Οι επιθυμίες /Ελένη Αλεξίου

Ξέμαθαν να περπατούν

Μπουσουλάνε σαν προσκυνητές

Σέρνονται σαν χελώνες

Οι αμαρτίες τους βαρύ καβούκι

Στο ξέφωτο ελπίζουν για το θαύμα

Πριν τη χειμερία νάρκη

Να ξαναγίνουνε λαγοί.

«Ποιήματα που γράψαμε μαζί» της Ελένης Αλεξίου (μικρό απόσπασμα)

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ

Τα όνειρά της δύσκολα μωρά

την ξενυχτούν τα βράδια αποκοιμιούνται νηστικά στο στήθος

γάλα δεν έχει κάθε τρεις ώρες

ρουφούν το αίμα της όταν την πιουν ολόκληρη

θα μπουν σε μια φουσκίτσα θα πάρουν όψη βάτραχου ψαριού

πριν προλάβει να τα διηγηθεί θα τα ‘χει κιόλας ξεχάσει.

*

ΟΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Ξέμαθαν να περπατούν

Μπουσουλάνε σαν προσκυνητές

Σέρνονται σα χελώνες

Οι αμαρτίες τους βαρύ καβούκι

Στο ξέφωτο ελπίζουν για το Θαύμα

Πριν τη χειμερία νάρκη

Να ξαναγίνουνε λαγοί.

*

ΣΙΩΠΕΣ

Μη μιλάς, θα διακόψεις τη σιωπή.

Αυτή η λαλίστατη ησυχία κοντεύει να με πείσει.

Καλύτερα να στρέφουμε αλλού τα μάτια

ν’ απλώνουμε αλλού τα χέρια.

Τώρα που διαφωνούν ως και τα φιλιά μας

καλύτερα να ανταλλάσσουμε σιωπές.

ΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΣΠΙΤΙ

 1ο Βραβείο 

του 2ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ

(2013)

Μεγάλωσα χωρίς πατέρα

-κι εκείνος χωρίς γιο-.

Ετσι δεν έμαθα να ξυρίζομαι

και να παίζω πόλεμο.

Η μητέρα δεν ήταν άνθρωπος

ήταν η κούκλα που δεν πρέπει να παίζουνε τ' αγόρια.

Μου αγόραζε όπλα και στρατιωτάκια.

Τα έθαβα, τα ξέθαβα

έπαιζα "κηδεία".

Μεγάλωσα με ιστορίες για Κύκλωπες και Δούρειους Ιππους.

Οι φίλοι μού έλεγαν πως μόνο ο κακός ο λύκος είναι αληθινός.

Μια μέρα η γιαγιά μου έβγαλε απ' την κοιλιά του

τις πέτρες της απουσίας.

Χτίσαμε μ' αυτές ένα σπίτι -έμπαινε μέσα και φώναζε

"γιε μου, γιε μου" -χωρίς βεράντες

-όλοι φοβόμασταν ότι θα έπεφτε μια μέρα από το μπαλκόνι.

Εκείνη προτίμησε κάτι πιο θεαματικό.

Πνίγηκε μόνη τη νύχτα.

                       

                                                                                 ΕΛΕΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ