[Η Helin Bölek τραγουδούσε.] / Παραδεισανού Ειρήνη

Η Helin Bölek τραγουδούσε.
Και το τραγούδι της κρίθηκε επικίνδυνο.
Μα η καρδιά της
δεν υπάκουσε στην εντολή
και το λουλούδι που θάλλει στα μαύρα της μάτια
αρνήθηκε να μαραθεί

είπε

εσείς που με κοιτάτε με το χαμογέλιο της φωτιάς
στα δυο σας χείλη σφηνωμένο
εσείς που θάψατε στις κόρες των ματιών την εμμονή
σαν δυο κομμάτια κάρβουνο που αρνήθηκε να σβήσει
εσείς που ακουμπάτε τον καημό στους γερτούς ώμους
για το σπουργίτι που ξεχάστηκε βουβό στην άκρη του σύρματος
για τον γονιό που ορφάνεψεν από παιδί
για της μάνας το τρικυμισμένο στήθος

αδέρφια μου εσείς

μην κλαίτε για μένα.
.............

3 Απριλίου 2020. Στη γειτονική Τουρκία, πεθαίνει η Helin Bölek στα 28 της χρόνια, μετά από 288 μέρες απεργίας πείνας.

[Κάθε που] / Παραδεισανού Ειρήνη

Κάθε που μου ζητούν τη γνώμη μου
για όσα αλλόφρονα περιστρέφονται γύρω μου
νιώθω μια ζάλη
σαν να κατάπια μεμιάς όλον τον αέρα
κι άφησα τον χώρο ξερό και αποσβολωμένο.

Δεν είναι πως δεν έχω τι να πω
είναι που δε βρίσκω κανέναν λόγο να το ξεστομίσω.

Και τότε
πιάνω τον εαυτό μου να μουρμουρίζει έναν τραχύ και ασυνάρτητο φθόγγο
διαρκώς επαναλαμβανόμενο
σαν γρύλισμα σκυλιού
που το άφησαν δεμένο για μέρες
δίχως νερό και φαγητό
να κοιτά έναν τοίχο

το στόμα μου
γίνεται ράμφος σπουργίτη
που του φεύγει η ψυχή

κι οι παιδικές παλάμες
με χτυπούν να ξυπνήσω

γελοία / Παραδεισανού Ειρήνη

Eίμαι κρυμμένη σ’ ενός Κύκλωπα το μάτι
Νυσταγμένος, νωθρός
Κουβαλεί την ψυχή μου στο βαλτωμένο του βλέμμα

Κι είναι όλη η άμμος της στέπας
Κρούστα βαριά στο μισάνοιχτο βλέφαρο

Κι είναι όλες της νύχτας οι κρύπτες
Βότσαλα μαύρα στης ρυτίδας το κύμα.

«Μικρέ μου Κύκλωπα
Αθώα σου ζητώ
Όπως αθώα δεν υπήρξα ποτέ μου
Ποτέ τόσο αθώα όσο τώρα
Αυτή την ύστατη στιγμή
Που κρέμομαι απ’ τα μάτια σου
Κι έχω ζητήσει ετούτο μόνο
Να ζυγώσεις την πελώρια χούφτα σου
Στο πρόσωπό μου
Και να με τραβήξεις έξω
Μονάχα αυτό σου ζητώ
Κι είμαι μικρή μπροστά σου τόσο
Όσο ποτέ δεν έλπιζες πως θα με βρεις

Μονάχα να το γνώριζες πως είμαι εκεί
Θα’ χε κάποιο νόημα ετούτη η παράκληση

Και δε θα έμοιαζα ακόμη μια φορά
Γελοία.»

....
( ρητορική ένδεια, Βακχικόν 2013 )

τις είπε η ποίηση

Μουρμουρητά φυγής αχνίζανε αλλόκοτα
νοσταλγικά, κρυφά, ζωσμένα ολούθε
από την ένταση ενός παράδοξου πυρετού.
Είχε η σιγή μιαν αγωνία που τον κάρφωνε
με ανάσες ασθματικές.
Τις άκουγε μέσα του να ηχούν
στο ρυθμό μιας αέναης φρίκης
που 'σερνε πίσω της σωρό τις προσωπίδες της
χρυσές, με χρώματα κραυγαλέα
όσο και η απελπισία που πότιζε το πετσί του
ηδονικά˙

σε μιαν αιώνια εναλλαγή
η ανθρώπινη ουσία του άλλαζε πρόσωπα και προσωπεία
πότε του γέλαγε χλευαστικά
πότε με οπτασίες ουτοπίας τον εκοίμιζε
πότε τον έλουζε με ασίγαστους πόθους˙
και βούλιαζε ανήμπορος
στην πιο μύχια κόχη της σκέψης του,
τη στάχτη πάσχιζε να διυλίσει με δυο τρύπιες χούφτες,
ανάσαινε καπνό και λήθαργο
οι εμμονές του μείναν μόνες και φτωχές˙

τις είπε ποίηση

κι έθαβε τους τριγμούς της ουσίας του στους στίχους του
ευλαβικά
με σύστημα κι επιμονή
κι ας κραύγαζαν σιγανά σιγανά
σαν ανυπεράσπιστα γυμνά ποδάρια
που βουλιάζουν στην καυτή άμμο
και φλέγονται.

Κεβριόνης

Aμοιρε Κεβριόνη
Ποιος να σου το 'λεγε
Πως η κραυγή σου όταν άφηνες
Ως βουτηχτής
Το θρόνο το λαμπρό σου
Θα γένονταν περίγελος
Σε χείλη σκληρά

Και το ωραίο σου μέτωπο
Συντρίμμια
Θα κείτονταν άθυρμα
Σε μάτια στη βία εθισμένα

Aμοιρε Κεβριόνη
Αιώνες μετά
Ποιος να σου το 'λεγε
Μέσα σε αίθουσες πνιγμού
Η μακάρια λήθη σου
Πως θα γινόταν
Θέμα πνιγηρών εξετάσεων.

Μυστικοί τροβαδούροι

Ακροβατεί η σιωπή στη φωνή σου
Μυστικοί τροβαδούροι σε δίνη
Μιας υπόγειας οργής
Κρατημένης σφιχτά
Σε κλωστές μουσικές.
Γέρνουν οι μίσχοι των ματιών σου λυπημένοι.
Το βλέμμα σου στάζει βουβό κράμα πόνου κι αλήθειας.
Αγρυπνώ, φωνάζεις
Αγρυπνώ
Τα μάτια μου πια γίναν η μόνη μου κραυγή.
Μην τα κοιτάτε που μοιάζουν κλειστά
Τα βλέφαρά μου απλά νικηθήκαν.
Όλοι εξάλλου νικημένοι απογείραμε
Στην όχθη ενός μικρού ποταμιού
Να πλύνουμε τα μάτια μας
Αυτά που τόσα είδαν
Και δεν το θέλαν
Να διώξουμε τη μυρωδιά του πόνου απ’ το πετσί μας
Αυτό που τόσα χάραξαν πάνω του οι αιώνες
Και δεν το θέλησε.
Μη με λυπάστε ,φωνάζεις
Μην τη λυπάστε τη φωνή μου που μαρμάρωσε.
Στα μάτια μου όλη έχει στείλει τη δίνη της.
Τα μάτια μου μεγάφωνα πόνου
Κι αν δεν τα ακούτε
Είναι γιατί σας γέλασαν τα νικημένα βλέφαρα.
Μ’ αυτά μονάχα υπάκουσαν
σ’ αδήριτο της φύσης νόμο.
Απατηλό προπέτασμα υψώσανε
Μ’ απόκοψε απ΄ τη δική σας θέα.
Μα τα μάτια μου είναι εκεί
Μόνιμα στυλωμένα στην αγρύπνια.
Κι η ανασαιμιά μου ρυθμικά σας κυκλώνει
Έν’ αργόσυρτο τραγούδι
Μέσα σας τη φωνή μου αντηχεί.
Μόνοι δεν είστε
Μόνοι δε θα΄ στε ποτέ.

Το χνώτο του ανέμου

Τον άνεμο τον στρίμωξαν
Σε δυο φτερά από καημό και προσμονή.
Καρφωμένα τα νιώθεις στους ώμους
Καιρό τώρα.
Στιγμές
Βαρίδια σε κρατούν στο χώμα
Τόσο σφιχτά
Που με μεγάλη βία κατορθώνεις
Την όψη σου να δείξεις
Όταν πρέπει
Στιγμές
Φλόγες σου γλείφουνε το νου
Αρπάζουν τα φτερά
Και τα χτυπούν με βία
Και κρύβεις τα μάτια σου κατάχαμα
Να μην ακούσεις.
Δεν είσαι συ για πέταγμα
Τέτοια τερτίπια σ’ έχουν μάθει ν’ αποστρέφεσαι.
Και σέρνεσαι ολοένα μες στους άλλους
Κι αποζητάς το συρφετό τους
και το χνώτο τους
μήπως κρυφτείς απ’ την κραυγή
που σε τυλίγει.
Είναι βαρύ πολύ το χνώτο του ανέμου
Κι οι πλάτες ισχαιμικές
Και το μυαλό μπαϊλντισμένο
Απ’ τα πολλά
Κι εσύ μονάχα ένας σβόλος από χώμα
Καρφωμένος ενοχλητικά
Στην αέναη του χρόνου τσουγκράνα.