Κώστας Λάνταβος: Τρία (3) Ποιήματα

ΑΤΙΤΛΟ

Στις μέρες μου,
το τραγούδι του κόσμου
δεν ακούγεται,

(εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί).

Τα λιόδεντρα κάτω απ’ τον πρωϊνό ήλιο
μαρτυρούν την αιώνια νιότη,

αλλά δεν βρίσκω το αίσθημα να καλπάζει πυρφόρο,
γεννώντας τον δικό του θάνατο.

Διατηρώ την περηφάνια της μοναξιάς μου
τώρα που οι έρωτες καίνε τις μνήμες τους.

Απ’ το τοπίο λείπει μια λεπτή κρούστα γλυκύτητας,

Όμως εξακολουθώ ν’ αγαπώ τις ευτυχίες μου
που άθικτες ξεμακραίνουν,
χαρίζοντάς μου την γεύση
του εν ειρήνη τελειωθέντος παραδείσου.

σημ.: εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί. Ακάθιστος Ύμνος, Στάσις Γ΄.

**

από την Μπαλάντα του κάμπου

Φορώντας τόν κάμπο κατάσαρκα
μετρῶ τίς σιωπές του
τά αἰσθήματα ξεθωριάζουν
πρίν κρύσταλλο γίνουν
σέ σχῆμα καρδιᾶς
παραμένουν οἱ μνῆμες
νά σαρκάζουν τούς πόθους
πού κάποτε ἦσαν δικοί μου

Τόν Ἰούλιο καμαρώνω τόν κάμπο
ὅταν πετάει τά ροῦχα του
σάν κάποιος πού γύρισε
ἀπ᾿ τό μόχθο τῆς μέρας
τή γύμνια του περιφέροντας
καμαρώνω τόν κάμπο
πού ἀτάραχος παραδίνεται
στό ἀπολαυστικό μαρτύριο τοῦ ἥλιου.

Από την συλλογή Η ΔΩΡΕΑ ΤΟΥ ΚΑΜΠΟΥ, Εκδόσεις

Μεταίχμιο.

***

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ "Τα μάτια του μικρού Θεού", Αρμός, 2015.

Άνθρωπε δε χρειάζεται
να ερευνάς με πάθος τον προορισμό σου
η ζωή έχει κάτι ιερό από μόνη της
και είν’ αρκετό να τη σέβεσαι
όσο κι αν καταγίνεσαι
ο κόσμος θα παραμένει μυστήριο
όμως γύρω σου υπάρχει μαγεία παντού
τόση ομορφιά δεν μπορεί να δημιουργήθηκε επί ματαίω
αρχέτυπον κάλλος και αναλλοίωτον
αν ολόγυρα βλέπεις μόνο θλίψη
αυτή δεν είναι του κόσμου
είναι η δική σου

ΚΔ΄

Δε με τρομάζει η νύχτα.
Όλοι ανήκουμε στη νύχτα – σε άλλη νύχτα –
όχι σ’ αυτήν που απειλεί να πνίξει
το μέγιστον φως που υψώνεται στ’ αστέρια –

Όλοι είμαστε παιδιά της νύχτας.
Δεν με φοβίζει η απελπισία –
Όποιος δεν αντέχει την απελπισία
ποτέ του δε θα μάθει την αλήθεια της ψυχής του.

Γνωρίζω τα δάκρυά μου. Σκέφτομαι

μια καλύτερη μέρα.

από την Ποιητική Συλλογή:  Τα Ευτελή και τα Σπουδαία

ΙΖ΄

Κάθε μέρα μ’ εξοντώνει –
αλλά ανυπομονώ να ζήσω την επόμενη.

Και τότε ανθίζει πάλι ο κόσμος
– μ’ όλη την πανοπλία του –
Κι ενώ είμαι γυμνός σαν θάνατος,

Καινούργιοι τόποι έρχονται να με συναντήσουν.

από την Ποιητική Συλλογή:  Τα Ευτελή και τα Σπουδαία

Εγκαταλείπω

Let thy moon arise
DYLAN THOMAS

Εγκαταλείπω αυτά τα δίχως δάκρυα μάτια
που μάταια πιστεύουν
πως εγκλωβίζουν ευτυχία,

Μένει μονάχα η χλιαρή ανάμνηση
του βλέμματος που αντιστέκεται
κι αρνείται ν' αλλάξει ουρανό.

Εχω εξαντλήσει τις επινοήσεις όλες
- στίχους και ρήματα σα χιονοθύελλα
σε σώμα αστρικό -

Την εύπιστη καρδιά μου δε χαρίζω
σ' ένα κορμί με τα παραθυρόφυλλα κλειστά,

Αφού οι ευωδιές των αισθημάτων
δεν τ' αγγίζουν
μήτε κι ο μύθος της ωραίας κοιμωμένης
που για ένα φιλί πεθαίνει.

Το δάκρυ

Ηands have no tears to flow
DYLAN THOMAS

Το δάκρυ δεν είναι πάντοτε
συνώνυμο της απελπισίας,
η αναπότρεπτη κατάληξη της οδύνης,

Είναι ενίοτε το υπερχείλισμα της χαράς,
η φυσική εκτόνωση
μιας μυστικής συγκίνησης,
η σύντομη ανάπαυλα
πριν ο πόνος χτυπήσει βουβός.

Το δάκρυ δεν είναι πάντοτε
μια εύκολη διαφυγή
όταν συρρικνωμένη η ψυχή
ίσκιο δεν έχει να σταθεί,

Είναι συνήθως λέξεις
ανήμπορες ν' αρθρώσουν λόγο
κι αισθήματα που συνθλίβονται
σ' ενοχές ανάμεσα και πόθους,

Το δάκρυ είναι ο γλυκασμός του Ερωτα
που πνίγεται πριν ανατείλει.

Κώστας Λάνταβος (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Κώστας Λάνταβος γεννήθηκε στην Τερψιθέα της Λάρισας το 1949. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στην παθολογία, την οποία ασκεί στη Λάρισα. 

Οι πρώτες του ποιητικές συλλογές ήταν: 

• "Πορεία" (1980),
•  "Χαμαιλέοντες και σαλτιμπάγκοι" 
• (1985), "Νυκτόβιος συλλέκτης" (1989), 
• "Το σπάταλο φως" (1993), 
• "Εκ Θεού αντιμισθία" (1997). 

Εξέδωσε επίσης 

(2013)	Τα ευτελή και τα σπουδαία, Αρμός
(2011)	Η Μαριώ, Αρμός
(2009)	Εγκώμιο, Μεταίχμιο
(2006)	Η δωρεά του κάμπου, Μεταίχμιο
(2004)	Μάθημα πρώτο, Αρμός
(2001)	Felix culpa, Αρμός
(1999)	Η τρυφερότητα του φόβου, Αρμός

Συμμετείχε στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού "Γραφή". Μετέφρασε στα ελληνικά ποιήματα των Ουίλιαμ Μπλέηκ, Έζρα Πάουντ, κ.ά., και ασχολήθηκε με την κριτική βιβλίου.

ΚΒ

Θα μείνω άγρυπνος τη νύχτα

θα κάνω συντροφιά στη Νύχτα –

ποιος το μπορεί νάναι μονάχος στη ζωή;

Θα μείνω ολομόναχος τη νύχτα

ν’ ακούσω τη βροχή που πέφτει ανυστερόβουλη –

όταν η βροχή θρηνώντας τραγουδάει

είν’ ο Θεός που λέει το παράπονό του.

Η νύχτα ποτίζει με το λευκό της αίμα

τον ροδόκηπο όπου αναπαύεται η ψυχή μου.

Θα μείνω άγρυπνος τη νύχτα –

η νύχτα είν’ ένας άλλος τόπος

να γδύνομαι απ’ τον εαυτό μου.

Από την Συλλογή: Τα ευτελή και τα σπουδαία

ΙΕ

Θα μείνω εδώ. Και θα σταθώ
 μ’ ευλάβεια στη βροχή
 λούζοντας την ψυχή μου στη δροσιά της.
-- Όσο ο άντρας μεγαλώνει
 Και στρέφει το βλέμμα του εντός του
 ανακαλύπτει ότι στη γέννησή του επιστρέφει.-- 
Θα μείνω εδώ. Εδώ είναι ο δικός μου κόσμος,
 που πάντα έχει αύριο
αν και το αύριο καθημερινά πεθαίνει
Θα μείνω. Ασκώντας  μόνο το δικαίωμα
 της ήρεμης συνείδησης.  

Συλλογή: Τα ευτελή και τα σπουδαία

ΙΔ

Δέν εἶμαι μόνος! Κρατῶ στά χέρια μου
πού βλέπουν τίς μικρές ρυτίδες πού πληθαίνουν.

Μοῦ ἀρκεῖ ἡ γεύση μιᾶς θνητῆς ἡμέρας
καί τό εὐλογημένο σφυροκόπημα τοῦ ἣλιου
πάνω σ᾿ ἓναν τεμπέλη κάμπο.

Κι ὃταν τό περιττό γίνετ᾿ ἀναγκαῖο
ἀφήνω πίσω μου τόν πειρασμό νά πικραθῶ
καί ἀποσύρομαι ἀσφαλισμένος μέσα στήν ὓπαρξή μου.

Ξέρω πότε ἀρχίζει ὁ θερισμός –
εὔχομαι νά μή ζήσω τόν θάνατο τῆς ζωῆς μου.

από την Ποιητική Συλλογή:  Τα Ευτελή και τα Σπουδαία

Γ

Μέ τίς πρῶτες ὁρμές τῆς ἄνοιξης
ἀνθίζει ἡ γυμνότητα

γυμνή ἡ διάφανη αὐγή
γυμνός ὁ ἔνδοξος ἣλιος τοῦ μεσημεριοῦ
γυμνό τό πορφυρό ἡλιόγερμα

πού ἄλλοι τό λένε δειλινό
κι ἄλλοι τῆς νύχτας προπομπό

πού ἀναγγέλλει τή γυμνότητα τῶν ἄστρων.

από την Ποιητική Συλλογή:  Τα Ευτελή και τα Σπουδαία

[Με τις πρώτες ορμές της άνοιξης]

Γ'

Με τις πρώτες ορμές της άνοιξης
ανθίζει η γυμνότητα

γυμνή η διάφανη αυγή
γυμνός ο ένδοξος ήλιος του μεσημεριού
γυμνό το πορφυρό ηλιόγερμα

που άλλοι το λένε δειλινό
κι άλλοι της νύχτας προπομπό

που αναγγέλλει τη γυμνότητα των άστρων.

 

Ποίημα από τη συλλογή Τα ευτελή και τα σπουδαία,

Ὅταν ἐλέγχεται ἀδύναμο....

Ὅταν ἐλέγχεται ἀδύναμο
τὸ συναίσθημα
καὶ ἡ παρηγόρια γίνεται
συγκάτοικος στὸ ὄνειρο
ἀσκώντας καθῆκον ἀμνηστίας,

ὅταν τὸ ὄνειρο δραπετεύει
καλώντας τὸ ἀναπάντεχο
νὰ μὴν ἐγείρει προσδοκίες,

ὅταν λειψὸ λιποτακτεῖ τὸ ὄνειρο
ἀρνούμενο προγνωστικὰ θελήματα,

Μὲ ὄνειρα κοντομάνικα
πῶς νὰ τὴ βγάλει ὁ ὕπνος ;

Απόπειρα

Αν σου πω ότι είμαι νεκρός
μην το πιστέψεις,

Ένα βήμα προς τον πόνο έχω κάνει
και τώρα,

Κυοφορώντας την πτώση μου,

Προχωρώ στο τέλμα του Χρόνου
Μετακινώντας τον ίσκιο μου
Στην άλλη του όχθη,

Καμιά συμφορά δεν αναγγέλλεται
Κάποιος κοιτάζει μέσα στα μάτια

Κι αιχμαλωτίζει το τελευταίο φως.