Ιστορίες τρόμου / Θανάσης Παμπόρης

Πέτρες
κλώνοι δένδρων
τοίχοι
παράθυρα κλειστά
και οι άνθρωποι να παλινδρομούν
στα τσακισμένα όνειρά τους.

Ευριπίδη, τραγικέ ποιητή
μέτοικε της Μακεδονίας
απάγγελέ μας την τραγωδία
όπως εσύ γνωρίζεις
τα περίεργα παιχνίδια της μοίρας.

Τώρα που οι άνθρωποι
δε γελάνε
δε συνευρίσκονται
δεν ερωτεύονται
δε στοχάζονται.
Ακούνε… ακούνε… τις αλήθειες
που ανακατεύονται με το ψέμα.

Ψίθυροι.
Ιστορίες τρόμου!

Απώλεια
οίκτος
συμπάθεια
αγωνία
φόβος
έντονα συναισθήματα.
Πού είσαι ποιητή
να τα μαζέψεις;

Η νέα τάξη / Θανάσης Παμπόρης

Εκεί πέρα στα μακρινά
εκεί δα στα κοντινά
εδώ στα σιμά μας
εκεί που ανάσες κόκκινες πάγωσαν.

Εκεί που το φώς το σπάζαν
στα αποκαλυπτήρια ενός ανδριάντα
εκεί που τα όνειρα θάβαν
τους μακρινούς χειμώνες.

Εκεί που η Σελήνη
κατέβηκε στα πάρκα
και τραγούδησε
στο χυμένο αίμα.
Εκεί που κόκκινα κράσπεδα
με περίσσια υποκρισία
έχυσαν ξύδι και χολή
στα όνειρα των άστρων.

Εκεί, εδώ
η νέα τάξη πραγμάτων
και ο ποιητής
στην πίκρα του κλείνεται
για να χαθεί
μέσα σε μια θάλασσα από χαρτί
καταγγέλλοντας
«την νέα τάξη πραγμάτων».

(από την ποιητική  συλλογή «αρρυθμίες»)

ΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ / Παμπόρης Θανάσης

Στο δεξί μου χέρι
τα άκρα των δακτύλων μου το μολύβι χαϊδεύουν
το ζερβό μου σέρνει το λευκό χαρτί
και σαν αφρισμένη θάλασσα
ταράζεται η μνήμη μου
η νύχτα τελειώνει
οι λάμπες το δρόμο φωτίζουν
θα συνεχίσουν να φέγγουν
αυτές δεν ανήκουν στους φυσικούς νόμους
θα περιμένουν το ανθρώπινο χέρι
να κατεβάσει το διακόπτη
όταν η μέρα θα φωτίσει.

Εγώ διστάζω στο λευκό χαρτί
τα σημάδια να αφήσω
μπορεί να είναι κι από αίμα
το χαρτί είναι λευκό
σαν τα φτερά των αγγέλων
αναπνέει
κάποτε γέμιζε οξυγόνο τα πνευμόνια μας
πώς εγώ τώρα να τολμήσω να το γεμίσω σκιές
σημάδια από το κουρασμένο μου παρελθόν;

Στο χέρι μου ένα τρέμουλο
στο χαρτί μια σκιά βλέπω
και εγώ πώς να τολμήσω
να ρίξω τη σκιά του παρελθόντος μου
εγώ δεν είμαι ποιητής
δεν έμαθα γράμματα
να ζωγραφίζω το χαρτί
για να το ομορφαίνω.

Η νύχτα σιωπηλή
και εμένα τα χρόνια μου πέρασαν
βλέπεις ο χρόνος δε σταματά
προχωρεί και δε γυρίζει πίσω
όπως η νύχτα
μόνο που αυτή η νύχτα
δεν είναι σαν τις άλλες
το λευκό χαρτί επιμένει
το χέρι μου σφίγγει το μολύβι
και η μνήμη μου
που ακόμα κρατάει όρθια τη ζωή μου
επιμένει
ξεχειλίζει σημάδια
κόμποι θαρρείς από κομποσχοίνι
δεμένοι σε μαύρη κλωστή!
και εγώ καλούμαι
να απλώσω στο χαρτί τους κόμπους
σκιές στο λευκό χαρτί
μα η ψυχή μου είναι μαύρη
αφού τόν πλανήτη μας
τον μετατρέψαμε σε άγονο χωράφι
κραυγάζει ο ποιητής
εγώ αφήνω το χαρτί και και το μολύβι
και βγαίνω στους δρόμους
για να μαζέψω στις χούφτες μου τη νύχτα
να μη κρυώσουν οι νυχτερίδες
πού ο τυφώνας έχει χτυπήσει!

Θανάσης Παμπόρης: Τρία (3) Ποιήματα

ΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΤΟ ΞΩΚΛΗΣΙ

Στης νύχτας την αστροφεγγιά

τ’ αλειτούργητο ξωκλήσι

θα λειτουργήσω

κι ό,τι αγάπησα το χώρο θα κοσμεί:

λιθαράκια γρανιτένια και κοχύλια σπασμένα

βότσαλα που τα πέλματά σας θρυμμάτισαν

θα πλέξω

τη σκόνη με δάκρυα

θα ζυμώσω

της νύχτας τα μεγέθη

με πηχτές από τη μοναξιά μου πινελιές

θα βάψω

κι έναν περίβολο

θα υψώσω

το μικρό ξωκλήσι μου

ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ...

(Από την ποιητική συλλογή «Παραισθήσεις»)

**

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Σύντροφε κρύψε τον πόνο μου
μέσα στον παγωμένο κόρφο σου
έτσι σαν το πολύτιμο χαρτί
με τις ανορθόγραφές λέξεις
που χάραζαν την ελπίδα του αύριο
σαν το φλοιό του σπόρου
που κρύβει μέσα του
το φύτρο της ζωής.

Κρύψε τον πόνο μου
ώσπου η τσίκνα της σάρκας μου
απλωθεί στην οικουμένη
και γίνει η ζύμη
μιας καινούργιας άνοιξης
με πολύχρωμα γαρύφαλλα.

**

ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ…

Κύριε
τα κεραμίδια της κεφαλής μου αφήρεσε
τη βροχή άλλο δε φοβάμαι.
Τα βάσανά μου ο γιος μου έκλεψε!

Γιε μου, γιε μου!
Σαν πέσει η νύχτα
και οι φωνές σωπάσουν
το ψίθυρό σου έρχεται
με σύννεφα κόκκινα ντυμένο
και μου μιλά για τα όνειρα
που σου ’κοψε με το σπαθί
η Άτροπος μια νύχτα.
Κοιμήσου παλικάρι μου
στη δύση του φεγγαριού
η μάνα σου στην κλίνη σου
σεντόνι μεταξωτό υφαίνει
με δάκρυά της το κεντά
το δαντελοστολίζει.
Εγώ ανήμπορος, γέρος και θνητός
θα περιμένω…

Κύριε
τα κεραμίδια της κεφαλής μου αφήρεσε
τη βροχή άλλο δε φοβάμαι.
Τα βάσανά μου ο γιος μου έκλεψε!

Το όνειρο / Θανάσης Παμπόρης

Είδα την ψυχή μου, να γλιστρά και σαν κλέφτης να βγαίνει από το κουφάρι μου, άκου όνειρο. Ύστερα πήρε την στράτα της ανηφοριάς σκουντουφλώντας στα χαλίκια.

Το κουφάρι μου ακολουθούσε μα τα πόδια του δεν πήγαιναν σαν να είχαν βαρίδια και ο μαγνήτης της γης τα τραβούσε κι αυτά κολλούσαν στις πέτρες. Η ψυχή μου ρουφούσε το άρωμα της ανθισμένης σουσούρας πού κολυμπούσε στο νερό της ρεματιάς και η μουσική του αέρα χάιδευε τις κορφές του βουνού που στον λαιμό του δυο κοτρόνες, μάτια ολάνοιχτα αφημένα στο ανεμόδαρτο και ένα δέντρο ήταν αγκαλιά με τις κουμαριές και έκαναν έρωτα. Η ψυχή έκανε νόημα στο κουφάρι μου να φύγει, δεν ήθελε να την ακολουθεί.

Πιο πάνω οι κρανιές γειτόνευαν με τα μελτσίκια της οξιάς, χωράτευαν κάτω από τη σκιά του χθες. Στα άκρα των πελμάτων τους τα χόρτα έμοιαζαν με ξέφτια μιας χαμένης λογικής και η ψυχή μου ανάλαφρη πρυτάνευε στην κορυφή της αιωνόβιας οξιάς.

Πιο πέρα από το λαιμό το ζικ – ζακ ενός ερωτηματικού και στο ξέφωτο ολόρθο το θαυμαστικό. Τα ασημί στάχυα ψιθύριζαν και η ψυχή στο πλατύσκαλο θωρούσε το κουφάρι της που των θνητών τα χέρια, ξέσκιζαν την σάρκα.

Θανάσης Παμπόρης(από το μυθιστόρημά «αντίο φίλοι»)

Μια φέτα φεγγαριού / Θανάσης Παμπόρης

Αστέρι μου
επέκεινα κι αν βρίσκεσαι
εγώ κοντά σε νιώθω
αστέρι
από το λίγο ήλιο σου,
ήλιο να αντλήσω
κι όλο το ντέρτι
που ’γινε σκόρος και με τρώει
στη μαύρη τρύπα ρίξε το
να γιάνει η ψυχή μου.

Παίρνω μια φέτα φεγγαριού
και τη μπουκιά του Δία
παίρνω την πούλια αγκαλιά
στην άρκτο σκαρφαλώνω
και έρχομαι από κοντά
με ένα φιλί στο στόμα!

Φιλί, του έρωτα φτερό
και του τοξότη βέλος
χρώμα του κύκνου φωτεινό
και λυγαριάς λουλούδι
μοσχοβολάει άνοιξη
όταν μου λες τραγούδι!

Ο ΧΡΟΝΟΣ / Θανάσης Παμπόρης

Ποτέ δε γέρασα τόσο, όσο όταν σ’αντίκρισα.
Ποτέ καθρέφτης δε μου είπε τόση αλήθεια
όσο το γερασμένο σου πρόσωπο!

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ / Παμπόρης Θανάσης

Εσύ δε χόρευες, ούτε τραγουδούσες
και εγώ σ’ έβλεπα που συλλογιζόσουν
και άλλαζες χρώματα
αγαπούσες τα χρώματα
και εγώ ανησυχούσα
που έβλεπα στον καμβά
να κυριαρχούν το μαύρο και το κόκκινο.

Και ήρθε η νύχτα
και ήρθε το όνειρο
εγώ να καρτερώ το φώς
και το μαύρο να κόβει την ανάσα μου.
Εσύ να ψάχνεις στα χαλάσματα
στις κολόνες που οι αράχνες έπλεκαν τον ιστό τους.
Μαύρο το χρώμα
και εγώ να ψάχνω για λίγο κόκκινο.
Εσύ χόρευες, χόρευες ζεμπέκικο
και η πίστα από χαλάσματα.
Από χαλάσματα που έκαιγαν την ψυχή μου.
Το κορμί σου το είχαν κυκλώσει αράχνες
που έπλεκαν το πέπλο του θανάτου.

ΘΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ / Θανάσης Παμπόρης

Ο θάνατος, όταν αποφασίσει να έρθει,
Να έρθει ρωμαλέος και γυμνός,
Εγώ θα περιμένω στη θολούρα του ονείρου
Έναν ακόμα εραστή
Στο διάφανο κορμί μου.

Θολοί οι δρόμοι του ονείρου,
Πληθώρα οι πόθοι της ζωής.
Μη χτυπήσεις την πόρτα,
Το μαύρο πέπλο θα κλείσει τα μάτια μου,
Ξέρω πως θα έρθεις.
Κρυώνω, γιατί κρυώνω;

Θανάσης Παμπόρης
Από την ποιητική συλλογή «ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ»

ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ… / Θανάσης Παμπόρης

Κύριε
τα κεραμίδια της κεφαλής μου αφήρεσε
τη βροχή άλλο δε φοβάμαι.
Τα βάσανά μου ο γιος μου έκλεψε!

Γιε μου, γιε μου!
Σαν πέσει η νύχτα
και οι φωνές σωπάσουν
το ψίθυρό σου έρχεται
με σύννεφα κόκκινα ντυμένο
και μου μιλά για τα όνειρα
που σου ’κοψε με το σπαθί
η Άτροπος μια νύχτα.
Κοιμήσου παλικάρι μου
στη δύση του φεγγαριού
η μάνα σου στην κλίνη σου
σεντόνι μεταξωτό υφαίνει
με δάκρυά της το κεντά
το δαντελοστολίζει.
Εγώ ανήμπορος, γέρος και θνητός
θα περιμένω…

Κύριε
τα κεραμίδια της κεφαλής μου αφήρεσε
τη βροχή άλλο δε φοβάμαι.
Τα βάσανά μου ο γιος μου έκλεψε!

Θανάσης Παμπόρης [Έσπασα τον καθρέφτη ]

Έσπασα τον καθρέφτη 
Κει ευπρεπίζομαι σε 
μια λιμνούλα νερό
κοιτώ την αμοιβάδα
που έχασε την ουρίτσα της
και γέμισε κακία! 

Μια φέτα φεγγαριού / Θανάσης Παμπόρης

Αστέρι μου
επέκεινα κι αν βρίσκεσαι
εγώ κοντά σε νιώθω
αστέρι
από το λίγο ήλιο σου,
ήλιο να αντλήσω
κι όλο το ντέρτι
που ’γινε σκόρος και με τρώει
στη μαύρη τρύπα ρίξε το
να γιάνει η ψυχή μου.

Παίρνω μια φέτα φεγγαριού
και τη μπουκιά του Δία
παίρνω την πούλια αγκαλιά
στην άρκτο σκαρφαλώνω
και έρχομαι από κοντά
με ένα φιλί στο στόμα!

Φιλί, του έρωτα φτερό
και του τοξότη βέλος
χρώμα του κύκνου φωτεινό
και λυγαριάς λουλούδι
μοσχοβολάει άνοιξη
όταν μου λες τραγούδι!