Έφυγες / Απόστολος Α. Αποστόλου

Έφυγες, κι από του χωρισμού την ώρα
μια θλίψη ατέλειωτη μου σκίζει την καρδιά
ενώ η ανία βαριά και ψυχοφθόρα
σαράκι φώλιασε στη μαύρη μου καρδιά.

Θλιμμένο κι άτονο των ιδεών το νήμα,
χάνεται στην μακρόχρονη αναμονή
κι η σκέψη μου, το κάθε σου το βήμα
σαν ταξιδιάρικο ακολουθεί πουλί.

Το δειλινό βουβό αργοπεθαίνει,
μέσα στην παγωμένη του χειμώνα αγκαλιά
και μόνο η βροχή το τζάμι μου υγραίνει, 
με την παραπονιάρική της τη λαλιά.

Γύρισε, της χαράς ν’ ανθίσει το λουλούδι,
να βρω του ήλιου  τη θερμή αναλαμπή,
θείο να νοιώσω στην ψυχή τραγούδι
όταν τα χείλη μας θα σμίξουν στο φιλί.

9/1/1945

Απόστολος Α. Αποστόλου  

Κατοχή / Απόστολος Α. Αποστόλου

Αλεξανδρούπολις 27/10/41

Γερμανική κατοχή
Απόστολος Α. Αποστόλου


Άγρια ξέσπασε στο πέλαγο η νοτιά.
Λυσσομανά τ’ αλαφιασμένο κύμα,
παντού σκορπάει το χαμό, τη φωτιά.
Θαρρείς πως άνοιξε αχόρταγο ένα μνήμα.

Πίσσα τα σύννεφα, του ζόφου μελανά στεφάνια,
φέρνουν αντάρες και κακό απ’ τα ουράνια.
Πυκνό το πούσι, φαρμάκι η αλμύρα,
βουνά από καπνό στον ορίζοντα γύρα.

Μουγκρίζει ο αέρας, φρενιάζει η μπόρα,
αγρίμια πολέμου, κατεχόμενη η χώρα.
Βασιλεύει στην πόλη των στοιχειών η φοβέρα
και η νύχτα του χάρου απλώθηκε ως πέρα.

Ερημιά και συντρίμμια και τάφοι και δάκρυ
το φτωχό τ’ ακρογιάλι γεμάτο, απ’ άκρη ως άκρη.
Του αποσπερίτη μοναχά ψηλά μια αχτίδα
τρυπά τα μαύρα σύννεφα, ροδίζει μια ελπίδα.

Ένα φως / Απόστολος Α. Αποστόλου

Αλεξανδρούπολις
16/2/41—Κατοχή




Ένα φως, μια καντήλα, μια εικόνα,
άγιες τρεμουλιαστές σκιές.
Ένα φως, μια καντήλα, μια εικόνα,
σε θλίψη κι αγωνία οι ψυχές.

Μια σκιά , μια καρδιά, ένας νιος,
στο εικονοστάσι μπρος γονατιστός.
Πένθιμος, σκοτεινός ο λογισμός,
μια καντήλα, μια εικόνα ένα φως.

Είναι γιατί σε αγαπώ / Απόστολος Α. Αποστόλου

Αθήναι 21/3/1951

Αν τ’ άρωμα των λουλουδιών φέρνει τη μυρωδιά  σου
κι αν τ’ άρωμά σου με μεθά όπως και η θωριά σου
κι αν η θωριά σου με τραβά όσο και η ψυχή σου
κι αν η ψυχή σου μου μιλά όπως και η σιωπή σου
κι αν η σιωπή σου τραγουδά σαν τη γλυκιά λαλιά σου
και η λαλιά σου είναι θερμή όσο και τα φιλιά σου
κι αν τα φιλιά σου μού δωκαν την άγια ανατριχίλα
κι η ανατριχίλα αν θέριεψε μες της καρδιάς τα φύλλα,
θα σου το πω τραγουδιστά μ’ ενός πουλιού τον τόνο,
είναι γιατί σ’ αγάπησα πολύ, εσένα μόνο.


Αν στ’ ακρογιάλι ένα πρωί σ’ απόλυτη ησυχία
μου’ δωκες μιας ολόκληρης ζωής την ευτυχία
και θάλασσα έγινε πλατιά η αγκαλιά σου
κι η αγκαλιά σου κύμα που με έλουζε με τα φιλιά σου
κι αν το φιλί σου ήτανε πνοούλα της ψυχής σου
και η ψυχή σου καθαρή όπως η προσευχή σου
κι ο ουρανός αν ήτανε ως το χρώμα των ματιών σου
κι αυτά αν  ήταν φωτεινά ως ο ήλιος των μαλλιών σου,
πάλι τραγουδιστά θα πω μ’ ερωτευμένο στόμα,
είναι γιατί σε αγαπώ πολύ και πιο πολύ ακόμα.

Η μάνα του στρατιώτη / Απόστολος Α. Αποστόλου

Διδυμότειχο 17/7/47

Σκηνές συμ/κού πολέμου

Μαύρο το φόρεμα, μαύρη η μαντήλα.
Το φέρετρο με πόνο ακολουθάς.
Του αδικοχαμένου είσαι η μάνα
που έπεσε για την πατρίδα και πονάς.

Αν σκούπιζες τα δάκρια απ’ τα μάτια,
θα έβλεπες γονατισμένη παρακεί
των όλων μας τη μάνα την Ελλάδα,
να οδύρεται, να κλαίει, και  να θρηνεί.

Καλλίτερα /Αποστόλου Α. Απόστολος

Καλλίτερα έτσι να μένω μόνος,
πάντα μακρυά σου.
Να μη σε βλέπω,
στο αντίκρισμά σου κάτι μου καίει την καρδιά.
Καλλίτερα έτσι να μη σ’ ακούω,
σειρήνα στο μυαλό μου η λαλιά σου.
Καλλίτερα έτσι, πιστή μου συντροφιά η μοναξιά.
Καλλίτερα έτσι να έρχεσαι στη συλλοή μου
τα χέρια σου να μου χαϊδεύουν την ψυχή,
μονάχα έτσι, δροσιά θα νοιώσω
πως πέφτει μυστικά στη στείρα γη.


Α. Αποστόλου
Αλεξανδρούπολις  30/8/1941

Μιλήματα με τον εαυτό μου / Απόστολος Α. Αποστόλου

25/4/1947

Περιμένοντας μία στρατιωτική φάλαγγα

                           στο σιδηροδρομικό σταθμό Σουφλίου

Μιλήματα χαρούμενα στη φύση,
όταν η άνοιξη γιορτάζει τ’ ανθεστήρια.
Λύπης μιλήματα για όσους έχουν σβήσει,
σε σκοτεινού χειμώνα κοιμητήρια.

Μιλήματα και προσευχές κρυφές
μέσα σ’ αραχνιασμένο ερημοκλήσι.
Μιλήματα απ’ τις κοπέλες στις αυλές,
κρυφομιλήματα για εκείνα που έχουν ζήσει.

Μιλήματα απ’ τα θλιμμένα τα  βιολιά,
αγάπης που αργοσβήνει ξεψυχίσματα.
Μιλήματα από μικρά παιδιά,
νέας ζωής φωνές και τραγουδίσματα.

Μιλήματα από θλιμμένα δειλινά,
μέσα στα σύννεφα, στερνά φωτός παιχνίδια.
Μιλήματα από βάρκες με πανιά
άγκυρα σήκωσαν για αγύριστα ταξίδια.

Θέρους μιλήματα αποχαυνωτικά,
όταν η αγκαλιά του κάμπου η μεθύστρα
κρύβει της φύσης όργια ερωτικά
και μελωδά του τζίτζικα η ορχήστρα.      

Κρυφά μιλήματα γλυκά και τρυφερά,
απ’ τ’ αηδονιού τη μουσική τη ρίμα.
Μιλήματα από την άστατη την αμμουδιά,
λάγνα φιλήματα στο ερωτευμένο κύμα.

Απόστολος Α. Αποστόλου

Απόστολος Α. Αποστόλου (μικρό βιογραφικό)

Ο Απόστολος  Α. Αποστόλου, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1910.  Σπούδασε οδοντιατρική στο Παρίσι και εργάστηκε ως οδοντίατρος στην Αθήνα στην οδό Ερμού.  Διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Αθήνας την δεκαετία 60. Ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, θερμός πατριώτης, πολέμησε ως ανθυπολοχαγός και ήταν επίσης βαθιά θρησκευόμενος. Ασχολήθηκε με την ποίηση. Δεν εξέδωσε καμία ποιητική Συλλογή. 

Απεβίωσε το 1991. 

Μόνος / Απόστολος Α. Αποστόλου

8/7/1941

Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
κοντά σου πάντα, δεν θα φύγει ποτέ.

Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
γύρω από σένα, δεν θα λείψει ποτέ.
       
Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
μόνο  με σένα, δεν θα πλήξει ποτέ.

Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
όλη δική σου, όλη για σε.