Ανατροπή

Έγινε νόμος.

Οι καπετάνιοι να εγκαταλείπουν πρώτοι το πλοίο.

Οι ναύτες να αναλαμβάνουν την ευθύνη.

Τους επιβάτες να τους τρώνε τα ψάρια.

Φαίνεται πως ο χαλασμός

γυρεύει πατρίδα.

Αγέννητοι

Κι όμως το τελευταίο δάκρυ μου
δε θα το φυλάξω για τους φίλους που έφυγαν
ούτε για τα παιδιά που τα θερίζει η πείνα
και η απορία.

Ούτε για τους αυτόχειρες
κι αυτούς που ξέρουν πότε θα ‘ρθει
η αμετάκλητη στιγμή.

Αλλά γι’ αυτούς
που ζωντανοί μα αγέννητοι
δε συναντήθηκαν ποτέ με τη ζωή.

Μην είσαι αυστηρός με το μέλλον

Μην είσαι αυστηρός με το μέλλον,

κι ας περιμένει

κρυμμένος στις φυλλωσιές του

ο θάνατος.

Προοπτική που ραγίζει τις πράξεις

αν κάποιο νόημα

δεν προστατεύει την κάθε στιγμή.

Στις αγορές του παρόντος

άνθρωποι, κτίρια, ιδέες

σαν να ‘ναι αιώνια,  εκτίθενται.

Δε θέλουν να ξέρουν.

Κι όταν  μια μέρα ξυπνήσουμε γέροι

ποιος θα στηρίξει τον άνεμο μέσα μας;

Σπασμένος ο κόσμος καθρέφτης

χωρίς την εικόνα  μας πια.

Πώς να  κολλήσουν  τα  κομμάτια

να αισθανθούμε πάλι ακέραιοι;

Μην είσαι αυστηρός με το μέλλον.

Πάντα ήταν έτσι.

Το μέλλον ήταν πάντα εκεί.

Αποδοχή

Και τώρα γυμνοί.
Χωρίς τα ωραία ψέματα
που έκρυβαν τα χάσματα.
Ο πλούτος πια δεν μας περιμένει.

Θα πρέπει να αρκεστούμε στην αξιοπρέπεια.

εξοικείωση

Όλα τα μαθαίνεις
ακόμη και το θάνατο.
Σαν τριμμένο ρούχο από την πολλή τη χρήση
ακουμπώντας στις απώλειες
λειαίνεσαι,
παίρνεις το σχήμα τους.

Όμως, τίποτα δεν έμαθε η αγριοτουλίπα,
που κι εφέτος άνθησε στην ερημιά του αγρού.