σέρνοντας γενεές

επαναλαμβάνοντας το όντως τίποτα.

Η Ιστορία γυμνή

πάντα ωραία

τους οικτίρει.

Στους τέσσερις ανέμους

 Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Στις πλαγιές του παιδικού μου κήπου

αμέτρητα πουλιά χορεύουν

τραγουδούν

στροβιλίζονται ακατάπαυστα

κι εξακοντίζονται στους τέσσερις ανέμους.