Ταξιδεύουμε με τρένα ματωμένα
γι’ αυτό τα χείλη μας είναι παγωμένα.
Γράφουμε τους στίχους μας
πάνω σε κάτι λουλούδια μαδημένα
και στα σάπια τα ταβάνια των σπιτιών
κρύβουμε όνειρα απ’ τον λαιμό πνιγμένα.
Νερό δεν έχουμε νερό
Μονάχα
μια φωνή
Είναι αυτή που κάνει παρέα με το τίποτα
και βγαίνει μέσ’ από πηγάδια ξεχασμένα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου