Η ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ / Νίκος Μοσχοβάκος

Γεννήθηκες Χριστέ μου
είπε ο μάγος Μπαλτάσαρ
το μόνο που μπορώ να κάνω
είναι να ψάξω τον Ιούδα
για να γίνουν όλα τέλεια.
Αλλά ας μη βιαστώ προς το παρόν
ας απολαύσω την άγια νύχτα
μες στην παγωνιά
μονολόγησε τρίβοντας ικανοποιημένος τα χέρια του


αναδημοσίευση από: https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/13407-new-christmas-poems

Τα αδέλφια.

Αλαλάζω αλαλάζω
τραγουδώ και αλαλάζω αδελφέ μου.
Αλαλάζω αλαλάζω
τραγουδώ, αλαλάζω
και συνθήματα γράφω στους τοίχους αδελφέ μου.
Μοναχός ταξιδεύω
στης αγάπης τους δρόμους.
Μοναχός στην κοιλάδα του κόσμου
ταξιδεύω.
Τις κορφές των βουνών
τα ποτάμια μαντεύω.
Τα πυκνά μου μαλλιά στον αγέρα αφήνω
σαν σημαία κυματίζουν
στον ιστό του κορμιού μου.
Του δάσους τα δέντρα θροϊζουν θλιμμένα
χειρονομώ στο σκοτάδι
μα πάντα ελπίζω.
Πολεμώ και με θάρρος
απωθώ τους εχθρούς μας.
Στο μυαλό μου με δράκους συμμαχώ
να περάσει και τούτη η μέρα
νάρθει τ' αύριο μ' ευνοϊκή
τη θέση των άστρων.
Ναι στη μέση του δρόμου
αλαλάζω, αλαλάζω, τραγουδώ
και σε νοιώθω αδελφέ μου.
Στην πλατεία Εξαρχείων
αλαλάζω, αλαλάζω τραγουδώ
σε νοιώθω και συνθήματα γράφω στους τοίχους αδελφέ μου.

η διαδήλωση

Εντός μου κόπασε η διαδήλωση
τα οδοφράγματα σχεδόν πέσανε
ένας καπνός πάνω στα συντρίμμια
δείχνει την ένταση της σύγκρουσης.

Ας μη το παραδέχομαι κόπασε η σύγκρουση
στους δρόμους του είναι  μου
αμήχανοι διαβάτες κυκλοφορούν
αβέβαιοι για το επερχόμενο αύριο.

Στην προσπάθεια να αψηφήσω
το μέγεθος της απώλειας
ζητώ την συνδρομή της Περσεφόνης.

άκουσα τις σειρήνες

Εγώ πάντως τις άκουσα
τις σειρήνες
Δεμένος στο κατάρτι
μα τις άκουσα.

Τραγουδούσαν για μένα
τις άριες της ενοχής
και του νόστου
τα θλιμμένα τραγούδια.

Τις άρπες τους χάιδευαν
με χάρη εξαίσια
και στα θλιμμένα μάτια τους
έπνιγαν την μενεξεδένια
αγωνία της προσμονής.

Α! Πολύ συναισθηματικός
έγινα με τις σειρήνες…
εγώ μόνο τη μελωδία τους
ήθελα να ακούσω.

οι λέξεις

Οι λέξεις απόμειναν γυμνές

Από νόημα γυμνές

οι λέξεις απόμειναν

Μακριά μου η θάλασσα

γεμάτη κύματα

δεν έχει τίποτα να κρύψει

Η επέλαση και ετούτου

του καλοκαιριού

τελειώνει

Ο αέρας τρίζει τα παράθυρα

και το τοπίο γυμνό ή όχι

με σφάζει

Πίσω μου τι ακολουθεί

και μετά απ’ το Φθινόπωρο

ποιος θα με αποκαλύψει…

Οι λέξεις απόμειναν γυμνές

Από νόημα γυμνές

οι λέξεις απόμειναν

η μήτρα σου

Πιστεύω στη μήτρα σου

κι ας μη εξυπηρετεί πια τη γονιμότητα.

Τις ασέληνες νύχτες του χειμώνα

όταν τα νυχτοπούλια σωπαίνουν

κι οι καμινάδες υψώνουν τους καπνούς τους

στον ουρανό, εσύ παραδομένη

στον άλλο κόσμο του ύπνου

φλυαρείς μες του ονείρου τη δίνη

μα η μήτρα σου υγρή κι αμήχανη

σωπαίνει αινιγματικά

σαν άρπα ξεχασμένη

όταν την ρωτούν για το μέλλον.

Στη μόνιμη σκιά του νόστου

αγέρωχη αποπειράται

να αντιπαρέλθει το μοιραίο

που ολοένα πλησιάζει.

Μέχρι το τέλος αντιστέκεται

τυλιγμένη στης μοναξιάς την αδιαλλαξία.

Όμως εγώ πιστεύω στη μήτρα σου

αφού ό, τι γύρω με ορίζει

είναι δικό της δημιούργημα.

και τα όνειρα καρπίζουν

Το κουρασμένο μυρμήγκι

σαν έπεσε το βράδυ να κοιμηθεί

είδε στον ύπνο του

πως το μοναδικό σπυρί σταριού

που είχε κουβαλήσει στη φωλιά του

για να περάσει το χειμώνα

έβγαλε ρίζες

κι έγινε θεόρατο γαλάζιο στάχυ

γεμάτο καρπό.

Ξύπνησε έντρομο

κι ανακάλυψε το σπυρί σταριού

που είχε πράγματι

αρχίσει να ριζώνει.

Επιτέλους έπρεπε να το 

πάρει απόφαση

πως καμιά φορά και τα όνειρα

 καρπίζουν.

Στις όχθες του Τιτσίνο

Στις όχθες του Τιτσίνο περπατούσα

έψαχνα την ξανθούλα μήπως δω

τους άγνωστους καμιά φορά ρωτούσα

αν πέρασεν η κόρη από δω.

Δεν ήξερε κανείς να απαντήσει

η μνήμη ξεθωριάζει στον καιρό

μονάχα ένας είπε: « είχε ζήσει

μα η ζωή κυλάει σαν νερό».

Τον κοίταξα γεμάτος νοσταλγία

γινόταν ολοένα πιο χλωμός

πίσω απ’ αυτόν φαινόταν η Παβία

παρών μου φάνταζε κι ο Σολωμός.

Στις όχθες του Τιτσίνο π’ όλο ρέει

ενύχτωσε βαθιά και δεν μιλώ

μεσ’ το ποτάμι το φεγγάρι κλαίει

το παρελθόν που χάνεται χλωμό

Επιστροφή

Τρέχει κι απομακρύνεται το τρένο προς το Νότο

πίσω του όνειρο αχνό μεν’ η Θεσσαλονίκη

βαλκανική, νοσταλγική, απ’ τον καιρό τον πρώτο

που δένουν σήμερα με χθες οξειδωμένοι κρίκοι.

Ώρες λίγες περάσανε που πάνω στο μπαλκόνι

η Σόφη έφερνε καφέ και μίλαγε ο Βασίλης

κρυφή χαρά η αίσθηση, δεν ήτανε η μόνη

που χάραζ’ ανεξίτηλα ο ερχομός της σμίλης.

Στενά σοκάκια κι όμορφα σπίτια στην Άνω Πόλη

πιο κάτω ο Θερμαϊκός φτερά φορεί στη μνήμη

μες την αχλύ ο Όλυμπος Θεών αραξοβόλι

γίνεται μάλαμ’ ακριβό κι άλλες φορές ασήμι.

Κοντά σ’ αυτά η ζεστασιά, η αγάπη, η παρέα

κουρνιάζουνε σαν τα πουλιά με φρόνηση και χάρη

σμίγουν και κάνουν τ’ άσχημα να φαίνονται ωραία

γι αυτό αφήνω αμαχητί το νόστο να με πάρει.