Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πλάτωνος Λένα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πλάτωνος Λένα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014

Στην πλατεία Καπνικαρέα

Στην πλατεία Καπνικαρέα
Ατέλειωτες οι σειρές
Από γλάστρες
Ασημένιες
Στα περβάζια
Ανθοκόμων τραγουδιστών
Παραμονές Χριστουγέννων
Το χέρι της μαμάς
Ζεστό
Με τραβολογούσε
Δυστυχώς φορούσε γάντια
Με ρυτίδες βαθειές...

...όταν με άφησε.

Το όνειρο

Είμαστε ένα ζευγάρι κύκνοι
διασχίζοντας τη λίμνη την αγάπη μας.
Αποφεύγοντας τους κυνηγούς
που αστοχούσαν πάνω μας.
Τυλίγοντας μεταξύ τους τους λαιμούς μας
κι αυτό ήταν το φιλί μας.
Τινάζοντας τα φτερά μας
σ`ένα μικρό πέταγμά μας
έχοντας τον κόσμο από κάτω μας.
Βουτώντας τους λαιμούς
μέχρι να φτάσουμε
στου βυθού τα βατόμουρά μας.
Παίρνοντας τα μωρά μας
εγώ μαζί τους στην καλαμιά μας
κι αυτός περιπολώντας
διεκδικώντας έτσι την ασφάλειά μας.

Είμασταν ένα ζευγάρι κύκνοι

διασχίζοντας τη λίμνη την αγάπη μας.

Ντρέπομαι

Περπατάμε
στο μεγάλο κήπο μας.
Ο ένας τον άλλο ακουμπάμε
με ερεθίζουν τα φιλιά μας
ντρέπομαι όμως να του πω `'αγάπη μου `'

Γιατί; Γιατί;

Τι θα φάμε το βράδυ;
Κάτι ελαφρύ με λίγο λάδι
Ντρέπομαι όμως να του πω `'αγάπη μου `'

Γιατί; Γιατί;

Κοιτάζω προς τα εκεί.
Ικετεύω ένα καναρίνι
το αεράκι διαπερνώντας
την αγριοτριανταφυλλιά μας
μου ψιθυρίζει πώς να του πω το `'σ`αγαπώ''.

Στην αγκαλιά μας
στα φιλιά μας
στον έρωτά μας.

Κινήσεις

Μια ελαφριά κίνησή της ξεκαρφώνει τον ήλιο
κι άλλα άστρα από τον ουρανό.

Μέγας μόδιστρος τα στερεώνει
στο νυφικό της.

Κορίτσι σ’ αγαπώ.

Μια ελαφριά κίνησή της
αξίζει την κόκκινη πιάστρα
με όλες τις παπαρούνες της γης.

Κορίτσι σ’ αγαπώ.

Κίνηση μοιραίας υποταγής
τη μεταμορφώνει στα περιοδικά
που διάβαζε με νωχελικότητα.
Σε λίγο η αναπνοή της θα την τυλίγει γλυκά
καθώς εκεί στοv καναπέ
ο ύπνος έρχεται και παίρνει
τη νυφική της παιδικότητα.

Κορίτσι σ’ αγαπώ.

Μόνο τη σκιά της

Τη βλέπω πάλι
να κατηφορίζει
τον ίδιο, παλιό δρόμο.

Τη γκρι καπαρντίνα της
τη σφίγγει με τρόμο.

Τα κρύσταλλα της βροχής
να ηχούν στα καυτά δάκρυά της

Έχω μάθει ν`αγκαλιάζω μόνο τη σκιά της.

Μια άσκηση φυσικής άλυτη

Τώρα, μαλλιά ξεριζωμένα απάνω από τ’ αυτιά
τα υπόλοιπα αγκάθινα σrεφάνια
δαγκωμένα τοστ στα χέρια
νωπά, από μετάληψη ωφέλιμη στην πέψη
αδιαμαρτύρητες γλώσσες χωρίς γεύση
ομοιόμορφες αδιάβροχες φωνές
σε ποτ πουρί εκατομμυρίων χιτ
πάνω στο ίδιο μπιτ
αποστεωμένα πόδια σε αγώνα στάσης
σε βιτρίνα αθλητική εκεί
κάθε πρωί, κάθε πρωί...

2 παρά πέντε τις μικρές εβδομάδες
3 παρά πέντε τα μικρά Σάββατα
ανύπαντρες μαμάδες άγνωστοι αεροσυνοδοί
με βλέμμα καρφωμένο σε άγνωστη οροφή
η καρφωμένη μοτοσυκλέτα σε κουμπί εντολή
ολοκληρωτικού πολέμου
μέσα σε έγχρωμα καντράν

μέσα μας
στα γρήγορα, στα όρθια φτηνά ρεστοράν
η μασέλα ακριβείας διαμελίζει κάτι σημαντικό από μας
μια άσκηση φυσικής άλυτη
κι εμείς πίσω από ένα παραβάν πάνω σ ’ ένα πλακάτ
ιδιοφυείς παράλυτοι
άγρια κληρονομιά της κιβωτού του Αραράτ
Θεέ μας υπολογιστή
εννοούμε να σε περιμένουμε για τη λειτουργία
σε τροχιά οριστική, διαστρική, έστω κι ασύλληπτη.

θάλασσα

Τη θάλασσα δεκατέσσερα χρόνια είχα να τη δω
υποθέτω πως έτσι ξαναγεννιέται κανείς
ανοίγοντας τον εαυτό του
μοιρογνωμόνιο του ορίζοντα
σε μιαν ανείπωτη αγκαλιά
για τη μητέρα του κόσμου, τη θάλασσα

Ερημιά

Μπήκε η Άνοιξη,
τα λουλούδια ανθίζουν
Τα φώτα της γιορτής
διασχίζουν την ερημιά μου
που δεν είναι βρεγμένο ρούχο
ούτε σχισμένο πέπλο
Είναι η σάρκα μου,
έρπει στον αιχμηρό πλανήτη
με όραση χαώδη,
με ήχο,
αλύχτισμα πεινασμένης αγέλης
Πού πηγαίνεις ;
ρώτησε ο Θεός
ενώ ήξερε.

Αλίμονο

Σύννεφα στοιβάζονται πάνω σε σύννεφα
άπειρες οι φωτοσκιάσεις
περιστέρια κάθονται πάνω στα κάγκελα
εκστατικοί κοιτάζουμε

Αλίμονο στους δυνατούς κι ευαίσθητους
εξουσιάζονται απ’ τους αδύναμους κι αναίσθητους
αλίμονο αν κλάψουμε στη θέα των μαύρων στημόνων
ενός κοραλλένιου πλάσματος

Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Πρωτομαγιά...........Λένα Πλάτωνος


Πρωτομαγιά
το αεράκι παίζει με τα λευκά κουρτινάκια
είμαι ευτυχισμένη
έχω βρει στο ράδιο εξαίσιο σταθμό
εκπέμπει τα τραγούδια που αγαπώ

Βέβαια εσύ λείπεις
όμως είμαι, είμαι ευτυχισμένη

Παίρνω τους φίλους μου
ευχόμαστε ο ένας στον άλλον

βέβαια εσύ λείπεις

Όμως φτιάχνω μαγιάτικο στεφάνι
από τους φίλους μου
και την απουσία σου

είμαι ευτυχισμένη
είμαι ευτυχισμένη
είμαι ευτυχισμένη

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.