παλιγέννηση

Σβήστε τα φώτα
που απειλούν την ευτυχία.


Διώξτε τους ήχους
που θυμίσουν
Άρνηση.

Έρχονται :
- δίχως σημαίες
- δίχως εμβλήματα

( Μ’  ενα χαμόγελο )

Οι ερωτευμένοι!

Παζάρι επί του χώρου : Πειραιά

Ανέσυρα από λήθη, με χέρια βαρβαρικά
Πράγματα ενθυμήματα προσκείμενα τεθνεόντων
( Ή, γιά άλλους, πεθαμένους εν ζωή ) :

Πίνακες λυγμών γερμένους και άλλους με κεντήδια σκαλιστά
Ραγισμένα αγάλματα  με χέρια σταυρωτά
Βιβλία χαρακωμένα και τόμους ευθυτενείς

( Μιάς λύτρωσης μηδενικής )

Ρολόγια αποστασιοποιημένα κουρδιστά
Που μετρούσανε σε κάθε κτύπο μετρούσανε μια επιτύμβια στιγμή

Όταν ένας πεσσόντας, μικρός Αστερισμός
( Σ’ ένα φλεγόμενο, έναστρο, ανούσιο Ουρανό )
Γέρνει ημιθανείς στα στήθια μου κοιτάζοντας κατάματα τον Θάνατο

Στο πέρας μιάς επιμύθειας πνοής

Κλειστή ανάσα

Κλειστή ανάσα είναι η ποίησή μου.
Οι στίχοι θα  ΄ναι : σιωπή !

Χωρίς φωνή για ν΄ αναταράξει τα Σύμπαντα
Χωρίς πνοή, τα πύρινα δέντρα …

Και τα ερωτικά ποιήματα
Εξαχνίζονται στην ερημιά
( Χάνονται στο απολιθωμένο δάσος )

Εκεί που κρύβεται ο τελευταίος Θάνατος, σιωπηλός
Με σουβλερά και διαμαντένια δόντια …

Στην Κ.Κ

Καλημέρα !
Εσείς που ζήτε στα μαραμένα δάκτυλά σας
( Εσείς που ζήσατε την λανθάνουσα ζωή )

Καλημέρα !
Εσείς που ζείτε στα χάρτινα κλουβιά σας
( Εσείς που ζήσατε νεκροί )

Καλημέρα !
( Αγαπημένη )
Εσύ που είσαι για πάντα ζωντανή !

Βαχαρόπουλος Γεώργιος (βιογραφικό)

Γεννήθηκε 3 / 8 / 1968 στην Αθήνα και η καταγωγή του είναι από την Σίφνο. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός Τ.Ε.Ε. και τελείωσε 1990. Από μικρός ασχολήθηκε με την ποίηση. Το πρώτο του ποίημα το έγραψε το 1979. Έχει εκδόσει δυο ποιητικές συλλογές 1989 και 1997. Κατά τα χρόνια που διάνησε, έχει λάβει κάποιες βραβεύσεις : Β’ βραβείο και έπαινο από το ” cultural agency ” του Γιοχάνεσμπουργκ το 1998, Τιμητικό Δίπλωμα στον Πολιτισμό στην ΔΕΕΛ το 1999, Α’ και Β’ βραβείο στην Αγροτική Τράπεζα από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών ΠΟΚΕΑΤΕ και στις εφημερίδες Ριζοσπάστης, Φιλολογική ώρα, Η Γνώμη των Πατρών, Ελευθερία, Αιολικά Φύλλα, Πατρίς, Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος, Κουάριος, Γορτυνία και Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Σπάρτης, Ελληνικό Πνευματικό Πρακτορείο, Λουρίδειο Ίδρυμα, δεκάδες κριτικές. Πήρε το Α’ Βραβείο στο διήγημα «Δύο φωτογραφίες » 1999 από την Νέα Αριάνδη και στις 3 / 6 /2000 τον παρουσίασαν σαν < λογοτέχνη – ποιητή > προς μεγάλη τιμή του από την ΔΕΕΛ από την Νέα Αριάνδη και απάγγελναν και τα ποιήματά του.

το διαβάσαμε:  http://taklamotasem.blogspot.com/2010/05/b.html

προπλασμα

 

1.

Πιστεύω σ΄ ένα Θεό, Πατέρα, Παντοκράτορα

ΠΟΙΗΤΗ Ουρανού και Γης, ορατών τε πάντων αοράτων

( Κοινός θνητός : ΚΑΝΕΙΣ ! )

2.

Η Ποίηση του Θεού είναι η ΑΓΑΠΗ των ανθρώπων

 

3.

Η Ποίηση ειναι ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

 

4.

Ο σκόπος της Ποίησης είναι η υπέρμετρη ΑΛΗΘΕΙΑ

5.

Αναπαύομαι με ΑΝΟΧΗ ΘΕΟΥ και ξυπνάω με την γήινη, ποιητική μου φλέβα

 

6.

 

Η φθίνουσα ποίηση δεν είναι απλώς απόφθεγμα πάθους και σφοδρού συναισθήματος

Μα η δημιουργία μεθοδικής διερεύνησης ενορχηστρωμένης παλλόμενης μουσικής

Και θέλγητρο ροής του ζωντανού Ονείρου

 

7.

Δεν υπάρχουνε ΝΟΜΟΙ που να φυλακίζουν την πηγή ΚΑΘΑΡΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

 

8.

Η Ψυχή της καθαρής Ποίησης είναι ο ΑΙΘΕΡΑΣ

Κάθε στιγμή

Κάθε στιγμή


Ο βράχος γίνεται βροχή


Κι ο Αέρας γίνεται φωτιά


Για μια μουσική


Παντοτινή






(Και ρέουσα Αγάπη !)

Έρωτας

Στους φιδίσιους αρμούς

Στα τροπικά ηλιοστάσια

Καθόταν η κόρη

Και αναμετρούσε τους έρωτες

Στους παλλόμενους χτύπους της καρδιάς της

(Ο έρωτας

Ρέει

Στις παλάμες της)

Αγάπη

Αγάπη είναι
Μονάχα
Το πρόσωπό της !

( Όταν ξάφνου συναντιόμαστε )

Ζεις εσύ
Ζω, ξανά, μαζί σου !

προχωρούσα

Τα μάτια μου διυλίζονται
Από καιρό σε καιρό

Ο Χρόνος διαπερνά το σώμα
( Σαν τις σιωπηλές σταλαγματιές
Θανάτου )

Και προχωρούσα από συρμό
Σε συρμό
Στο ιδιατό μου θάνατο …

Απόψε

Απόψε, δεν σχεδιάζω ποιήματα !
Βαρειές, ακανόνιστές μου πέτρες
Βαρειές, ακανόνιστες βροχές
Βαρειές μου, ακανόνιστες καρδιές !

Σίδερο πυρωμένο στο χαρτί
Σίδερο φλογισμένο στην ψυχή

Απόψε, δεν ζωγραφίζω ποιήματα
Σε χαλεπούς καιρούς

Μιάς υποβιβάζουσας Ελευθερίας !

Κλέβω

Κλέβω λέξεις
Των άλλων
Απ΄ τον αέρα
Κάθε μέρα !

Γράφω ποιήματα
Συμπηκνώνοντας φράσεις
Κάθε νύχτα

                     

Είμαι φιλόσοφος

Χωρίς φιλοσοφία !

Εργένης

Μες στου μυαλού του τη σιωπή

Ψάχνει με απόγνωση να βρει

Λίγη χαρά στα περασμένα !

Μόνος μια ολάκερη ζωή

Με συντροφιά μοναδική

Βήματα ξένα !

Σέρνει τα πόδια του με ακεφιά

Στα μονοπάτια που οδηγούν

Στη μοναξιά του…

Στα σκαλοπάτια η ερημιά

Κάνει ν’ ακούγονται βαριά

Τα βήματά του !

Βάζει στην πόρτα το κλειδί.

Μες στην καρδιά του μια πληγή

Άφησε ο Χρόνος !

Μες στου σπιτιού του τη γωνιά

Θα ‘ναι, όταν θα ‘ρθει το πρωί

Και πάλι μόνος !