Περίπατος

Κλέψε λίγον καιρό και φανερώσου στη γωνιά
οι ώρες αμπαρώνουν τις πόρτες τους
τα γήπεδα έχουν γεμίσει καιρός
να περισώσουμε ό,τι έχει απομείνει
απ' την καταστροφή. Δύσκολος καιρός
βροχερός στρέφει το πρόσωπο αλλού δεν
μας γνωρίζει κλείνεται στο δωμάτιο
βουλώνει τις ρωγμές ακούει ραδιόφωνο
πίνει παυσίπονα κουτσοπερνά
απ' τις «ομολογίες» των παιδιών του.
Γέροντας καιρός
παραμιλάει στον ύπνο του: τα φύλλα
καθυστέρησαν την πτώση τους
τα βρήκε ο χειμώνας αμετανόητα
τον κυνηγάει η φωνή του
τρυπώνει στον ύπνο απ' τον φεγγίτη
της μνήμης. Ζητά ονόματα και διευθύνσεις
γιατί όλα τα γράμματα γύρισαν πίσω.
Παραλήπτης άγνωστος, παραλήπτης άγνωστος
χορτάριασαν οι πολεμίστρες δένουν
μικρούς καρπούς τα δέντρα μαζεύει
το ποτάμι τα νερά του το μεσημέρι
είναι ένα άδειο πηγάδι ακούγεται
ο γδούπος του ήλιου στον πυθμένα
σαν κάλπικο νόμισμα.

Λαϊκή αγορά

Μυρωδιές από ζαρζαβατικά και φρούτα τον γύριζαν
Τριάντα τόσα χρόνια πίσω δεκαεξάχρονο αγόρι
Ξαπλωμένο πλάι στο ποτάμι αγριοπερίστερα
Κόβοντας το διάστημα σε πλατιές λωρίδες
Ο χρόνος χρειαζόταν επιδέσμους για τις πληγές του
Στην ιτιά ο πόνος του αηδονιού μποστάνια
Μ' όλα τους τα υπάρχοντα παράδεισος κι ο θόρυβος
Του νερού ισοκράτης της Βιβλικής συμφωνίας
Βατομουριές γέροντας τα αιμάτινα κλωνιά τους
Στο νερό νάρκισσοι κι η Τζούλια στ' άσπρα
Να 'ρχεται απ' το μονοπάτι παλιέ καημέ
Μνήμη από μπομπότα μέλι κι άγουρο
Φιλί εικόνες και μυρωδιές τον πολιορκούν ως
Το άλλο τετράγωνο με τα μεγάλα κτίρια ρουφιάνοι
Θυρωροί κλητήρες καρφιά τον υποδέχονται
Ενώ πίσω του βουίζει απειλητικό –ώριμα
Θυμωμένα στάχυα– το χαμένο καλοκαίρι.

Αύρα

Αύρα

Είχα ξεθαρρέψει το περασμένο καλοκαίρι
Έλεγα πως όλα τέλειωσαν τραγουδούσα κάθε πρωί
Κολυμπούσα μ' ένα δελφίνι πλάι μου
Ώσπου έφτασε κείνη η συντροφιά
Με το μελαχρινό κορίτσι
Που 'χε τα χέρια της φωλιές πουλιών
Και τα μαλλιά της ορμητήρια ανέμων
Με συνεπήρε ο καημός κι άρχισα πάλι να γράφω στίχους
Ξενυχτούσα μαζεύοντας αστέρια για τα μαύρα της μαλλιά
Την άλλη μέρα τα πετούσα
Σκούριαζαν
Μου 'παν πως τα πείραζε η υγρασία της θάλασσας
Φανταζόμουν τα δάχτυλά μου καταρράχτες στο κορμί της
Διάλεγα έρημες ακρογιαλιές
Και δεν θυμάμαι τι άλλο
Πάνε τόσοι μήνες ξανάρθαν οι ήσυχες μέρες
Με τα αισθήματα στη χειμωνιάτικη νάρκη τους
Με το κορμί τυλιγμένο στη μοναξιά του
Με τις πληγές του έρωτα επουλωμένες
Με σχέδια για τ' άλλο καλοκαίριΑπό τη συλλογή Flash back (1971)

Σώμα Κινδύνου

Ι.
Ύστερα από σαράντα τόσα χρόνια συνειδητοποιείς
Πώς ακουμπάς με τον ίδιο τρόπο το ποτήρι στο δίσκο
Περνάς τα δάχτυλα στα μαλλιά σου -τα κάτασπρα πια-
¬Λαχταράς τό βλέμμα των γιων σου και δεν μπορείς
Να ολοκληρώσεις μια πρόταση με αγαπημένα πρόσωπα σε
Ανταμώματα και χωρισμούς χωρίς να σε πνίγει ό λυγμός
Ο ίδιος εκείνος πού τράνταζε το στέρνο του πατέρα σου.
ΙΙ.
Τώρα πού πέσανε και τα τελευταία φύλλα φάνηκαν
Οι φωλιές οι έρημες φωλιές κάτω από έναν γκρίζο
Ετοιμόρροπο ουρανό παρατημένες στο έλεος του
Βοριά και των αχόρταγων βλεμμάτων μας προστατευμένες
Τον καιρό της αναπαραγωγής από την πολύβουη ανθοφορία
Και τα εαρινά δρομολόγια των τραίνων με ανοιχτούς
Γιακάδες βιαστικές χειραψίες κι ένα «χαίρω πολύ»
Κλεμμένα από το χρόνο πού καταβροχθίζει φωλιές εποχές και
Βιαστικές αμαξοστοιχίες με ανυποψίαστους επιβάτες.
ΙΙΙ.
Ανοίγεις το συρτάρι κι απ’ τα παλιά χειρόγραφα
Λέξεις πεταλούδες σ’ αιφνιδιάζουν καθώς πετώντας
Πολυχρωμούν το δωμάτιο κι ή χειροβομβίδα πού
Ακούμπησες βιαστικά -για να προλάβεις τί ;-σ’ ένα
Στρώμα σκουριάς τυλιγμένη χωνεμένη φωτιά με
Ακυρωμένες όλες τις μελλοντικές της εκρήξεις.
IV.
Όποτε τα ‘φερνε δύσκολα δανειζόταν λέξεις από το μεγάλο
Απόθεμα πού κουβαλούσε μέσα του έφτασε όμως στο σημείο
Με το συχνό δανεισμό να μειωθεί επικίνδυνα το ανεξάντλητο
Νταμάρι με λίγα λόγια έτρωγε απ’ τα έτοιμα ενώ θα μπορούσε
Να αρκεστεί στο ένα μοναδικό ποίημα αντί να σπαταλάει εδώ
Κι εκεί στίχους του ποντάροντας σε μιαν επισφαλή προσπάθεια
Αναγνώρισης του ταλέντου του από ευκαιριακούς αναγνώστες.

Ευχή

Ευχής έργον θα ήταν αν οι ποιητές ακουμπούσαμε
Ο ένας στον άλλον- θα μπορούσαμε να περάσουμε
Τις συμπληγάδες χωρίς απώλειες κι όχι όπως τώρα
Πού μας ξεμοναχιάζουν κι έναν-έναν μας λιανίζουν.

Διότι τί σόι ποιητής

Διότι τί σόι ποιητής θα ήσουν φίλε μου αν
Δεν έκρυβες δυό άσσους στο μανίκι σου και
Δεν τους έριχνες στην τσόχα την ώρα πού
Φαίνονταν πώς όλα είχαν τελειώσει ό κερδι-
σμένος είχε απλώσει τα χέρια του κι έμεινε
Αποσβολωμένος όπως ό αναγνώστης σου όταν
- Διασχίζοντας ένα ανθισμένο λιβάδι-
Αντικρίσει ξάφνου την άβυσσο και μείνει
Με το ένα πόδι στα λουλούδια και το άλλο
Κρεμασμένο στο κενό.

Μικρά συμβάντα - Ι

Αυτό το ποίημα βρέθηκε ανάμεσα στα γράμματα
Τα σταλμένα τότε που έλεγες πως μ' αγαπούσες
Λησμονημένα βρύα καλύπτουν τους στίχους
Στους τοίχους της ξερολιθιάς τους γιομάνουσα
Κι' αγιόκλημα από την Άνοιξη που δεν ξεχνάει
Να καταθέσει το στεφάνι της στη μνήμη του 
Φτωχού έρωτά μας.

J. R.

Χιονίζει στα παιδικά μου χρόνια

Ποιος άνοιξε το παράθυρο για να την δω;

Στο δρόμο την προλάβαν οι νιφάδες

Παίζαν οι νιφάδες με την κάπα της

Κι ο δρόμος πίσω της γέρος κι έρημος

Χειρονομούσε απελπισμένος

Τώρα περνούνε τραίνα και σφυρίζουν

Περνούνε τραίνα και με κάνουνε κομμάτια

Πέφτουν νιφάδες και παγώνουν την καρδιά μου

Χιονίζει στα παιδικά μου χρόνια.