Τα πράγματα είναι διπλά / Άννα Ιωαννίδου

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤHN ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Μας έμαθαν να ζούμε με την απελπισία.
Έχουμε πια εθιστεί.
Ήρθε απρόσκλητη
και τρύπωσε στα όνειρά μας.
Την φορέσαμε κατάσαρκα
και τώρα είναι πλέον συγκάτοικος.
Η παρουσία της αισθητή σ' όλα τα δωμάτια.
Ξεπροβάλλει από κάθε γωνιά
και μας γνέφει ειρωνικά
με την υπεροψία του κυρίαρχου.
Τα βράδια κοιμόμαστε αγκαλιά
κι ακούμε την ανάσα της.
Τα πρωινά πίνουμε μαζί καφέ
και για το υπόλοιπο της μέρας
συνεχίζουμε ν΄απολαμβάνουμε ... την συντροφιά της.
Μας έχει γίνει πλέον απαραίτητη.
Κι αυτό που φοβόμαστε περισσότερο
είναι μήπως κάποτε έρθει η στιγμή του χωρισμού.

Άννα Ιωαννίδου ( βιογραφικό)

Η Άννα Ιωαννίδου γεννήθηκε και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Είναι Δικηγόρος  και ασχολείται με την συγγραφή. Ποιήματά της  βρίσκονται δημοσιευμένα  σε ποιητικά περιοδικά του διαδικτύου.

Απέσπασε σημαντικές διακρίσεις στη Λογοτεχνία, μεταξύ αυτών:

·         Α’ Βραβείο Νανάς (Αθηνάς) Κοντού για το ποίημα με τίτλο “Ζωγραφίζοντας μνήμες ζωής και θανάτου”, στον 1ο πανελλήνιο ποιητικό διαγωνισμό έτους 2010 Ένωσης Σμυρναίων Μικρασιατών Βορείου Ελλάδος

·         Α’ Βραβείο ΑΕΙ για το ποίημα με τίτλο “Γυναικεία Καλαβρυτινή ψυχή” στον πανελλήνιο ποιητικό διαγωνισμό έτους 2009 “Άθλον Ποιήσεως Γιάννη και Λένας Στρέφη-Κουτσοχέρα”

·         Έπαινος για την ποιητική συλλογή με τίτλο “24 Χαϊκού Σε απόσταση” στον ΚΗ΄ λογοτεχνικό διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός έτους 2010

·          Έπαινος για το ποίημα με τίτλο “Προσφυγικός Μονόλογος”, στον Τρίτο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης “Προσφυγιά” έτους 2010 Δήμου Χορτιάτη – Πανεπιστημίου Ελεύθερης Επιμόρφωσης

·         Ειδική τιμητική μνεία για το ποιητικό έργο με τίτλο “30 Χαϊκού Παιδική Κραυγή” στον διαγωνισμό ποίησης για τα δικαιώματα του παιδιού έτους 2010 των Συλλόγων «Όαση Του Παιδιού» (Ηράκλειο) και «Κοινωνική Πρωτοβουλία Για Το Παιδί» (Βέροια)

·         Τιμητική Διάκριση και έκθεση ποιητικού έργου με τίτλο “Χαϊκού Τυφώνας Μίσους" στον 1ο ερασιτεχνικό διαγωνισμό Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών έτους 2010 με θέμα “Λόγια και Χρώματα της Κωνσταντινούπολης”,

·         Δίπλωμα πρόκρισης στην τελική φάση των ΚΣΤ΄Δελφικών Αγώνων Ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών έτους 2011

ΠΗΓΗ:http://apostaktirio.gr

ΑΠΟΗΧΟΣ

της Άννας Ιωαννίδου

Έφυγες.

ΑΜ’ άφησες να βουλιάζω

σ’ άδεια βράδια

σε σκονισμένα όνειρα

σε ξεκούρδιστες νότες

σε κοφτερά σ’ αγαπώ.

Στον απόηχο της φωνής σου.

Σ’ΑΝΑΖΗΤΩ

της Άννας Ιωαννίδου 

Σ’ αναζητώ

στο πρώτο φως της μέρας

σε κάθε γουλιά του πρωινού καφέ

στα χρώματα του ορίζοντα

στις λεωφόρους που περπατήσαμε

στις Κυριακές που ματαιώθηκαν.

Νυχτερινή Περίπολος

της Άννας Ιωαννίδου 

Τη νύχτα αυτή

σαν κλέφτης παραβίασες την πόρτα του νου.

Μπήκες αθόρυβα στον κόσμο των αισθήσεων,

για να ληστέψεις το χρυσάφι της ψυχής.

Πληγή το κάθε σου άγγιγμα.

Συνήθισες να κλέβεις την Αγάπη.

Την νύχτα αυτή

θα φύγεις όμως μ' άδεια χέρια.

Εδώ και καιρό εκπαιδεύτηκα στην αγρύπνια!

ΠΑΓΩΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ

της Άννας Ιωαννίδου 

Κατέβασα απ' τους τοίχους τα ρολόγια

και τα ΄βαλα στον κάδο  ανακύκλωσης.

Δεν θέλω να μετράνε τους σφυγμούς μου.

Έμεινε πια μόνο ένας.

Η καρδιά μου έγινε ένα με την δική σου.

ΕΡΩΤΙΚΟ ΜΑΓΜΑ

της Άννας Ιωαννίδου

Καυτή λάβα ο έρωτας.

Ξεπηδά απ΄το ηφαίστειο της καρδιάς.

Καίγονται τα χείλη στην αίσθηση του φιλιού σου.

Μάζεψα τα δάκρυα του ήλιου

να πιω να ξεδιψάσω.

Κάλεσα τους πέντε ανέμους

να δροσίσουν το κορμί.

Έπεσε  και μια βροχή απ’ αστέρια

να ξεπλύνει τ’αποτυπώματα

απ’ τις αγάπες του χθες,

να διαλύσει την σκουριά της ψυχής.

Ήρθε η στιγμή να περιπλανηθώ

σε «επικίνδυνα» μονοπάτια.

Δεν φοβάμαι.

Θα μπω στο άβατο της καρδιάς σου.

Θα το τολμήσω.

Θ’αφεθώ στην λάβα του έρωτα.Κι ας καώ!

ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

της Άννας Ιωαννίδου 

Ένα τραίνο  η ζωή μου.

Επιβιβάστηκα

κι ακόμη ταξιδεύω.

Προορισμός μου το απρόσμενο!

Οι μέρες μου κυλούν σε σπασμένες ράγες

κι οι στιγμές βαγόνια  που  ξέχασαν

να  φτάσουν στον σταθμό ...

Ένα τραίνο  η ζωή μου.

Ξέφρενο οδοιπορικό στις σπασμένες ράγες

ενώ ζωγράφιζα  τα όνειρά μου,

κι έκανα τέχνη με τους ήχους της ζωής μου.

Ένα ταξίδι στην φθορά του χρόνου,

στην πλήξη της ασφάλειας.

Κι ο πίνακας  ολοκληρώθηκε,

αλλά τα  χρώματα δεν στέγνωσαν ακόμη.

Το τραίνο της ζωής μου καλπάζει.

Κοιτάζω από το παράθυρο.

Το παρελθόν περνά αστραπιαία.

Αποχαιρετώ το <<γιατί>> ,

το <<ίσως>> , το <<πως>>...

Κάθε <<πρέπει>> εκτροχιάστηκε.

Τώρα συνεπιβάτες μου τα <<θέλω>>,

πυξίδα μου το σφύριγμα του τραίνου.

Μια περιπέτεια τώρα περιμένει το τραίνο μου.

Είναι ώρα ν'αποδράσω

χωρίς  αποσκευές

κι ενδιάμεσους  σταθμούς.

Προορισμός μου το απρόσμενο!