Σ΄ ένα κορίτσι αρχιτεκτονικής Σχολής / Ασημίνα Χασάνδρα

Ο σύνδεσμος που μπορείτε να διαβάσετε το ποίημα είναι:  http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/odpan/opan120/21.html

ΤΗΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ της Ασημίνας Χασάνδρα

Το ποίημα μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας επί του παρακάτω συνδέσμου: 

http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Delear/7/12.html

Δύσλεκτον: Ποιητική Συλλογή της Ασημίνας Χασάνδρα από τις εκδόσεις : Δέλεαρ το 2006 (μικρό απόσπασμα)

Παγίδα στη ράχη ενός φιλιού
Ο αιώνας αίνιγμα δαγκώνοντας στο βυθό
Το ακριβό μου μέλλον το αεράκι σκηνοθετούσε 
Ρίγη στα σεντόνια αλάθητα χλωμή - το σώμα : τρικυμίας
Ξάγναντο με τον ουρανό κομμάτια στα πόδια μου. Πού;
Να ακουμπήσω και να μην;
Δελφίνι πέτρινο αποφεύγοντας απίστευτα πυρωμένα χείλη.

Ασημίνα Χασάνδρα (βιογραφικό)

Γεννήθηκε  το 1972.   Σπούδασε στη Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας, στο τμήμα Νοσηλευτικής β στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας Πρωτοεμφανίστηκε με την ανθολογία: 16 Νέοι Έλληνες Ποιητές, έκδοση της θεατρικής εταιρείας Πράξη (θέατρο οδού Κεφαλληνίας), το 1997. Τύπωσε με δική της επιμέλεια το τευχίδιο: Για το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη, Περί Ποιήσεως και το Εν, το 1997 (εκτός εμπορίου)..

 Έργα της:

• Υγράμβαρις ή των ερώτων τα μετακινέοντα (εκδόσεις Σοκόλη, 2000),
•  Το καλοκαίρι με τα όστρακα (εκδόσεις Δέλεαρ, 2002).

Δημοσιευμένα κείμενά της: 

•  Η μυστική ευφωνία του Διονυσίου Σολωμού, ΕΠΤΑκυκλος,
• Ο διαμαντένιος Γαληνευτής, ΑΝΑτολικός,
• Γράμμα στον Rainer Maria Rilke, ΑΝΑτολικός,
• Το δωμάτιο της Ιουλίτας, ΕΠΤΑκυκλος.

 Άλλα:

•  Σχεδόν Εύθραυστοι Συσχετισμοί (Αθήνα, 1995-1997)-κείμενα,
• Το Ευπαθές Σώμα (1997) -μονόπρακτο, Δύσλεκτον (1998) 
•  Νεκρός ο έρωτας (1999).

Εκδίδει και διευθύνει το εγχειρίδιο ελληνικής και ξένης ποίησης Δέλ Έαρ (εξαμηνιαία κυκλοφορία). 

Ποιήματά της μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα:  http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/POETS/hi.html

Υοσκύαμος

Εάν το ν’ ανήκω κατάφωτα κάπου
σημαίνει: τόσα γενεάς λόγια
του αιθέρος
τότε
γύρω από τα χείλη
ας κυριέψω βότσαλο
με τη μορφή σου πάνω
-νύχτα, βαθιά θα μεγαλώνει
άδοντας
αχ, να το κρατώ
λέω
απαλά
εκεί, όπου γιγαντιαία τα πέπλα των Ερώτων
μετακινούνται προς το κύμα
ενώ η φρικιώδη Τύρφη
ανεμπόδιστη θα γυρίζει σε κίτρινο
των στημόνων
πέπλο
πάντοτε
θα σ’ αγαπώ
μυστικό
αργά
στην κουπαστή
μέσα, που λύνω τα πόδια μου
αχ
ωκεανού
επτά φορές σφραγισμένο το βάθος!

Το κοράλλι και ο Θεός

Η ώρα

οι ώρες που τραβούν

Το αίνιγμα

στα βαθιά των ύστατων μυστηρίων
ενώ σκυφτός μ’ αντικρίζεις

Μ’ εκείνα τα τρομαγμένα χείλη

σε κάτι κράσπεδα μικρά

α’
Καταπίνουν τα κύματα
Αιώνες
Τώρα πια που βγάζω τα χειρόγραφα από μέσα μου

β’
Για να πω στ’ αγκωνάρι της σιωπής
“Το κοράλλι και ο Θεός και μέσα περνώντας
Απ’ τις λάμψεις καταμεσήμερο βρίσκεσαι με πυκνό

γ’
Βάθος” κάπου, όπου κρατώ το γυαλιστερό μύρτο
Με το κρυφό λάμδα της λεύτερη λίμνης
Στα αναστατωμένα μου νυστέρια – βάλσαμο.

Ευπαθές σώμα (απόσπασμα)

Έτρεχα, έτρεχα, κάτι μ΄έπνιγε στο μεγάλο αμφιθέατρο, σηκώθηκα μια στιγμή, άδειο ήταν, περιμέναμε τους άλλους και έπαιζα νευρικά το΄να μου δάκτυλο πάνω στην αγχόνη, κάτι μ΄έπνιγε και δεν μπορούσα να βγάλω κουβέντα. Πνίγομαι, κάτι βαθαίνει μέσα μου. Πνίγομαι σας λέω, κλειδώνομαι σαν αποκάλυψη, σκάλες τα μαλλιά της να την χαιδέψω, που για μια στιγμή πόνου είχε φιλήσει το στόμα μου, γιατί είχα ματώσει πολύ, είχα πλαντάξει στη σιωπή..............