ΔΕΙΝΟΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ της Πηνελόπης Γιώσα

Και μη μου πεις ξανά κολύμπι πως δεν ξέρεις
στη θάλασσα των ξεβρασμένων αναμνήσεων
πως θα πνιγείς
χωρίς μια νοσταλγία παροντική
να επιπλέει για να γραπωθείς
κίνητρο να σου δώσει για τη σωτηρία.

Γεννήθηκες να κολυμπάς·
Εννιά μήνες μες στον αμνιακό σάκο της μάνας
άλλο δεν έκανες από το να επιπλέεις
σε μιαν ατμόσφαιρα περιρρέουσα
με τα αινίγματα όλα άλυτα εξ’ αρχής
όμως εσύ ξέγνοιαστα κολυμπούσες
Ροβινσώνας Κρούσος πριν βρεθείς στη γη των λωτοφάγων
όπου λησμόνησες την υδρόβια φύση σου.

Πηνελόπη Γιώσα (μικρή αναφορά)

Η Πηνελόπη Γιώσα κατάγεται από τα Ιωάννινα. Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.  

Ποιητικές Συλλογές: 

• «Ενδόμυχα» (2011) (Ηριδανός)
• «Ανάδοχοι Καιροί» (2017) (Γκοβόστης)

Η ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ / Πηνελόπη Γιώσα

Και τι απέμεινε;
Μονάχα οι πτυχές στα σεντόνια
κι η απόπνοια της ζώσας ύλης
μετά τον κάματο της ένωσης·
ενθυμήματα κι αυτά που βιάζονται να φύγουν
με το γρήγορο του λεπτοδείκτη πέρασμα.

Μονάχα η θυμέλη της κλίνης απέμεινε εκεί
να στέκεται βουβή κι ακλόνητη
μες στων ξεχασμένων κορμιών το ανάθημα
στης ηδονής τη χθόνια θεότητα
θυμίζοντας πάντα σαδιστικά
την ασυγχώρητη λιποταξία του λογισμού.

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ / Γιώσα Πηνελόπη

Οι δάσκαλοι που γέρασαν
οι γονείς που απέκτησαν ανάγκες δεκανίκια
θυμίζουν ανελέητα τα τριάντα ορφανά χρόνια μου
που ξεπαγιάζουνε γυμνά έξω απ’ την πόρτα.

Με μεγαλώσανε απότομα ή μου φαίνεται;
Οι υπάλληλοι στα μαγαζιά μ’ αποκαλούν κυρία
το ίδιο και τα παιδιά στον δρόμο όταν περνώ.

Οι συνομήλικοι στην πλατεία
σέρνουν καροτσάκια, ζουν συντροφικά
επιμελώς οικογενειακά
αφελώς μεγαλοαστικά
Άραγε στον χρόνο τους χωρά η αναπόληση
με τα ταξίδια της;
Κι εγώ να νιώθω μέσα μου
σαν το παιδί που ήμουνα στα δώδεκα
αυτό που παίζει με τις κούκλες
χτενίζει το μέλλον
ταΐζει τα όνειρα
φασκιώνει τις ρέουσες μέρες της αθωότητας
μην εισχωρήσει απ’ τη σχισμή λαθραία η γνώση
και συγκαούνε πρώιμα μαζί της.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΟΣ / Γιώσα Πηνελόπη

Βαραίνει στο λαιμό η ευσέβεια
σε καιρούς ασεβείς.
Σαν χθες θαρρώ πως ήτανε που γεννηθήκαμε
ευλαβικά μας μύρωσαν στο μέτωπο οι μοίρες
ενώ τα κλάματα προεξοφλούσαν βάφτισμα
σε κολυμπήθρα πιστωμένων ενοχών.

«Απετάξω τω Σατανά;»
«Απεταξάμην».
Κύριε φανού ίλεως αν λησμόνησα
την παραπάνω διαβεβαίωση.
Ήταν τα χείλη του αναδόχου που την ξεστόμισαν
θαρρετά και για λογαριασμό μου,
όταν εγώ αδυνατούσα ν’ αρθρώσω
ελάχιστη μετάνοια.

Οίκαδε / Πηνελόπη Γιώσα (απόσπασμα από το ποίημα)

Έρχομαι από τη βορεινή Αλβιόνα,
εκεί που τα χέρια τρέμουν απ’ το κοντανάσαιμα τ’ ουρανού
και τα σύννεφα είναι λεχώνες με στήθη πρησμένα δάκρυα.
Το χώμα σκαρώνει χρυσομαλλούσες κόρες,
να θυμίζουν τα φωτερά κεφαλάκια τους
τον Ήλιο που σπάνια καταδέχεται να ξεπροβάλλει.

Φέρτε μου τον βράχο τον θαλασσινό
να ξαποστάσω.
Εκείνον που ο Οδυσσέας είχε για πόντιουμ
όταν μιλούσε στον ωκεανό κι έπειθε τις εφτά θάλασσες
ότι θα μείνουν για πάντα αλησμόνητες
μέσα στα πελαγίσια μάτια του.

Θέλω εφτά μερόνυχτα για να τινάξω από πάνω μου
το βροχόνερο της άλλης πατρίδας.
Μούσκεψε κι ο νους απ’ τις ρανίδες
που ξεμυτίζουν πάντα απρόσμενα
μέσα απ’ των σκαιών σύννεφων τα σπλάχνα˙
τι θες και τα σκαλίζεις;
Μονάχα αναφιλητό κι αλλοφροσύνη θα’ βρεις.

Σου το’ χα πει κάποτε, θυμάσαι;
Να στρέφεις πάντα την πυξίδα σου στα νότια,
σε κλίμα Μεσογειακό.
Εκεί πάντα θα υπάρχει
ένας ανεμόμυλος να σε περιμένει,
ιστίο ασιδέρωτο, απλωμένο στην ελευθερία
των επάλξεων,
τσιτωμένο από τον Μπάτη που φυσάει
την ωραία του τόλμη να ταξιδεύει μονάχο του
σ’ άγνωστα μονοπάτια που θα το βγάλουν
σ’ έναν Σάντζο Πάντζα ή σ’ ένα Φιλοκτήτη˙
να σέβεσαι πάντα τους πιστούς ουραγούς των ηρώων.
Υποβαστούν διπλά τον κόσμο της Μεσόγειου
μες στα στιβαρά τους όνειρα,
μες στην ευπιστία του αγώνα.
Χωρίς εκείνους άραγε η θάλασσα θα ήτανε δικιά μας;

Λέσβος / Πηνελόπη Γιώσα

Σ’ αυτό το νησί που ολημερίς ο ήλιος βαπτίζεται στη θάλασσα
κι οι γλώσσες των κυμάτων θρυλούν μες στους αιώνες
ξέγνοιαστα και φιλόξενα
για να υποδέχονται τους ξένους
γνώριμα κι αγαπημένα
για να μαυλίζουνε τους γηγενείς
Σ’ αυτό το νησί που η γυναικεία ομορφιά δοξάστηκε
απροκάλυπτα
από την ίδια τη γυναίκα
δίχως αιδώ
Τώρα πια καράβια πάνε κι έρχονται
μ’ αχρόνιαστα παιδιά να κλαίνε
λαθραίες ζωές σε κλουβιά χρυσοπληρωμένα
πόνος προσαραγμένος στην ακτή δίχως ηθμό.
Άφευκτο το κακό στον άνθρωπο
σαν τον διαλέξει ο πόλεμος
Πρώιμοι θάνατοι αχολογούν στα σωθικά
κι η αφρογέννητη Σαπφώ σε μια γωνιά
να κλαίει το ριζικό της.

Πηνελόπη Γιώσα