η νεκρολογία της βαρεμάρας
γίνεται επίσκεψη ανωτερότητας
στα νταμάρια και τα κενοτάφια της αρχαίας τέχνης.
Βαλσαμωμένα τρωκτικά
στέκονται δίπλα τους σαν φύλακες
ενός ανθρωποκτόνου χθες που δε γνώρισαν ποτέ.
Άξιζαν τόσοι θάνατοι ανθρώπων
για την τέχνη της θανατικής και δοξαστικής σμίλης.
Αλλά τι αξία έχει ένας δούλος υποζύγιο
μπροστά στη διάσταση της λανθάνουσας διάνοιας
που θέλει να δημιουργήσει υστερόβουλο χρόνο.
Άλλο η ομορφιά της ελεύθερης έκφρασης
και άλλο ο απανθρωπισμός των αλυσίδων
στο όνομα μιας εφήμερης δόξας
που υπάρχει μόνο στο μυαλό
όσων δεν μπορούν να καθορίσουν
τα όρια στα πεπερασμένα ανθρώπινα δρώμενα.
Οι σκληροί εικονισμοί στο μάρμαρο
μιλάν βαθιά στις ψυχές
όταν ανήκουν στην εποχή σου
αλλά όσο βαθύτερα απ’ το ιστορικό γίγνεσθαι έρχονται
τόσο πιο πολύ κραυγάζουν απελπισμένα
εκλιπαρώντας για λίγη μάταιη βοήθεια
κάτι που εκμεταλλεύονται ασύστολα
οι πονηρούσιοι τάχα υπέρ εραστές της αρχαιότητας
και προσφέρουν σε αυτά τα έργα
μια συμφέρουσα << αθανασία >>.
Όταν κοιτάς στα μάτια ένα αρχαίο έργο
δε σημαίνει ότι κατανοείς τον εαυτό σου καλύτερα
ούτε την εποχή που έγινε.
Το κοιτάς για να λύσεις το μυστήριο της διαφορετικότητας που ψάχνεις μέσα στους αιώνες
αλλά πάντα ανακαλύπτεις ότι τελικά δεν υπάρχει
και σου μένει ένα φρικτό δέος
παρ’ όλες τις συντηρήσεις
για το τι κάνει ο χρόνος πάνω στο μάρμαρο
και σε κάθε ύλη
που του έχει παραδοθεί
από το πνεύμα της ανακυκλούμενης
χωρίς ελπίδα πτώσης
μέσα στο χάος της χοάνης του σκοτεινού πνεύματος
που είναι της ύλης το << φως >>
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου