Η ΟΥΡΑ / Μελιτάς Χάρης

Εκπρόθεσμος

εντέλει εκ προθέσεως.

Μονίμως τον πατούσε ο επόμενος

επομένως

γιατί να ξεπαγιάζει στην ουρά

με τα βαριά πτυχία στη μασχάλη;

Εκπρόθεσμος στο έρωτα

στις προσφορές ασπίδων

στις οντισιόν

για παραμύθια χωρίς σύνορα

στις εξετάσεις

για προσλήψεις προψημένες.

Χαράματα στημένος στις ουρές

μισούσε μιας γραβάτας το παράγγελμα:

''Mεταβολή, καλύψαμε τη θέση!''

Πάλευε χρόνια να νικήσει το μυαλό.

Να ξεβιδώσει το κορμί.

Να ξεντυθεί την ύλη.

Και να που επιτέλους τα κατάφερε!

Εμπρόθεσμος στο πρωινό

στο προσκλητήριο των γιατρών

στη βόλτα του Σαββάτου.

Ιδανικός ανιχνευτής

παραχωμένων συνταγών

γνωστών ψυχοφαρμάκων.

Το χειροκρότημα βροχή

μπροστά του προσοχή οι φανοστάτες.

Κι όμως της πύλης το σκυλί

τον δάγκωσε προχθές-

πώς να ξεχάσει το ψαλίδι στην ουρά του;

ΘΑΛΑΣΣΙΟΣ ΕΛΕΦΑΣ / Μελιτάς Χάρης

Αγκομαχώ

κρεμάμενος σε βράχια πυρετών.

Αρπάζομαι

χωρίς πληθυντικό

από τα βράγχια των ψαριών

απ' των κυμάτων τους χρησμούς

τα φύκια των μαλλιών σου.

Δανείζομαι

μορφές από τη θάλασσα

τυφλούς καθρέφτες χταποδιών

τα μυστικά των κοραλλιών

της κινουμένης άμμου.

Διψάω

το τανγκό των δελφινιών

κρατώντας απ' τη μέση ένα σύννεφο

από νερό κι αλάτι.

Φοβάμαι

μη ραγίσει απ' το βάρος ο αφρός

και βυθιστώ αιχμάλωτος

στα μύχια του κενού

βάφοντας αίμα πέτρινο

το περσινό ναυάγιο.

Όλες οι αντιδράσει

ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ / Μελιτάς Χάρης

Οι τοίχοι έρχονται ακόμα πιο κοντά.

Ώρα την ώρα το ταβάνι κατεβαίνει.

Το πάτωμα ως τον λαιμό, πάει καιρός

που έντρομος κατάπια την εξώπορτα

τα δεύτερα κλειδιά βορά στα ζάρια.

Ξερνάω τεθλασμένα αδιέξοδα

μισάνοιχτο το παρελθόν

μονόδρομος να πέσω απ' το μπαλκόνι.

Μπροστά στο πλην της συντριβής

στο διάολο κι αν σπάσω καμιά μνήμη.

Ανασφαλές να μένεις στο ισόγειο...

Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ / Μελιτάς Χάρης

 

Μην τους σταυρώνεις

είπε στον Πανάγαθο.

Θα ξαναφύγω.

από τη συλλογή ''ΕΛΑΦΡΟΠΕΤΡΑ'' εκδόσεις Μανδραγόρας 2016

ΓΙΑΤΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ / Μελιτάς Χάρης

Μάταια πιάνω

τον σφυγμό της εποχής.

Κούφιο κουφάρι.

REAL ESTATE / Μελιτάς Χάρης

Πωλείται μύθος

προκατασκευασμένος

εντός σχεδίου.

Ο ΧΑΡΤΟΚΛΕΦΤΗΣ / Μελιτάς Χάρης

Κρύβω εντέχνως
δυο άσους στο μανίκι.
Έναν μπαστούνι
μη χαλάσει το ασανσέρ
κι έναν σπαθί
μη χρειαστεί στο χαρακίρι.

από τη συλλογή 

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΜΟΥ

εκδ. ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ 2015

ΠΑΝΔΗΜΙΑ

Θανατηφόρος
ο ιός της ζωής
και το χειρότερο 
μεταδοτικός.

ΠΕΝΘΟΣ

Υποψιάζομαι ότι διαβιώ
υπό συνθήκας λανθάνοντος θανάτου.
Αλλιώς 
γιατί φοράει μαύρα η ψυχή μου;

Χάρης Μελιτάς (μικρή αναφορά)

Ο Χάρης Μελιτάς γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα.

Έργα του:
(2012) Παράσταση ήττας, Μανδραγόρας
(2011) Μαύρη σοκολάτα, Μανδραγόρας
(2010) Γλώσσα λανθάνουσα, Μανδραγόρας
(2009) Εραστής ειδώλων, Μανδραγόρας
(2008) Πατέ στρουθοκαμήλου, Μανδραγόρας
(1995) Η νύχτα στο πιάνο, Μανδραγόρας
(1980) Ιστορία της τέχνης και της τεχνολογίας, Ο.Ε.Δ.Β.

Το Μήλο της Έριδος

Παίζανε πάλι όπως κάθε Κυριακή
μ’ ένα περήφανο μικρό πράσινο μήλο.
Το κυνηγούσανε παντού ώσπου λαχάνιασε
και στα φυλλώματα στριμώχτηκε σκιαγμένο.
Όμως αυτοί μεθοδικά το ανακάλυψαν
και το τιμώρησαν με δίβουλο φαρμάκι
έτσι που άνοιξε στα δυο κι απ’ την καρδιά του
βγήκαν μυριάδες εγγαστρίμυθα σκουλήκια
που πέσαν λαίμαργα στο σώμα του ορίζοντα-
σε λίγο τίποτα σχεδόν δεν είχε μείνει.
Φάγαν τα σπίτια, τα καράβια, τα φυλλώματα
και στο φινάλε φαγωθήκαν μεταξύ τους.
Μόνο οι παίκτες χαμογέλασαν σαρδόνια
καθώς ταιριάζανε του μήλου τα κομμάτια.

Τα Σκέλεθρα

Μας δυναστεύουν
εκείνοι που ξεχνάνε
πως θα πεθάνουν

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

 

Και να οι δίσκοι.

Να τα κόλλυβα. Να τα παντεσπάνια.

Τόσα οι παπάδες, τόσα ο ναός

τόσα ο δεσπότης, τόσα οι φωτισμοί

τόσα η Βυζαντινή κομπανία.

Βάλε γλαδιόλες, σερβίτσια, υπεργολάβους

γραφεία, τυπογραφεία, μεταφορικά.

Και το κονιάκ να ρέει άφθονο στο κυλικείο.

Μάλιστα κύριε, αναστέναξε ο σκώληξ.

Κι εμείς δουλεύουμε σαράντα μέρες

για ένα πιάτο φαΐ.

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΓΥΑΛΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

 

Σε είδα να σαλεύεις στα Εξάρχεια.
Πρόσωπο δίχως πρόσωπο.
Κορμί χωρίς πυξίδα.
Συγκεχυμένο πλάσμα, ετοιμόρροπο.
Χαμένος μονομάχος στην αρένα.

Σκέφτηκα να σε κρύψω σ' ένα ποίημα.
Να σε τυλίξω λέξεις μυστικές.
Να μην κρυώνεις.

Άλλη μια αυταπάτη δωρεάν.
Το ίδιο παγωμένο λεξιλόγιο.
Οι ένοχες κραυγές των φωνηέντων.
Τα υλικά της σιγουριάς. Τα πλαίσια.
Εκείνο το γυαλί ανάμεσα μας.

Να σε καταλαβαίνω μόνο δεν αρκεί.
Θα 'πρεπε να μπορώ να σ' αγκαλιάσω.
Να μην κρυώνω.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΗΤΤΑΣ

 Απ' όλο το αέναο θεατρικό παιχνίδι
"Τα έργα και οι μέρες του ανθρώπου"
απολαμβάνω μόνο τα διαλείμματα.
Ειρήνης.

ΤΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ

 Από τις άδειες κόγχες των ματιών
ποτάμια φρέσκο αίμα αναβλύζουν
κυλάνε σαν απόκληρη στρατιά
στα αδιέξοδα νερά του ενυδρείου.

Κι εμείς πίσω από κρύσταλλα βαριά
στα βράγχια μας κρεμάμε το βραχνά
προσμένοντας δολώματα πλαστά
και παραμύθια δανεικά ν' αγκιστρωθούμε.

ΕΚΛΑΜΨΗ

 Την ώρα της παρέλασης της ίλης
-στιγμές πριν πέσουν τ' άλογα στη μάχη-
συνέβη κάτι αλλόκοτο στην ιστορία.
Ο βασιλιάς είναι γυμνός
φώναξε ένα αγόρι, διακόπτοντας
το παραμύθι που δυνάστευε τον κόσμο.

Πρώτη φορά στα χρονικά και τελευταία.
Έκτοτε, κάθε βασιλιάς πήρε τα μέτρα του.
Μοίρασε μαύρα ματογυάλια στα παιδιά
για το καλό τους, είπαν οι εχέφρονες.
Να πολεμούν υπό σκιάν ανελλιπώς
και να μη βλέπουν αστραπές στις παρελάσεις.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ

 Κατ' αρχήν αφαιρώ το περίβλημα.
Ακολούθως, πτερύγια
ουρά και κεφάλι.
Επιπλέον υπολείμματα σπλάχνων
περιττά λίπη
και κάτι ενδιάμεσα κόκαλα
"κίνδυνος-θάνατος" για το στομάχι.
Στο τέλος μένει η ραχοκοκαλιά
που καταλήγει μετά της φύρας
στον πλησιέστερο κάδο απορριμμάτων.

Λυπάμαι μόνο τις αδέσποτες γάτες
όταν (απο)συνθέτ ένα ποίημα.

Απάνθισμα χαϊκού (απόσπασμα)

Ο φυγάς

Είμαι το λάθος
που ποτέ δεν θα βρείτε
στα κείμενά σας.
------------------------


Αυτογνωσία

Πριν ακουμπήσω
μιαν αλήθεια στο χαρτί
φοράω γάντια.
--------------------------

Ο πιανίστας

Αγωνίζομαι
να γυρίσω σελίδα
ολομόναχος.

-------------------------

Σχήμα πρωθύστερο

Έλεγε πάντα
αύριο τα σπουδαία
μα χάθηκε χτες.
---------------------

Εθνική επέτειος

Γνωστές γραβάτες
άγνωστος στρατιώτης.
Καλά στέφανα.

Έκλαμψη

Την ώρα της παρέλασης της ίλης
-στιγμές πριν πέσουν τ’ άλογα στη μάχη-
συνέβη κάτι αλλόκοτο στην ιστορία.
Ο βασιλιάς είναι γυμνός
φώναξε ένα αγόρι, διακόπτοντας
το παραμύθι που δυνάστευε τον κόσμο.

Πρώτη φορά στα χρονικά και τελευταία.
Έκτοτε κάθε βασιλιάς πήρε τα μέτρα του.
Μοίρασε μαύρα ματογυάλια στα παιδιά
για το καλό τους , είπαν οι εχέφρονες.
Να πολεμούν υπό σκιάν ανελλιπώς
και να μη βλέπουν αστραπές στις παρελάσεις.