Τετράστιχον

Έν’ τζι η ομορκιά σου μιάλη, αμμά τζι η κορμοστασιά σου,

αφούς ούλες καττουδκιάζουν, όντες ρέσσουν που κοντά σου.

Είσαι ο ψηλός ο πεύκος πον ι-μπόρουσιν να ζήσουν,

χαμηλόττερα δεντρούδκια στον νοσσιόν του να πολύσουν

Η αθανασία

Η Κυβέρνησίς μου

έν’ η ποίησίς μου,

πάντα στο τεμόνιν

τζαι του νου τ’ ακόνιν.

Είδεν το πουντζίν μου

τζι έν’ παστόν; λαλεί μου·

-Τρώ’ σατέ σαλάταν,

χόρτα τζαι πατάταν.

Το κριάς στην σούβλαν

φέρνει πάντα μούγλαν!

Είμ’ ως δύμμαν νήλιου

ασκητής του σπήλιου.

Γράφω τζαι δκιεβάζω,

πλούτον κατεβάζω,

που ποττ’ εν θα λείψει,

ποιος να μου τον κρύψει;

Βαρώσιν

Κρίμας τα τόσα κάλλη σου τζι εμαυρογερημιάσαν

νεκατσιασμένοι Μάρτηες πιον πάνω σου ελουρκάσαν

Πού έν’ τα πορτοκκάλλια σου, γοιον λίρες που κρεμμούνταν

τζι εκοτσινολοούσασιν οι κόφινοι πο’ ’ρκούνταν;

Σήμμερον εν θωρείς ψυσήν, καλάθιν να γεμώσει

μήτε Τουρκούν με Γρισκιανήν. Πότ’ εννά ξημερώσει;

Οι αθάνατοι

Έπρεπεν πάντ’ αθάνατοι να μείνετε στην Τζύπρον μας

εσείς οι δκυο πρωτόμαστροι, Βασίλη τζαι Λιπέρτη

που ντύσετε τους στίχους σας πάνω στην χωρκατόγλωσσαν

τζι εμείς να σας κλουθήσουμεν, όι του όποιος έρτει.

Γιατί τωρά που λείψετε, πολλοί επήραν πάνω τους,

μάχουνται να χαλάσουσιν τους πασιοθεμελιούς σας,

που ξένους να ’ν’ οι μόλες τους, ζαπούνηεςνα κάμνουσιν,

όι να ’ν’ τσιμεντένιοι, πασιοί γοιον τους δικούς σας.

Όμως, ό,τι τζι αν κάμουσιν, εσάς πάλ’ εν σας ρίβκουσιν,

έν’ μάρτυρες τ’ αγάλματα οι λας που σας εκάμαν.

Θέλοντας τζαι μη θέλοντας εννά σας συναφέρνουσιν,

να νώθουν την ξηχάσκιασηντζαι να τους φέρνει κλάμαν.

Ερωτικά παραπονιάρικα Κακοτυσιόν

Ήτουν Απρίλλης μήνας τότες που σ’ αγάπησα,

μέρ’ ασυννέφκιαστη τζαι τα δεντρ’ αθθισμένα!

αχ! τζι η ζωή μας τότες έμοιαζεν αντζέλισσα,

γλήορα όμως εγινήκαν περασμένα!

Πρώμα τζι έτσ’ άξυππα εσιόνισεν ο Μάρτης μας

τζαι των χαρών μας τα πουλιά, τα καημένα,

που ’ρταν τζαι χτίσασιν φουλιές μες στα ποκλώνια μας,

εξηψυσήσαν με τα φύλλα, μαρκωμένα

Είμαστιν γέννημαν του φου

Εν την ι-ξέρουμεν εμείς την νύχταν μάναν μας,

με που το ψέμαν καρτερούμεν σωτηρίαν,

είμαστιν γέννημαν του φου τζαι της Ανάστασης

τζαι για να γράψουμεν τζινούρκαν ιστορίαν!

Εις την θεάν την τύχην τσίττοςεν πιστεύκουμεν

τζι ας έσει ’κόμα που φιλούν το πρόσωπόν της.

Ένε των πούτρων ομορκιά, πογιών κοτσίνισμαν,

λείπει το χάρισμαν, νάν’ κάλλος φυσικόν της!

Ένι τζι η κόρη της Αλήθκειας που γεννήσιος της,

’μμά ’ν’ αντζελόμορφη!... τζι αγέραστη στα γρόνια!

θέμα χαρίζει φως τζαι ζήσην εις τους φίλους της

τζι όι στραβάραν, φτώσειαν, πείναν τζαι κανόνια..

Δίστιχο

«Έχω κορμίν πολλά παλιόν, μα νουν του νέου κόσμου,
στες τρεις σιηλιάες τζι αν πλαστείς, είσαι σανότζιαιρός μου!»

Μετάφραση:

Έχω κορμί πολύ παλιό, αλλά μυαλό του νέου κόσμου,
και το τρεις χιλιάδες να γεννηθείς, θα είσαι συνομήλικος μου!

Παύλος Λιασίδης (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Παύλος Λιασίδης ήταν λαϊκός  Γεννήθηκε στο χωριό Λύση στις 23 Μαρτίου 1901 και πέθανε το 1985 στον συνοικισμό Τσιακκιλερό στην Λάρνακα.

 Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν της Ε' τάξης του Δημοτικού. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα, όπως του βοσκού, του εποχιακού εργάτη και του περιβολάρη. Το 1924 παντρεύτηκε την Ελένη Κ. Σκάρπαρη με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Στην ποίηση άρχισε σαν ποιητάρης την περίοδο 1921-22. Αργότερα βγήκε από την ομαδική τεχνοτροπία των ποιητάρηδων, ανέπτυξε ένα δικό του προσωπικό στιλ και εξελίχτηκε σε έναν ιδιόρρυθμο τεχνίτη του στίχου και του λόγου και σε σημαντικό εκπρόσωπο της Κυπριακής λαϊκής ιδιωματικής ποίησης.

Βραβεύτηκε από την Μορφωτική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας το 1975 με το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς στην Ελληνική Κυπριακή Λογοτεχνία.

Ποιητικές συλλογές

• Τραγούδια του νησιού μου (1928), 
• Τα φκιόρα της καρκιάς μου (1933),
•  Η παραλλαή του τζαιρού (1937), 
• Χάραμαν φου (1944), 
• Γέννημαν νήλιου (1946), 
• Μπρόεμαν (1947), 
• Εντεκάμισι η ώρα (1950), 
• Δώδεκα παρά δέκα (1960), 
• Να πεθάνει ο χάρος (1966), 
• Η Τζύπρος δίχως πούτρα (1972), 
• Η σταυρωμένη Τζύπρος μας (1976), 
• Με το χέρι του Παύλου Λιασίδη (1987), 
• Ποιητική αλληλογραφία (με Χαράλαμπο Δημοσθένους) (1989).

Όλες οι ποιητικές συλλογές έχουν συμπεριληφθεί και σε δίτομη έκδοση του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών με τίτλο "Παύλου Λιασίδη Άπαντα" (2003).

Θεατρικά έργα

• Αλαβροστοισιώτης (Α' Βραβείο ΡΙΚ), 
• Ο μονογιός (1982), 
• Αϊ Βασίλης (παιδικό), 
• Δκυο ττεμπέληες (παιδικό) (1946), 
• Το δράμα της ζωής μου, 
• Ο σουξουλιάρης, 
• Η αγάπη νικητής (1935), 
• Το θάμμαν (Β' Βραβείο ΡΙΚ) (1968).