Ρίχτερ Ιαπωνίας

Ρίχτερ οκτώ κόμα εννιά
κι ο χάρος βγήκε παγανιά
και σήκωσε παντιέρα.
Μανία καταστρεπτική
εικόνα συγκλονιστική
θάνατος και φοβέρα.
Ο Εγκέλαδος ταρακουνά
θάλασσες, πόλεις και βουνά
κατά την θέλησή του.
Σκίζει στα τέσσερα την Γη
με την δική του την οργή
και με την βούλησή του.

Ρίχτερ οκτώ κόμα εννιά
μια υπερφυσική μπουνιά
κάπου μας περιμένει.
Κι οι σύγχρονοι πολιτισμοί
γκρεμίζονται σαν οικισμοί
στην άμμο στεριωμένοι.
Τσουνάμι βγαίνει στην στεριά
τρέχει με βήματα βαριά
και την ορμή του ανοίγει.
Ισοπεδώνει ό,τι βρει
και στην φορά του την υγρή
αδιακρίτως πνίγει.

Ρίχτερ οκτώ κόμα εννιά
κι είχαμε ανοίξει τα πανιά
μιάς σύγχρονης πορείας.
Μιάς άνευ περισυλλογής
περί δικαίου και στοργής
θλιμμένης ιστορίας.
Με κολλημένο το μυαλό
στου πετρελαίου το τρελό
κι ατελείωτο μεθύσι.
Κι ήρθε η βόμβα "ατομική"
σε κρίση οικονομική
να μας ταρακουνήσει.

Ρίχτερ οκτώ κόμα εννιά
της γης κακόμοιρε ντουνιά
στήνεις στη γη παλάτια.
Μέχρι που έρχεται στιγμή
και με μιά δυνατή πυγμή
σε κόβει σε κομμάτια.
Κι αιώνιος ναυαγός εσύ
την λίρα ψάχνεις την χρυσή
την που θνητός δεν βρίσκει.
Και στον μοντέρνο μας καιρό
άλλοι διψούνε για νερό
κι άλλοι πίνουν ουίσκι.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Λαμιακός Τύπος" 16.3.2011

Χειροτεχνική - Ι

Απ' το σεντούκι το παλιό,
στης τέχνης μου τον αργαλειό
κόβω σκουτιά και δένω.
Και με το κέφι του τρελού
δημιουργού, μια κουρελού
συλλογισμών υφαίνω.

Στης μοίρας μου τη στενωπό,
τα χτένια τ'αργαλειού χτυπώ
και παίζουν οι σαΐτες.
Και σχηματίζουν στα μακρά
στημόνια σχέδια πικρά
με τις ισόβιες ήττες.

Στου λογισμού τον αργαλειό,
τ'όνειρο μένει το παλιό
γυμνό και σιγοτρέμει.
Μέχρι το νήμα να κοπεί,
κι απόλυτη πέσει σιωπή
στης μνήμης την ανέμη.

Απ' το σεντούκι το παλιό,
στης τέχνης μου τον αργαλειό
κόβω σκουτιά και δένω.
Και με το κέφι του τρελού
δημιουργού, μια κουρελού
συλλογισμών υφαίνω.

Διαφάνεια

Κάποιοι λαμπροί πολιτικοί, πίσω από τον μπερντέ,
εχώνανε την χέρα τους, στης μίζας τον μπελντέ.
Και γίνονταν επί πολλών ετών το "έλα να δεις",
και του φορολογούμενου χανόντουσαν τα δις.

Κομματικό κατάντησαν την χώρα μας πεδίο
οι παρατάξεις, οι γνωστές, κυριώτατα αι..δοίο.
Και την ζωή την έκαναν νυκτόβιο καφωδείο
και εμπαίζουνε τον Έλληνα, ως άνογο παιδίο.

Η σύγχρονη πολιτική, θετό παιδί των ΗΠΑ
δεν δείχνει πατριωτισμό, δεν διαθέτει τσίπα.
Με τον λαό της άριστες επιδιώκει σχέσεις
κι υπόσχεται, για ν'αναιρεί πάντα τις υποσχέσεις.

Η σύγχρονη πολιτική άκραν υγείαν χαίρει
κι αναστενάζει ο λαός, κι η φτώχεια υποφέρει.
Ο άνεργος ψάχνει δουλειά, και χρόνια δεν την βρίσκει
κι ο πλούτος πλέει μεταξύ σαμπάνιας και ουίσκι.

Εσχάτως, στης Ελλάδας μας τον άδειο μπεζαχτά
εισαγγελείς ψάχνουν να βρουν πού πήγαν τα λεφτά.
Κι οι ένοιχοι που τ'άρπαξαν, του "σήμερα" και "χτες"
κρατάνε συνεταιρικά τις θύρες σφαλιστές.

Και στων σκανδάλων, ψάχνοντας του νήματος την άκρια,
μένουνε τα παράπονα του κόσμου και τα δάκρυα.
Ωσότου μπούνε και αυτά στηξς λήθης την ταφή,
και με σφραγίδα επίσημη, λάβουν διαγραφή.

Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά, κι η διαφάνεια λάμπει,
και κλάφτα Ψαροκώσταινα, και μπάρμπα Χαραλάμπη.
Κι οι κλέφτες ζούνε την χρυσή ζωή που τους ανήκει,
κι εμείς, μέσα στης μοίρας μας την μαύρη καταδίκη.

τα βάσανα του Έλληνα

Τα βάσανα του Έλληνα ποικίλα και μεγάλα,
αρχίζουν με το ξύπνημα και των παιδιών το γάλα.
Που απ'της παρούσης το πρωί, ως την αυγή της άλλης
θωρείς την αυξανόμενη τιμή επί της φιάλης.

Τα βάσανα του Έλληνα χτυπάνε καραμπόλες,
τα βλέπεις συγκρουόμενα στου φούρνου τις φρατζόλες.
Που μελετώντας τις τιμές ταράκουνο σε πιάνει
νομίζοντας πως πρόκειται για κέικ παντεσπάνι.

Του Έλληνα δεν σταματά η ζάλη, μ'ένα χάπι,
κι ευκόλως δεν διέρχεσαι την πόρτα του χασάπη.
Κι ο κατιμάς του χοιρινού δύσκολος, και της αίγας,
αν των ευρώ σου ο αριθμός δεν είναι ολίγον μέγας.

Τα βάσανα του Έλληνα δεν λέγονται με λόγια,
στην καθημερινότητα τ'ακούς με μοιρολόγια.
Τα διαπιστώνουν στην λαϊκή τα ίδια βλέμματά σου
εάν σε φέρνουν προς εκεί ποτέ τα βήματά σου.

Όνειρο μένει απατηλό η δωρεάν παιδεία,
γέμουν τα φροντιστήρια τη κρατική αδεία.
Κι εκείνη η περίφημος δημόσια Υγεία
πάσχει απ'την ισόβιον γνωστή δυσλειτουργία.

Τα βάσανα του Έλληνα σήριαλ άνευ τέλους,
νυχτερινή παρέλαση Συγγρού κι Αριστοτέλους.
Διαρρήξεις, μαχαιρώματα, αλλοδαπών ποικίλων,
κι εξόφληση λογαριασμών εντόπιων κι αλλοφύλων.

Του Έλληνα τα βάσανα, και πως θα εξαλειφθούνε,
του κάμπου αγριολάχανα, κι αυτά που να βρεθούνε.
Κι άντε να δούμε ετούτη εδώ η γκίνια πού θα φτάσει
και ποιός απ'τον κατήφορο μπορεί να μας προφτάσει.

Μιζα- ντινή Ελλάδα

Εμείς, που εις την μιζαντινή διαβιούμε Ελλάδα,

πάσχουμε από εμετούς, ιλίγγους και ζαλάδα.

Μ’ αυτά, που της πολιτικής βλέπουμε και ακούμε,

και σαν ρούχο στενάχωρο ακούσια το φορούμε.

Οι αυξήσεις των δικαστικών, κι οι αμοιβές Γκαργκάνα,

εξάπτουνε τις αδερφές, διεγείρουνε την μάνα.

Τις ανιψιές μας προκαλούν, ωθούν την φτωχοκόρη,

κι όσο για μας, από θυμό μας κάνουνε βαπόρι.

Εμείς, που εις την μιζαντινή διαβιούμε Ελλάδα,

ουδέποτε χορτάσαμε ψωμί και φασολάδα.

Θύματα χρόνιας λοιμικής ασθένειας πανδήμου,

ψάχνουμε τα συσσίτια ενοριών και Δήμου.

Κι άντε κι αυτή την άνοιξη και τ’ άλλο καλοκαίρι,

και καταφθάνει ενίσχυση, λίγων ευρώ στο χέρι.

Το φυλλοκάρδι μας χτυπά, κι απ’ αγωνία τρέμει,

και στων ανατιμήσεων χάνονται την ανέμη.

Εμείς, που εις την μιζαντινή Ελλάδα κατοικούμε,

και με τα τεκταινόμενα κάθετα διαφωνούμε.

Θέλουμε την διαφάνεια και την δικαιοσύνη,

ποθούμε την απόλεμη ζωή και την ειρήνη.

Δεν αποδέχεται ουδείς την χλίδα των πλουσίων,

όταν υπάρχουν αμοιβές ευρώ εξακοσίων.

Κι άλλοι ν’ απολαμβάνουνε του πλουτισμού την νίκη

κι άλλοι να ζουν μ’ απλήρωτη ΔΕΗ, νερό και νοίκι.

Εμείς, που εις την μιζαντινή διαβιούμε Ελλάδα

και φως κι αξίες δώσαμε, καθώς κι Ολυμπιάδα.

Τώρα καλούμεθα εν πομπή ομού και παρατάξει,

ν’ αποδεχτούμε έκαστος ημών την Νέα Τάξη.

Στενεύουνε οι ανοιχτές γραμμές των οριζόντων,

κι οι αποφάσεις δυνατές απόντων και επιζώντων.

Καταστροφές και χαλασμοί στου χρόνου την χοάνη,

κι ο που γεννήθηκε γραικός, γραικός και θ’ αποθάνει.

Τρωικός πόλεμος

Mε την τρόικα που έχω μπλέξει τώρα και καιρό

κι ήσυχο δεν με αφήνει κάτω από κλαρί χλωρό,

περπατώ συλλογισμένος και συχνά παραμιλώ

και τα καθημερινά μου πράγματα παραμελώ.

Λησμονώ το φαγητό μου με την τρόικα συχνά,

στους ορίζοντες, τα νέφη, μου φαντάζουν μελανά.

Tης σελήνης αποφεύγω ν'αντικρίζω την μορφή

μη με κατακεραυνώσει με απρόσμενη μομφή.

Mε την τρόικα που έχει πέσει πάνω μου βαριά

περπατώ κι αναστενάζω "Θάνατος ή Λευτεριά".

H μαυρίλα του θανάτου με τρομάζει γενικά

με της τρόικας τα μέτρα τα πολύ εξοντωτικά.

Πού να πας και να καθίσεις, πού να βρεις για να σταθείς,

η ζωή μας έχει γίνει αβεβαία κι ασταθής.

Kαι να ήθελες να πέσεις στα πεδία ηρωικώς

είναι προσχεδιασμένος ο αγών ο τροϊκός.

Mε της τρόικας την χάρη έχουμε πολλά υποστεί

κι απ'τα καθημερινά μας, βίαια αποσπαστεί.

Άλλα σκέφτεσαι να κάνεις κι άλλα οι άλλοι σου ζητούν

και σαν γόπα σιγαρέτου, τα κεφάλια, μας πατούν.

H κυβέρνηση στην τρόικα παρεδόθη αμαχητί

και του μνημονίου λέξη ν' ακυρώσει αδυνατεί.

Mπρος στις τροϊκές δυνάμεις απολείπει ο τολμών

κι ανεβαίνει η ανεργία των μεγάλων στεναγμών.

Mε την τρόικα κινούμαι, με την τρόικα συζώ,

είν' εκείνη ο επιβαίνων κι εγώ το δικό της ζο.

Mε προστάζει στέκω σούζα, με κουρδίζει τραγουδώ,

με την τύχη την γρουσούζα και τ' ονείρου την σποδό.

Mε την τρόικα κοιμάμαι, με την τρόικα ξυπνώ

και βροντές κι αστροπελέκια βλέπω εις τον ουρανό.

Στους ορίζοντες τα νέφη συμπυκνώνονται διαρκώς

κι έχει ο πόλεμος ξεσπάσει προ πολλού ο Tροϊκός...

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Καλώς το μας το ΔουΝουΤου, κι ανάθεμα την ώρα

αφότου εγκαταστάθηκε στην προσφιλή μας χώρα.

Την εύφορη, την ένδοξη και καταληστευθείσα

από εκείνους που ποιούν συγκαιρινά την νήσσα.

Καλώς το, κι ας του στρώσουμε στην άφιξή του βάγια,

πριν τρελαθούμε οι Έλληνες και πάρουμε τα πλάγια.

Πριν βγούμε εις τα ορεινά αρματολοί και κλέφτες

μ' αιτία τους αμαρτωλούς πολιτικούς και ψεύτες.

Το ΔουΝουΤου είναι εδώ με τους δικούς του όρους

τους σφόδρα αντιοικονομικούς και λίαν παραφόρους.

Κι ανακατεύει τα τρωτά και όλα τα στραβά μας

και ψάλλει τις νεκρόσιμες πάνω στα κολλυβά μας.

Μαύρα κοράκια με γαμψά νύχια, με ασωτίες

βάρυναν την πατρίδα μας πολλές δεκαετίες.

Κι όπως εις την εντατική ευρίσκεται σε κώμα

ένοχο δεν καθίσταται για την αιτία, κόμμα.

Διαπιστούται ότι λεφτά υπάρχουνε κλεμμένα

αλλά δεν βρίσκουν ένοχο μέχρις εδώ κανένα.

Επιστρατεύουν μέντιουμ, πάνε στις καφετζούδες

τις χαρτορίχτρες ερωτούν και τις καμπαρετζούδες.

Ρωτάει κι ο πρωθυπουργός με παραπονεμένα

λόγια, που πήγαν τα λεφτά πέστε μου τα κλεμμένα.

Κι απάντηση μέχρις εδώ δεν έχει ο τάλας πάρει,

λες κι ήρθαν εξωγήινοι άρπαγες απ' τον Άρη.

Καμαρωτοί, αγέρωχοι και λίαν υπερόπτες

ήδη εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας οι επόπτες.

Τον «ασθενή» εξετάζουνε, ψάχνουνε τα κιτάπια,

τα χρόνια τα συντάξιμα ρυθμίζουν και τα... χάπια.

Το ΔουΝουΤου είναι εδώ όχι για να βοηθήσει

αλλά θαρρώ τον Έλληνα για ν' αποδεκατίσει.

Κι εμείς μέσα απ' τον άμετρο κι ασήκωτο καημό μας

στις προσταγές τους κόβουμε, μέχρι και τον λαιμό μας.

ο Γεροδήμος πέθανε

(Ζήτω ο Παπαδήμος)

Ο Γεροδήμος πέθανε, ο Παπαδήμος άρχει

κι υπομονήν να έχουμε, κι υγεία να υπάρχει.

Να καταθέτουμε μισθούς και φόρους στα ταμεία

μ’ αμέριστον υπομονήν, κι απαντοχή καμία.

Συγχαρητήρια πολλά του Γιώργου μας να δώκω,

από τα φληναφήματα υπέρτερον το μόκο.

Και από ‘κει που γενικώς κανείς τα κάνει ρόιδο

εντέχνως αποσύρεται και κάνει το κορόιδο.

Ο Γεροδήμος πέθανε, ζήτω ο Παπαδήμος

κι ένα πικρό χαμόγελο διαγράφεται πανδήμως.

Η Μέρκελ περιφέρεται τρισευχαριστημένη

κι οι ΗΠΑ υπομειδιούν με ότι αυτό σημαίνει.

Εν διαστάσει βρίσκονται τα κόμματα εν Ελλάδι

οι κλέψαντες τον άμπακο, την έχουν βγάλει λάδι.

Και αναιδώς νομοθετούν με τρόπους διαφόρους

κι από τους μελλοθάνατους παρακρατούνε φόρους.

Ο Γεροδήμος πέθανε, Θεός να τον σχωράει

και η ζωή στον δρόμο της αέναα προχωράει.

Ανήφορος, κατήφορος δεν είν’ καλό σεργιάνι

κι ο χάρος συνακολουθεί με κοφτερό δρεπάνι.

Ο πλούτος συσσωρεύεται στα έκνομα ταμεία,

για τους πεινώντες μέριμνα από μεριά καμία.

Πεθαίνουνε κι οι νηστικοί, τελεύουν κι οι χορτάτοι

και της φυγής και του ερχομού ένα το μονοπάτι.

Ο Γεροδήμος πέθανε, εδώ και τόσα χρόνια

κι εμείς μες στης πολιτικής μένουμε τα καψώνια.

Αλλάξαμε πολιτικούς, πολιτικές και τρόπους,

κι απ’ αναξίους πάντοτε διοικούμεθα ανθρώπους.

Μαζί τους τρωγοπίνουμε, μαζί τους το γλεντάμε

εκείνοι έχουν τον παρά, κι εμείς ψωμολυσσάμε.

Αλλά όπως και να ‘χουνε τα πράγματα και να ‘ναι

αυτούς που επιλέγουμε, αυτοί μας κυβερνάνε.