Ω, λατρεία των αυτουργών ΄: Ποιητική Συλλογή του Γεώργιου Π. Τερζή από τις Εκδόσεις Βεργίνα, 2015

Εγώ δεν είμαι Ποιητής,

σμιλεύω φράσεις μόνο,

εγώ δεν είμαι Ποιητής,

εργάτης είμαι της Σιωπής

προτάσεις που καθημερνώς

στα χάρτινά μου οικόπεδα

σαν πάσσαλους

καρφώνω

Τερζής Γεώργιος (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα. Ζει στη Σητεία Κρήτης. Ξεκίνησε την ποιητική του εμφάνιση με ανάρτηση ποιημάτων του σε ψηφιακές ιστοσελίδες το 2014. Έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Ποιήματα του συμπεριλαμβάνονται σε πανελλήνιες <<Ποιητικές Ανθολογίες>> και στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από Κρητικούς μουσουργούς.

Ποιητικές Συλλογές: 

-Γυμνάσματα / Ιωλκός 

- Ω Λατρεία των Αυτουργών / 2015

Αφέντες / Γεώργιος Τερζής

Αφέντες σεις που πλέκετε, με δάφνες μαραμένες

του τομαριού σας το λαμπρό, μα λιγδιασμένο πέπλο

αφέντες σεις, που κλαίγεστε για του λεπρού το δίκιο

δεν ξέρατε μου τάχατες, σεις Ήρωες Μουνούχοι,

οι πράξεις σας πως τις ψυχές σας έχουν αμαυρωμένες;

Αφέντες σεις που φέρνετε σε γιαλαντζί αντάρτες

κοιτάξτε πέρα μακριά, όσο σας φτάνει η σκέψη

θα στέκεστε εφταμόναχοι, στη λαϊκή σας δίκη

μαύροι, σαχλοί και αχαμνοί, πνευματικώς ευνούχοι

στην Προίκα της Παντάνασσας γυρίσατε τις πλάτες.

Αφέντες σεις, που σέρνεστε ευθύς προς τον Χαμό σας,

αθώων αίμα αποζητά, τον διαμελισμό σας

Αφέντες που βαπτίσατε Μεμψιμοιρία τη φρίκη,

 κόσμος αλάργα από χαρές, βαθιά αφοσιωμένος

σας πλέκει τον ιστορικό Εξαίσιο αφανισμό σας!

Είδα νεκρές: ποίημα του Γεώργιου Τερζή

Είδα νεκρές, που είχανε τα μάτια σφαλισμένα'

Σταυρό στα χέρια βαστουναν, ''τα σπαγγοσταυρωμένα''.

είδα νεκρές, που αρρώστειες τις είχαν φιλημένες

κι' έμοιαζαν μες τα φέρετρα τώρα, γαληνεμένες

είδα νεκρές που άφηκαν στο δρόμο το παιδί τους

κι' όμοιαν ενέδρα έφερνε, η υστερνή αρπαγή τους

είδα νεκρές, με κόμμωση, γύρου διασκορπισμένη

λες, και τις εκαλόπιζε, θανατηφόρο χτένι.

είδα νεκρές, μες τα λευκά να τις εθάφτουν, ''Τίμιες''

κι'αντι για ρύζι, να πετούν γονείς σωρό βλαστήμιες

είδα νεκρές, μπρος στ' ΄΄Άδικα'', ποτές μετανοιωμένες,

κι' οντε τις κατεβάζανε, δείχναν ''φοβερισμένες''.

μα μια νεκρή, σημάδευσε για πάντα τη ματιά μου'

η αδικοσκοτωμένη μου Χριστέ, αθωότητα μου..