Μύρισε τη χλόη, τις πρασινάδες ολόγυρά σου.
Δες τα ψηλά σκιερά δέντρα με τις φυλλωσιές τους.
Παρατήρησε τις ακτίνες του ήλιου που αγγίζουν τα πόδια σου.
Νιώσε το απαλό χάδι του αέρα που διαπερνά
τους κορμούς κι εσένα στο διάβα του.
Άγγιξε μια χούφτα νωπό χώμα, κοσκίνισέ τη με τα δάχτυλά σου.
Άκουσε τα πουλιά που κελαηδάνε, αφέσου στο τραγούδι τους.
Αφουγκράσου το κελάρυσμα, το δροσερό απόσταγμα της φύσης.
Κάνε ησυχία! Μην ξεχνάς πως είσαι μουσαφίρης
και –κατά κάποιον τρόπο – λαθρακουστής.
Κάπου εκεί, λοιπόν, έχει στήσει τον καμβά της
–μεταξύ της γλυκιάς ρέμβης και της μελαγχολίας της ανήσυχης–,
έχει απλώσει την παλέτα των χρωμάτων της,
ζωγραφίζει ανενόχλητη.
Κάπου εκεί κατοικεί η Ποίηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου