Ω! Κράτος/ Δουτσίου Σίσσυ

Ω! Κράτος με το αήττητο εμπόριο
και τα δαιμονισμένα δέντρα γύρω
από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
ξέχασες να χαϊδέψεις τα όμορφα βυζιά
της ελευθερίας – απ’ τη βιασύνη σου –
τύφλωσες όλους τους αγγέλους της πόλης.

Ω! Κράτος οι τρομαγμένοι στρατιώτες
κούρεψαν τις αρχαίες πόλεις γουλί
τα φορέματα του πολέμου κλαίνε με αναφιλητά
κάτω από χοντρές μαργαρίτες και
οι άτεκνες γυναίκες έκρυψαν τα εσώρουχα τους
στις αποθήκες των σκλάβων.

Ω! Κράτος έστειλες τους ζητιάνους να κοιμηθούνε
σε αόρατες πόλεις
μάζεψες τις φλέβες της άστεγης Μαίρης
σαν έργο τέχνης
τα κρέατα κρεμασμένα στην αγορά
ειρωνεύονται την ασιτία

και οι αποικίες
και η εκπόρνευση
και η κληρονομική φτώχεια.

Ω! Κράτος επέτρεψες τις αδελφοκτόνες μάχες
παρακάλεσες τους νέους ανθρώπους
να λιγουρεύονται την αιματοχυσία
προσκύνησες εθνικιστικά αγάλματα και
μίλησες εκ μέρους της φωτιάς,
των υπογείων και των παντοτινών ταραχοποιών

και η Ιστορία
και ο εξαγνισμός
και ο πλούτος των απελευθερωτικών αγώνων.

Ω! Κράτος που δεν μπορείς να θεραπεύσεις τους ασθενείς
που συγχωράς την πλήξη του ουρανού και
τους κτηνώδεις φόνους
οι νεκροί σου – προσφέρουν ιδρωμένους
υάκινθους στο πεπρωμένο,
στο απόλυτο χθες, στα απελπισμένα σώματα.
Ω! Κράτος το ιππικό σου έκαψε τα άνθη
από τις συνοικίες της ενδοχώρας
εκεί που ο κόσμος σπρώχνει τον ήλιο κατάχαμα
εκεί που ο κόσμος θυσιάζει τα σωθικά του
για ένα κομμάτι ψωμί.

Ω! Κράτος σιχάθηκα να θαυμάζω τα ερείπια σου
να σπρώχνω τις ευχές ηλιοτρόπιων προς τα έξω
προς την τέφρα
προς τη ναφθαλίνη
προς τα φίδια.

Κοίτα, οι σφαίρες
βαραίνουν τους ώμους του ήλιου
η καρδιά της γης εμπιστεύεται τα
υγρά μάτια της αιωνιότητας
ο φόβος χάθηκε μέσα στα όνειρα των σύννεφων
ζεστά κάστανα μοιράζονται σε όλους.

Ω! Κράτος.
Ζήτω η κάθαρση!

Επιτέλους
οι πρίγκιπες φιλιούνται μεταξύ τους
οι φτωχοί κληρονομούν τον μεγάλο θησαυρό
οι εραστές κλωτσάνε τους οπλαρχηγούς
οι καταληψίες της επόμενης χιλιετίας γελάνε
πλημμυρίζοντας το πιο μακρινό σημείο του ορίζοντα
με άγρια ζώα
και ευτυχισμένους ιθαγενείς.

Επιτέλους,
πάνω από τις στάχτες των καταπιεστών
θα ανεμίζουν μαύρες σημαίες.

Το σπίτι της Πηνελόπης του Ιωάννη- Πρωτοπαλίκαρο του Άρη / Δουτσίου Σίσσυ

Τα μάτια της έχουν ζαρώσει τόσο πολύ
ζητάνε να καλυφτούν από τη ζωή.
“Τίποτα κανείς δεν ξέρει,
τώρα πέσε και σκεπάσου στο κρεβάτι”
είπαν οι Νεφέλες.

Η ζωή σκεπάζει τον θάνατο.
Θα πεθάνει.
Η οριστική παύση των ζωτικών λειτουργιών
χτυπάει τους συγγενείς,
δυστυχισμένοι θεριστές.
Δεν θα μπορέσουν να αναπνεύσουν
ή να χωνέψουν
Αιφνιδίως, Ακαριαίος
Το τέλος
Ιδού ο αφανισμός της Σταχτοπούτας
και εκείνου του σπάνιου Δράκου με τις τρεις πριγκίπισσες.

Ένα σπίτι γεμάτο καπνισμένους τοίχους
Η σόμπα υγραερίου για το χειμώνα
Το πετρογκάζ για την κουζίνα
Και το κερί δίπλα από το καντήλι
Αυτά μαύρισαν τους τοίχους
Και η σαραντάχρονη υγρασία του σπιτιού
Τα γαρύφαλλα έχουν ξεραθεί
Οι γλάστρες πλέον έχουν σπάσει
Κανείς δεν έμεινε εκεί να φροντίζει τίποτα.

Οι αμυγδαλιές δεν στάζουν αμύγδαλα 
και τα φίδια έφαγαν όλα τα σύκα.                                                                                  
Αφήνω πίσω μου χρόνια που δεν έζησα.

Η αγάπη της προξενεί φλεγμονή 
στα πνευμόνια μου σε μία τοπική διάλεκτο. 
Διασώθηκαν οι οδύνες του τοκετού                                                                       
λέγεται ειρωνικά από κάποιον. Εμένα, αυτό που με πληγώνει –
Η υπέρτατη αγάπη
Η καλοσύνη
Η αγνότητα
Η αγάπη τρέχει κυριολεκτικά
στο σώμα ενός ζώου και στο δικό μου.

Οι πράξεις δεν καθορίζονται από κίνητρα
Η γιαγιά μου ντυμένη με ένα γαλάζιο φόρεμα
κοιτάζοντας την εξώπορτα
στις τέσσερις η ώρα το ξημέρωμα
όταν εγώ ξερνάω βαλεριάνα με ουίσκι στη λεκάνη της μάνας μου.

Το σημείο πέραν του οποίου δεν συνεχίζεται το δάκρυ της
Το έσχατο σημείο
Πώς μπορεί να συνεχίσει η ζωή μου χωρίς εσένα;
Πώς μπορεί να συνεχίσει η ζωή μας
χωρίς τους αγαπημένους μας ανθρώπους

Τι βάσανο
Τι γελοιότητα                                                                                                          
Τα κοσμήματα φαντάζουν ασήμαντα
Όλες οι βόλτες, οι τσακωμοί
στερούνται σημασίας
όταν
τα γράμματα δεν φαίνονται καθαρά
το σπίτι φαίνεται από μακριά.
Μεσοπαθητικό ρήμα εμφανίστηκε
ξαφνικά μπροστά μας κατά τα μεσάνυχτα
Οι πλούσιοι πυροβολούν την εργατική τάξη
Αυτή, έζησε δύο πολέμους τώρα
Δεν θέλει να είναι μάρτυρας

του τρίτου παγκοσμίου πολέμου
Θα ήθελε λίγο νερό
Αρκετά είδε
Αρκετά διήρκησε η διαμονή της στη Δυτική Ελλάδα
Εξοικονόμησε τα απαραίτητα από τη ζωή
Θες από την ταλαιπωρία
Θες από την βροχή
Θες τα παπούτσια της
Δεν μπόρεσε τελικά να φτάσει έγκαιρα
Το σημείο πέραν του οποίου δεν συνεχίζεται το δάκρυ της
Το έσχατο σημείο
Το πέρας του δέρματος της
Τα τέλη του αιώνα

Το τέλος του δρόμου

Ο Παράδεισος είναι το όνομά μου / Δουτσίου Σίσσυ

Ο ουρανός γέμισε την καρδιά μου με ηλεκτρισμό.

Μια λάμψη

ανάμεσα στις παρατημένες πλατείες της πόλης

και τα χείλη μου.

Η καρδιά μου λαχταρά

αυτή την περίφημη ευλογημένη ηρεμία.

Έτσι είναι,

τα πλούτη βουλιάζουν στις παλάμες του φεγγαριού

όταν τη νύχτα τα πρόσωπα φοβούνται την πίστη .

Οι τρομαγμένοι δεν αντέχουν άλλες συμφορές.

Η οικογένεια, οι φίλοι, οι θαυμαστές

δεν υποφέρουν τη ζέστη ή το κρύο,

κάποιος βρέθηκε μπροστά στα μάτια του βρέφους.           

Οι περασμένες δόξες ευχαριστήθηκαν

τις οπές στον κατάλευκο λαιμό της.

Τα φύλλα τρέμουν

ο μαύρος θησαυρός υποφέρει

μέσα στην αγκαλιά του μοναχικού άντρα.

Άφησε λοιπόν, την κληρονομιά σου άρχοντα

και δωσ' μου εμένα την προίκα  που μου αξίζει.

Απόψε ήρθες

στην πόλη του φθινοπώρου

ζωντανός.

Αυτό το ευσπλαχνικό ζευγάρι στην άκρη του δρόμου

δεν ήξερε πως να με καθησυχάσει.

Ακούω τα βήματα σου,

στερήθηκα την αρετή της θείας ηλιαχτίδας.

Αδερφέ μου, στην μάχη αυτή είμαι μόνη μου.

Δυο παιδιά χαράζουν το ωραίο σου πρόσωπο

μόνο εσένα αγαπούσα

ο φόβος

μας προστάτευσε να μην χωρίσουμε

στη γη κάτω βάζω τα γόνατα μου

και σε παρακαλάω

μη φύγεις

τουλάχιστον να έχω εσένα.

Κράτησε με ζεστή κάτω από τα χέρια των εραστών

οι άγγελοι γεννιούνται σαν άνθη ανοιγμένα κάτω απ' την άσφαλτο

η αιώνια ευτυχία ρέει

μέσα στα μάτια του Απόλλωνα και της Ευρυδίκης.

Ο παράδεισος είναι το όνομά μου

ο πολιτισμός με έχει αποκεφαλίσει

το κεφάλι μου αφημένο στα χέρια του βασιλιά

νεκρή συνάντησα τα εκλεκτά μαργαριτάρια.

Σίσσυ Δουτσίου ( βιογραφικό σημείωμα)

 Η Σίσσυ Δουτσίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε Αστροφυσική στο University of Sussex στο Brighton της Αγγλίας. Aποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Δήλος το 2009. Eίναι ιδρυτικό μέλος του +Ινστιτούτου [ Πειραματικών Τεχνών ]. Συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο. Πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραστάσεις: «Οι Δούλες» Ζαν Ζενέ, «Πεθαίνω Σαν Χώρα» Δημήτρη Δημητριάδη, «Ψύχωση 4.48 Psychosis» Sarah Kane, «Νύχτα!- Yard Gal » R.Prichard, «Μεταμόρφωση» Φραντς Κάφκα. Περιόδευσε με ποιητικές αναγνώσεις, performances, ομιλίες και θεατρικές παραστάσεις στην Ευρώπη, τις Η.Π.Α. το Μεξικό, την Ινδία και το Νεπάλ. Ποιήματά της βρίσκονται στην «Ανθολογία Νεοελληνικής Ποίησης: 1550-2017» Ekstasis Editions, Canada 2018. Tα «Μυθολογικά Τέρατα» είναι το πέμπτο βιβλίο της. Από τις εκδόσεις Κενότητα επίσης κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της Σίσσυς Δουτσίου: «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς», «Ω! Απόκρυφον», «Η Ηδονοβλεψίας» (διηγήματα), «Ένδοξες Μέρες».