Σεργιάνι από το φεγγάρι (απόσπασμα)

Περνάνε οι στιγμές, οι μέρες, οι βδομάδες, 

οι μήνες, οι χρόνοι. 

Και συ ψάχνεις ένα ολόγιομο φεγγάρι. 

Κι άλλοτε το βρίσκεις, τρυφερό, λαμπερό, ευτυχισμένο. Άλλοτε μισοφέγγαρο,
χαμένο μέσα στα σύννεφα, 

 κρυμμένο κάπου στον ουρανό. 

Όπως ψάχνεις την αγάπη.  

Που τη συναντάς άλλοτε ολόγιομη,  

άλλοτε ένα μικρό κίτρινο μισοφέγγαρο,  

άλλοτε ανύπαρκτη, 
κρυμμένη στα σκοτάδια.  

Η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία. 

Ή όλα αυτά μαζί. Ολόγιομα,  

αστραφτερά, ευτυχισμένα. 

Το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού. 

Η τρυφεράδα του πατέρα. 

Το χάδι και η φροντίδα της μάνας.  

Το πάθος και ο μεγάλος έρωτας ενός  

ονειρικού αγνού ψαρά.

***

Να ʽμουνα μάνα μου πουλί 
να γύρναγα τον κόσμο. 
Γεράκι, σπίνος, αετός, 
 τρυγόνι, περιστέρι. 
 -Θα ʽχες και πίκρες περισσές 
 κι οχτρούς να καρτεράνε 
 και σκέψεις μαύρες θλιβερές. 
Τις σκέψεις του θανάτου. 
Να ʽμουνα σύννεφο ψηλά. 
Αυτό λύπες δεν έχει. 
-Έχει φουρτούνες και βροχές 
και διώχνει το ο αγέρας. 
Τι να ʽμουν τότε μάνα μου 
να σεργιανώ τον κόσμο; 
-Να ʽσουν μια λάμψη φωτεινή 
 μια φεγγαροαχτίδα. 
Σε ασημένιο, σε χλωμό 
κι ολόγιομο φεγγάρι. 
Να στέκεσαι αγέρωχα. 
Να λάμπεις, να φωτίζεις. 
Κι όσοι αγάπη έχουνε, 
 να σε γλυκοθωρούνε. 
 Και από ʽκείθε να γρικάς, 
 να σεργιανάς τον κόσμο.

***

«Εμείς, οι ρομαντικοί ιδεολόγοι
 που γράφουμε μελάνι τα όνειρά μας, 
που ντύνουμε με ερωτικά ποιήματα 
τα κουρασμένα αισθήματα του κόσμου. 
Εμείς, που οι συνάξεις μας 
εφηβικά μαγιάτικα καρδιοχτύπια. 
Εμείς, που στέλνουμε με τον άνεμο 
τα γραφτά μας μηνύματα 
ελπίδας στο τίποτα. 
Εμείς, άκοοι στη βοή 
των μεγάλων καταναλωτικών αγέρηδων 
και στη φουρτούνα της παγκοσμιοποίησης. 
Εμείς, ανοιχτή η αγκαλιά μας 
στα διωγμένα χελιδόνια 
και στον καθαρό της άνοιξης αγέρα. 
Εμείς, ανταλλάσσουμε το ψωμί μας 
με νότες ποίησης και νοσταλγίας. 
Εμείς μπορούμε ακόμα 
να μιλάμε τη γλώσσα 
των ανθρώπων!»

Βραχοπούλου Λίζα 

Η αλήθεια του ήλιου: Από την Ποιητική Συλλογή της Βραχοπούλου Λίζας το ποίημα : ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ

Αυτή η θάλασσα
είναι δική μας.
Αυτά τα βράχια
δεν καίγονται,
όπως δεν καίγονται
και οι καρδιές μας.
Ζευγάδες εμείς, σπείραμε
ελπίδες και οράματα.
Κεντήσαμε στα πέρατα
δημιουργία, πρόοδο,
ειρήνη στους λαούς.
Εμείς υψώσαμε τα ιδανικά
του ανθρώπου στον Παρθενώνα.
Φυτέψαμε το δέντρο της ελιάς
στην Ακρόπολη.
Αυτή η ελιά δεν καίγεται
γιατί τη φύτεψαν θεοί.
Κάθε κλαδί
κι ένα στεφάνι δόξας ολυμπιονικών.
Αυτή η θάλασσα δεν καίγεται
γιατί είναι γεμάτη
από φάρους πολιτισμού.

Βραχοπούλου Λίζα

ΣΑΛΟΝΙΚΗ,ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΚΡΙΝΗ (απόσπασμα από το ποίημα) της Λίζα Βραχοπούλου

Ξεμάκρυνε η πόλη.
Κόπιες παλιάς ταινίας οι μνήμες
ο Λευκός Πύργος, μιά καρτ ποστάλ.

Συνάξεις παιδικών εφηβικών χρόνων
σε φωτογραφίες κιτρινισμένες.
Λαδάδικα. Τώρα, γραφικές νότες
ξεφαντώματος σε φαγοπότι.
Τότε, ο μόχθος του πατέρα
με σκληρά αφεντικά.

Στη στοά Καράσου κλωστές και
στολίδια, με τη μάνα
να κεντάει την καθημερινότητα
με καρτερικότητα και νοικοκυροσύνη.
Άνω Πόλη, Καφετζίδης, Ντόμνα.
Εφηβικά, νεανικά σκιρτήματα της νιότης
και ιδεολογικές αναζητήσεις.
Το μνημείο του Γρηγόρη Λαμπράκη,
αιματόβρεχτες θύμησες αγώνων
σε συντηρητικές πλέον κοινωνίες
και ερωτηματικά για την κληρονομιά
στο σήμερα.

 .....

Ολόκληρο το ποίημα μπορείτε να το διαβάσετε πηγαίνοντας στη πηγη:http://www.mcnews.gr/logotexnia/poihsh/saloniki-patrida-makrini-poihma-tis-lizas-braxopoyloy.html

Λίζα Βραχοπούλου (βιογραφικά στοχιεία)

Η Λίζα Βραχοπούλου κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. 

Σπουδάζει φιλολογία και θέατρο και συγχρόνως ασχολείται με την Ποίηση, τη δημοσιογραφία, τη μετάφραση, ενώ παίζει  στο κρατικό θέατρο και στο ελεύθερο θέατρο. 

Αναπτύσει δράσεις στο χώρο των πολιτιστικών εκδηλώσεων και της λογοτεχνίας. Ως καθηγήτρια, στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο, στην Αμπέτειο Σχολή και στο εκεί Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού διδάσκει ελληνικά και αρχαία τραγωδία στο Πανεπιστήμιο Καΐρου. Είναι μέλος της Π.Ε.Λ από το 1991

Ποιητικές Συλλογές:

Τα δάκρυα των πλειάδων (Ιωλκός 2015)
Τ΄αστέρια τραγουδάνε (Σμυρνιωτάκη, 2009)
Η αλήθεια του ήλιου (Ιωλκός 2008)
Σεργιάνι από το φεγγάρι(Ιωλκός 2004)

Διηγήματα:

Οι δρόμοι του χρόνου (Δρόμων, 2014)

Τα δάκρυα των Πλειάδων (απόσπασμα) της Λίζας Βραχοπούλου

                         ΑΔΕΙΑ… ΑΔΕΙΑ

                           Ένα άδειο ταξί περνά.

                             Άδεια καταστήματα

                              κι άδειες βιτρίνες,

                             άδεια διαμερίσματα

                                προς ενοικίαση 

                                  και πώληση.

                            Και η καρδιά μας άδεια 

                            από ελπίδες κι όνειρα.

(Περνάνε οι στιγμές)

Περνάνε οι στιγμές, οι μέρες, οι βδομάδες,
οι μήνες, οι χρόνοι.
Και συ ψάχνεις ένα ολόγιομο φεγγάρι.
Κι άλλοτε το βρίσκεις, τρυφερό, λαμπερό, ευτυχισμένο. 
Άλλοτε μισοφέγγαρο,
χαμένο μέσα στα σύννεφα,
 κρυμμένο κάπου στον ουρανό.
Όπως ψάχνεις την αγάπη.
Που τη συναντάς άλλοτε ολόγιομη,
άλλοτε ένα μικρό κίτρινο μισοφέγγαρο,
άλλοτε ανύπαρκτη, 
κρυμμένη στα σκοτάδια. 
Η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία. 
Ή όλα αυτά μαζί. Ολόγιομα, 
αστραφτερά, ευτυχισμένα. 
Το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού. 
Η τρυφεράδα του πατέρα. 
Το χάδι και η φροντίδα της μάνας. 
Το πάθος και ο μεγάλος έρωτας ενός 
ονειρικού αγνού ψαρά.

Βραχοπούλου Λίζα