Ο μοτοσικλετιστής: Από την Ποιητική Συλλογή Θαλασσινό ημερολόγιο (1981) / Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου

Τι ν' απόγινε άραγε εκείνος ο θορυβοποιός της νύχτας Καβάλα στο μηχανικό του ζώο να κραδαίνει την άσφαλτο Χωρίς φρένο Να παίζει ώρα ύπνου με τις φρένες μας εδώ μέσα στο σακατεμένο κρανίο Προχτές το μεσονύχτι που κοίταζα απ' το παράθυρό μου το νέο φεγγάρι άκουσα θόρυβο παράξενο να 'ρχεται από ψηλά και μου φάνηκε πως τον είδα ένας άγγελος πάνω στη μοτοσικλέτα να διασχίζει τους δρόμους τ' ουρανού κι απ' το σπασμένο καθρεφτάκι του να με κοιτάζει περίλυπος Βγάλε μου σε παρακαλώ μια ωραία φωτογραφία να τη στείλω στο κορίτσι μου έτσι απάνω στη μοτοσικλέτα μου με το ένα χέρι στο χειρόφρενο το άλλο να σιάζει τα σγουρά μαλλιά μου Θέλω να φαίνεται καλά το καινούριο μου πέτσινο το σιδερένιο κράνος Να διακρίνεται προπάντων ο ίλιγγος στο πρόσωπό μου κι εκείνο του θανάτου το αναπόφευκτο Το διαβάσαμε στο βιβλίο "Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄τεύχος"  της Γ΄τάξης του Γενικού Λυκείου

ΘΡΗΝΟΣ

Τι κρίμα αυτός ο θάνατος

Τι πανάρχαιος

Ο αδελφός μου κείται εδώ

Και περιμένει άταφος

Καθισμένος σε μια καρέκλα καφενείου

Ανάμεσα σε καπνούς

Και χτύπους από τραπουλόχαρτα

(Έχω κάτι παράθυρα)

«Έχω κάτι παράθυρα

Μέσα στα σπλάχνα μου

Κάτι μικρούς φεγγίτες

Τρύπες μυστικές

Κάθε πρωί

Σφυρίζω τη μουσική μου

Ακούω όλους τους καθημερινούς

Συναγερμούς

Πίνω του σώματός μου

Το νερό

Έτσι δεν κινδυνεύω

Από αφυδάτωση

Τρώω τις ίδιες μου τις σάρκες

Και αναπτύσσομαι κανονικά».

(Φώναξα τον πατέρα)

«Φώναξα τον πατέρα

Και την μητέρα μου

Που άξαφνα είχανε γίνει

Τα παιδιά μου

Ο πατέρας μου και γιος μου

Έφευγε με το φαγωμένο του σώμα

Που το είδα ολόγυμνο και λυπημένο

Κι εγώ που ήμουν όλα τα γένη

Ενός φυτού

Έσκυψα και προσκύνησα τη ρίζα μου

Που με μιας έλαμψε άσπρο νερό

Και μου δρόσισε τα μάτια».

(Είδα ένα άγαλμα να πέφτει)

«Είδα ένα άγαλμα να πέφτει

Μέσα στο λάκκο που έσκαψαν

Τα ίδια του τα πόδια βαθμηδόν

Απ' την πολλή ακινησία

Είπαν μερικοί

Ή το σαθρό του βάθρο

Από καθίζηση είπαν άλλοι

(Οι πιο ειδικοί)

Όμως εγώ κρατούσα το μυστικό

Εκείνης της εξήγησης

Και της αιτίας το βάρος κουβαλούσα

Μες του κρανίου μου την κρύπτη

Εκεί».

Μεγεθύνσεις (απόσπασμα)

VIII

Αν δεν σου πω
Σκύψε κοίταξέ με
Σ’ αυτά τα νερά
Που κυλούν μέσ’ απ’ τα σπίτια
Μέσα από ναούς
Και στις στοές τής αγοράς
Στις σήραγγες των τρένων
Και στο ποτήρι που πίνεις
Αν δε σε πω αδελφό μου
Αν δε σε φωνάξω
Ποιος άγγελος και ποιο πουλί
Θα καθίσει στο κατώφλι
Ποιος θ’ ανοίξει το πρωινό παράθυρο

Ο μοτοσικλετιστής

Τι ν’ απόγινε άραγε

Εκείνος ο θορυβοποιός

Της νύχτας

Καβάλα στο μηχανικό του ζώο

Να κραδαίνει την άσφαλτο

Χωρίς φρένο

Να παίζει ώρα ύπνου

Με τις φρένες μας

Εδώ μέσα

Στο σακατεμένο κρανίο

Προχτές το μεσονύχτι

Που κοίταζα απ’ το παράθυρό μου

Το νέο φεγγάρι

Άκουσα θόρυβο παράξενο

Να ‘ρχεται από ψηλά

Και μου φάνηκε πως τον είδα

Ένας άγγελος πάνω σε μοτοσικλέτα

Να διασχίζει τους δρόμους τ’ ουρανού

Κι απ’ το σπασμένο καθρεφτάκι του

Να με κοιτάζει περίλυπος

Βγάλε μου σε παρακαλώ

Μια ωραία φωτογραφία

Να τη στείλω στο κορίτσι μου

Έτσι πάνω στη μοτοσικλέτα μου

Με το ένα χέρι στο χειρόφρενο

Το άλλο να σιάζει τα σγουρά μαλλιά μου

Θέλω να φαίνεται καλά

Το καινούργιο μου πέτσινο

Το σιδερένιο κράνος

Να διακρίνεται προπάντων

Ο ίλιγγος στο πρόσωπό μου

Και κείνο του θανάτου

Το αναπόφευκτο

Ανθρώπινη πολιτεία

Αυτή η πόλη μού αρέσει πολύ
Με τη διάφανη ομίχλη στα μαλλιά σου
Τη γυαλιστερή υγρασία στα μάτια σου

Απλώνω τα χέρια δε σκοντάφτω
Σα να φοβάμαι σα να διασκεδάζω

Πού είσαι πού κρύβεσαι;

Εγώ δε γνώρισα σ' άλλες πολιτείες το θαύμα
Εδώ μέσα είναι το δικό μου φως
Μου ταιριάζει σαν ένα δικό μου πορτρέτο

Δε μας χρειάζονται πολλά παράθυρα
Από ένα άνοιγμα κοιταζόμαστε
Βυθίζουμε τα χείλη στην πιο βαθιά αναμέτρηση

Κοιμήσου με το χέρι μου στο χέρι σου
Είμαι εγώ

Η πόλη πάντα

Κάθε τόπος έχει μια ομορφιά
Που από τον εαυτό της ωριμάζει
Τόσο πολύ που δεν αντέχει στην κρυφή πράξη
Της αιωνιότητας
Συνθλίβεται από τα ίδια της τα χέρια
Σε μια εποχή που 'χει ένα όραμα γλαυκό
Κι όταν κατά το βράδυ οι εραστές
Μπαίνουν σ' ένα λουτρό από ζεστά δάκρυα
Έχουν κιόλας προδώσει και σπίτι και πατρίδα

Από τη μία εγκατάλειψη στην άλλη

Πετιούνται τα άνθη του έρωτα σαπίζουν
Η πόλη μέσα σε μια δυσοσμία υπομένει το θάνατό της
Που από τη θάλασσα ορμάει
Νερά δέντρα άνεμος βαρδάρης κλαδιά φύλλα
Θεία περίθαλψη λιγοστή μπροστά στο ακάθεκτο
Τυφλός χρησμός χτυπάει αμείλικτα την ομορφιά
Οι εραστές νίπτουν τας χείρας και πηγαίνουν
Στις δικές τους πράξεις να επιδοθούν
Μα η πόλη πάντα τους ακολουθεί και τους σπαράζει

Μετανάστες του εσωτερικού νερού

Τρως και πίνεις μπροστά στη θάλασσα
Καταβροχθίζεις περισπασμούς κατά κόρον
Με ακατάπαυστη πείνα και δίψα
Τρως και πίνεις χωρίς πλησμονή

Αμφίβιο ζώο μπαινοβγαίνεις τάχα αδιάφορα
Για να ξεχνάς το μεγάλο ψάρι
Το γαλάζιο θάνατο με την αστραφτερή ουρά

Πέρα «η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει»
Ώρες ατέλειωτες κλαίει στην άμμο κρυφά
Και συ δε μπορείς να την παρηγορήσεις:
Ελένη «σήκω πάνω και δες τον ήλιο»
Γιατί καμιά αλλαγή δε συντελείται εδώ
Παρα-θερίζεις ακόμα μια άγνωστη λύπη
Μια υγρή ως το κόκαλο απόγνωση

Αναμονή

Ήταν αλλιώτικες οι μέρες
Που «περιμέναμε» τον πατέρα
Κίτρινα τ' απογεύματα
Στο μεγάλο δωμάτιο
Με τις πολλές συναντήσεις
Τις χαμηλόφωνες συζητήσεις
Και εκείνα τα μυστικά κοιτάγματα
Που ρωτούσαν
Σαν να περίμεναν τις απαντήσεις
Που ποτέ δεν έρχονταν

Εκείνα τα κίτρινα απογεύματα
Το κοριτσάκι του επάνω πατώματος
Εξασκούνταν επίμονα στο πιάνο

Το ποίημα

Όταν γεννιέται το ποίημα
Να φοβάσαι ποιητή
Να ντύνεσαι γερή πανοπλία
Τις λέξεις να υποψιάζεσαι πάντα
Μη σε χτυπήσουν
Γιατί έτσι παράφορος που γίνεσαι
Την ώρα που το ποίημα πλησιάζει
Μπορεί να μην αντιληφθείς
Πως ένας κίνδυνος σε απειλεί
Ανεμίζοντας σπαθί αστραφτερό
Στον αέρα

Αυτόπτης μάρτυρας

Μπροστά στη θάλασσα να διαβάζεις
Αλέξη Τραϊανό
Κι αυτός στο καφενείο της παραλίας
Να παίζει κομπολόι το αμετάκλητο
Να ρουφάει αρειμάνια το τρομερό
Μ' ένα σχισμένο άλλοθι στην τσέπη του
Κι αργά το βράδυ να βουτάει
Σ' ένα απύθμενο νερό
Με σιδερένια πέδιλα
Ποιήματα εκδικητικά
Κάνει κομμάτια το κεφάλι
του Ελπήνορα
Ύστερα αναδύεται ματωμένος
Κατακόκκινο φεγγάρι
Κι απάνω σ' ένα κάτασπρο καράβι
Φεύγει μ' όλη τη θάλασσα
Για τα ξένα