«Τα Λυρικά» Ποιητική Συλλογή του Γιώργου Κόκκινου

https://www.ebooks4greeks.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1

Μια συλλογή κοινωνικοπολιτικών ποιημάτων.

Ελένη

     

Σ' έλουσε ο ήλιος

στα χρυσαφένια σου μαλλιά

οι ακτίδες παίζουν

παιχνίδι στ' όνειρο, Ελένη

κι εσύ, αρχόντισσα του κάστρου

ποιόν περιμένεις να φανεί;

τα χρόνια τρέχουνε στα μάτια σου

μ' αόρατα άλογα, οι ανέμοι

σε μια κλωστή αγκιστρωμένη

γλυκά κεράσια

όπως γυαλίζουνε τα χείλη σου

βγες από τ' όνειρο, Ελένη

μια νέα ζωή σε περιμένει

τρέχα να φέρεις την ελπίδα

μα να κρατάς τη καταιγίδα

σ' ένα μπουντρούμι φυλαγμένη

στο πιο στενό κελί σου, κλείσ' τη

και βρες του ήλιου

την πιο όμορφη ακτίδα

εσύ, πριγκίπισσα των κύκνων

μ' άσπρα φτερά, τ' αστέρια μέτρα

πέτα μακριά κι από τα ίχνη

γαλάζιου ορίζοντα

σ' έλουσε ο έρωτας, Ελένη

τί με κοιτάς απορημένη;
είναι η αλήθεια

που στα μάτια σου τη κοίταξα.

Στιγμές

Μικρές
μικρούλικες
στιγμούλες
ευτυχίας
σ' ένα μπολ
απο γαλάζιο
του βυθού πλαγκτόν
σταλίτσες πλάνας
ερωτιάρας αμαρτίας
στάλες λαγνείας
ευαισθησίας
και λατρείας
κομμάτια γέρικου
ξεθωριασμένου παζλ
κι αν λείπουν κάποια
τι μας πειράζει
τα συμπληρώνουν
οι κατάλληλες
οι πιο αυθόρμητες ματιές
μνήμες του σήμερα
του αύριο ή του χθες
κι είναι μονάχα
της αλήθειας οι πληγές
μα δε μιλάνε
δεν απαντάνε σαν κλαίς
ούτε ματώνουν
ούτε κρυώνουν
λίγο πονούν μονάχα
και της καρδιάς
τους χτύπους
φαρμακώνουν

κι είναι περίεργο
που 'ναι
οι πιο όμορφες
κραυγές
φωτογραφίες
του χθες
μικρές
μικρούλικες
στιγμές...

Αγάπη Αγνή

         

Αγάπη αγνή, αληθινή, απέραντη αγάπη
Βαπτίζεσαι βροχής βοή, βαλσαμικό βοτάνι
Γεμίζεις γη γαρύφαλα, γεννάς γιορτής γαρδένιες
Δύο διαμάντια διαλεχτά, δασκάλες δακρυσμένες.

Έναν έβγαλες έρωτα, έναν είπες ελπίδα
Ζηλέψαν ζευγαρώματα, ζωγράφισες ζαφείρια
Ήσαν ηλίου ηφαίστεια, ηδονική ηλιακτίδα
Θάλασσες θυσιάστηκαν, θανάτου θυμιατήρια.

Ινδάλματα ίσως ίλαρχου, ίδια ιππότη ινία
Κατακτητής κατέλαβα, κάθε καρδιάς κηλίδα
Λάτρεψα λάμψης λάβαρα, λάφυρα λύπης, λεία
Μήτε μπιγόνιες μίσεψα, μήτε μικροστολίδια.

Νιώσαν νερό νεόσταλτο, νιώσανε νιότης νιάτα
Ξέσπασαν ξένοι, ξέμακρα, ξέφυγαν ξένα ξάρτια
Όραμα ονειρεύτηκα, οίκους ουράνιων όντων
Πλάσανε πλέον παράδεισο, προνομιούχων πόνων.

Ρόδα ροδιάς, ροδίσανε, ροδιάς ροδανθισμένης
Στέφανα συλλογίστηκα, στεριάς στιγματισμένης
Τέλος, τα τείχη τσάκισα, της τελευταίας τέχνης
Ύστερα ύφαλο ύψωσα, ύλης υπνωτισμένης.

Φιλιά φωτίζω φειδωλά, φεγγίζουν φάλτσο φάρο
Χείλη χλωμά, χιλιόμετρα, χάδια χορδών χωράω
Ψεύτικα ψήγματα ψυχής, ψυχορραγία ψευδίζουν
Ώστε ως ωχρά, ωφέλιμα ωστόσο, ωριμάζουν.