Το Σχήμα Της Σιωπής Μου

Στους δρόμους της αγάπης δεν υπάρχει φως

Χωρίς φωνή ακροβατείς,πάνω στην τρέλα της ζωής
δεν ξέρεις πότε και ποιος θα`ρθει να κόψει το σκοινί.

Αμφιβολίες σε οδηγούν, σε πάνε αλλού,σε απότομους γκρεμούς
αν ήθελες να γεννηθείς δε ρώτησε κανείς.

Κανείς δεν ξέρει τίποτα εδώ
είσαι μόνος σου με τη σκληρή αλήθεια
στους δρόμους της αγάπης δεν υπάρχει φως
και είναι πάντα νύχτα.

Κανείς δεν ξέρει πώς έφτασες εδώ
μόνος σου με τη σκληρή αλήθεια
η αγάπη,φίλε μου, δε μένει πια εδώ
γι`αυτό είναι πάντα νύχτα.

Αμφιβολίες σε οδηγούν,σε πάνε αλλού,σε απότομους γκρεμούς
κανείς δε θα`ρθει να σου πει ΄΄σταμάτα αν μπορείς΄΄

Κοίτα λοιπόν τι έχεις κάνει
πώς φτάσαμε σ`αυτό το σημείο
κάτι πρέπει να γίνει, κάτι πρέπει ν`αλλάξει
φοβάσαι τις αλλαγές που κρύβουν όνειρα
πες όχι στις συνήθειες των μεγάλων
για να γίνουν μικροί.

Γαρύφαλλα των βράχων

Κοιμήσου έξω γίνεται χαμός
λαβύρινθος ο κόσμος και οι ανθρώποι
στην έξοδο ανοίγετε γκρεμός
θα χάσεις το ασημένιο σου το τόπι.

Κοιμήσου σου παράγγειλαν στολή
κλουβί να φυλακίσουν το μυαλό σου
στην έξοδο γραμμένη η εντολή
παράδωσε τα πάντα η παραδώσου.

Κοιμήσου κοιμήσου
θα μείνω εδώ μαζί σου
μέχρι να έρθει το πρωί
επάνω μου κρατήσου
μέχρι να έρθει το πρωί
στα όνειρα αφήσου.

Κοιμήσου έξω φτιάχνει ο καιρός
καμπάνες απ' την χώρα των θαυμάτων
χτυπούν για να ξυπνήσει ο ουρανός
Γαρύφαλα εφύτρωσαν στον βράχο

Κοιμήσου Κοιμήσου
θα μείνω εδώ μαζί σου
μέχρι να έρθει το πρωί
επάνω μου κρατήσου
μέχρι να έρθει το πρωί
στα όνειρα αφήσου

Αρωματίζω την μιζέρια μου

Αρωματίζω τη μιζέρια μου με βότανα
για να την κάνω ευτυχία να μυρίζει
σαν το ζωγράφο που εστέρεψε απότομα
και το πινέλο του αντίγραφα σκαλίζει.

Αρωματίζω τη μιζέρια μου με βότανα
και αποστηθίζω τα στιχάκια των μεγάλων
όταν αρχίζουν να χτυπιούνται όλα τα όργανα
κι ο μπαρμπα-Νιόνιος να σαλτάρει μ`έναν μπάλο.

Έρχονται πάνω μου του Παύλου τα φαντάσματα
σαν χορωδία παιδική μου τραγουδάνε
"Δεν έχεις τίποτα να πεις που δεν το είπαμε
κανείς δεν έχει να σου πει πολλά, λυπάμαι".

Αρωματίζω τη μιζέρια μου με βότανα
για να την κάνω ευτυχία να μυρίζει
σαν το ζωγράφο που εστέρεψε απότομα
και το πινέλο του αντίγραφα σκαλίζει.

Βάζω το ράδιο,ο Χάρης φανερώνεται
να καλοπιάνει της αγάπης τα μαχαίρια
μ`ένα πρόστυχο σινιάλο απογειώνεται
και με οδηγεί σε περιπέτειες δίχως τέρμα.

Έρχονται πάνω μου του Παύλου τα φαντάσματα
σαν χορωδία παιδική μου τραγουδάνε
"Δεν έχεις τίποτα να πεις που δεν το είπαμε
κανείς δεν έχει να σου πει πολλά, λυπάμαι".

Δεν αφήνει σημάδια στην άμμο του χρόνου

Σκοτάδι στα φώτα, λοξόδρομοι ξύπνιοι,
σημάδια από ατμόσφαιρες που έχουν ξεφτίσει,
ποτάμια στα δέντρα, ξερά νταραβέρια,
ταμπέλες φτιαγμένες από ανάγλυφα χέρια,
δεν αφήνουν σημάδια στην άμμο του χρόνου,
γιατί εκεί επιμένουν, χωρίς να θαμπώνουν,
συμμορίες ζητιάνων την παράσταση κλέβουν,
το μελάνι τους χύνουν και βραβείο σου φέρνουν.

Το παίζεις άνετη, γνωρίζεις φάτσες,
μα δε σου καίγεται κανένα καρφί,
γιατί φοβάσαι τις δικές σου γκριμάτσες
όταν σου κάνουν κόρτε απ' το γυαλί.

Να είσαι ελεύθερη γυρεύεις τρόπους,
μα δεν τους βρίσκεις και αγανακτείς
νομίζω θέλεις πιο πολλά απ' τους ανθρώπους,
κι όταν στα δίνουνε αδιαφορείς.

Ποιος; Ποιος να στο πει;
Και ποιος να στο εξηγήσει;
Αυτό που φαίνεται αλήθεια είναι μισή.
Κι η άλλη μισή θα σε ξεσκίσει.

Με τραγιάσκες διατάζουν κολλημένοι ρουφιάνοι,
αλλά επίσης δεν ξέρουν πως το κόλπο δεν πιάνει,
αριστερές δεξιώσεις με θρησκόληπτα πέπλα,
στις ακούραμμους παίρνουν τη δικιά τους την έχθρα.

Ξέρεις και κρύβεσαι σαν τα ποντίκια,
μια μαύρη γάτα, λυσσασμένη ορμά,
χορεύεις ύστερα με δεκανίκια,
κάτω απ' το πάτωμα με φωτά θαμπά.

Μα θα θυμάσαι πάντα ένα βράδυ,
«Ευτυχισμένη είμαι», μου 'πες δειλά,
τρελά φεγγάρια σ' είχαν βάλει σημάδι,
μ'ένα τραγούδι που 'χα πει απ' τα παλιά.

Ποιος; Ποιος να στο πει;
Και ποιος να στο εξηγήσει;
Αυτό που φαίνεται αλήθεια είναι μισή,
κι η άλλη μισή θα σε ξεσκίσει.

Κρυφές εξατμίσεις τρυπάνε σαν σφαίρα,
τους τοίχους και λένε πως έρχεται η μέρα,
απλώνεται η φήμη, αγκαλιάζει την τρέλα,
και για έρωτα αρπάζουν το ακέφαλο τέρας.
Δεν αφήνουν σημάδια στην άμμο του χρόνου,
γιατί εκεί επιμένουν χωρίς να θαμπώνουν.
Ποτάμια στα δέντρα, ξερά νταραβέρια,
ταμπέλες φτιαγμένες από ανάγλυφα χέρια.

Δεν αφήνουν σημάδια στην άμμο του χρόνου,
γιατί εκεί επιμένουν χωρίς να θαμπώνουν.

Ποτάμια στα δέντρα, ξερά νταραβέρια,
ταμπέλες φτιαγμένες από ανάγλυφα χέρια

της γοργόνας οι καημοί

Θα μου διαβάσεις ένα στίχο του Καβάφη
κι έτσι καθάρισες με όλη την ελίτ
έχεις τον τρόπο να καλύπτεις την απάτη
με ένα στυλ καταραμένου φοιτητή

Θα μου διαβάζεις Καζαντζάκη και Σεφέρη
μα δε με ψήνει η μουτσούνα που φοράς
στην επιφάνεια η γοργόνα υποφέρει
μέχρι να πάρει ό,τι απάντηση ζητά

Ζει ο αδερφός μου ο Αλέξανδρος
ζει και βασιλεύει μες στο πέλαγος

Θα μου διαβάσεις των κινέζων παροιμίες
είναι της μόδας τώρα η ανατολή
με μία κάρτα μπαινοβγαίνεις στις φατρίες
κι ας είσαι μόνο ο φτωχός ο συγγενής

Θα μου διαβάσεις του Ελύτη τις καντάδες
μα δροσουλίτες δεν θα βλέπεις πουθενά
δεν ξεψυχάνε στην καρδιά μας οι Ζορμπάδες
αν η γοργόνα έχει απάντηση ξανά

Ζει ο αδερφός μου...

Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά ΙΙ

Κάνε με να περιμένω, να καρδιοχτυπώ
όπως το χώμα περιμένει το νερό για να βλαστήσει
Κάνε με να περιμένω πρέπει να αντισταθώ
πώς να τη νιώσω τη χαρά, αν δε στεγνώσει η λύπη

Κάνε με να περιμένω κι ας πληγώνομαι
πάνω σε πίστες ευτυχίας, δε προσγειώνομαι

Κάνε με να περιμένω κι ας πληγώνομαι
πάνω σε πίστες ευτυχίας, δε προσγειώνομαι

Κάνε με να περιμένω, να καρδιοχτυπώ
τα κάλαντα του θερισμού με ιδρώτα πλημμυρίζουν
Κάνε με να περιμένω να σ' ακολουθώ
Αν δεν υπάρχει απόσταση πως να σε πλησιάσω

Κάνε με να περιμένω κι ας πληγώνομαι
πάνω σε πίστες ευτυχίας, δε προσγειώνομαι

Κάνε με να περιμένω κι ας πληγώνομαι
πάνω σε πίστες ευτυχίας, δεν προσγειώνομαι

μυρωδιά καλοκαιριού

Πάνω στα χέρια σου ακούμπησα πετράδι
μια μυρωδιά καλοκαιριού απ' τις ακτές
που τόσα χρόνια σαν μαΐστρος με ταράζει
όταν ψαρεύω στα ρηχά κούφιες χαρές.

Έριξες άγκυρα σαν όλες τις φρεγάδες
ξέσπασε θύελλα απ' τον τρελό νοτιά
σε ουράνιο τόξο που μπερδεύτηκε στις λάσπες
αναζητούσες μια καινούρια πυρκαγιά.

Μα εδώ αρχίζει και τελειώνει η αγάπη
στον άλλο κόσμο τι θα βρεις...
θα είσαι δεμένος με καινούριο εφιάλτη
εδώ αρχίζει και τελειώνει η ζωή.

Στοιχειά του ουρανού γλεντάνε το κορμί μου
και το ποτίζουν ερμαφρόδιτη ηδονή,
με ένα κασόνι ταξιδεύουν την ψυχή μου
πάνω σε κύματα του πρέπει και του μη.

Λοιπόν το μόνο που μου μένει να σου δώσω
μια μυρωδιά καλοκαιριού απ' τις ακτές.
ήσουν παρένθεση που με έκανε να νιώσω
πως ό,τι φεύγει όλο γυρίζει από το χτες.

Μέλυδρον

Θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ
όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω
τον εαυτό μου να γελάσω προσπαθώ
μα κάπου μέσα μου βαθειά δεν θα τον πείσω.
Αυτά σκεφτότανε τα βράδια στη δουλειά
κι η γκρίζα αύρα της γινότανε πιο μαύρη
θλιμμένα ναι, καλά ευχαριστώ
μα άλλο πράγμα τη τρυπάει και τη χαλάει..

Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα
κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ' αράζει
δώσ' μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα
είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.

Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθανομαι
βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε
πες μου μονάχα τι ποτό γεμίζει το ποτήρι σου
κι αν θέλεις περισσότερο εδώ δε σε κερνάνε.
Δε τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση
κι αν έχεις άντερα την άρνηση ακολούθα
τι σε πειράζει αν σε δείχνουνε στο σπίτι σου
γιατί εφόρεσες ανάποδα τα ρούχα.

Είναι ωραία η θάλασσα.........

Γαρύφαλλα των βράχων

Κοιμήσου έξω γίνεται χαμός
λαβύρινθος ο κόσμος και οι ανθρώποι
στην έξοδο ανοίγετε γκρεμός
θα χάσεις το ασημένιο σου το τόπι.

Κοιμήσου σου παράγγειλαν στολή
κλουβί να φυλακίσουν το μυαλό σου
στην έξοδο γραμμένη η εντολή
παράδωσε τα πάντα η παραδώσου.

Κοιμήσου κοιμήσου
θα μείνω εδώ μαζί σου
μέχρι να έρθει το πρωί
επάνω μου κρατήσου
μέχρι να έρθει το πρωί
στα όνειρα αφήσου.

Κοιμήσου έξω φτιάχνει ο καιρός
καμπάνες απ' την χώρα των θαυμάτων
χτυπούν για να ξυπνήσει ο ουρανός
Γαρύφαλα εφύτρωσαν στον βράχο

Κοιμήσου Κοιμήσου
θα μείνω εδώ μαζί σου
μέχρι να έρθει το πρωί
επάνω μου κρατήσου
μέχρι να έρθει το πρωί
στα όνειρα αφήσου