Σε Μείζονα Κλίμακα

    

Όταν ο πόνος πυρώνει
ο ουρανός σκεπάζει τις πληγές μας με φως
Τα δένδρα αποτινάζουν τη σιωπή τους
αφήνοντας διάδρομο στην θεϊκή ακτίδα

Μακρόθυμη τώρα η ψυχή
αναπνέει του μηνύματος την αύρα
Με σύμφωνα ντύνεται
ανεξίκακος ο λυγμός
Αναγνώσιμος γίνεται
Λυτρωτικός
της αγιότητας ο δρόμος φωτίζεται

Εγκαταλείποντας τις ελάσσονες κλίμακες
δοξαστικό τραγούδι της εγκαρτέρησης συνθέτω

Υστεροφημία

Θεέ μου σώσε τους στίχους μου!
Τη θαλπωρή των τοίχων δεν αντέχουν

Στην βουή της Αγοράς
γυμνοί θέλουν να βγουν
στην τριβή των συναναστροφών
στ' αδιάκριτα βλέμματα
στη βάσανο των κρίσεων

Κάνει όμως παγωνιά έξω
κι εγώ φοβάμαι
Είναι τόσο τρυφεροί
κι ανυπεράσπιστοι

Θεέ μου σώσε τους στίχους μου!
Εγκαταλείπουν την τρυφή του γραφείου
στο φως να παραδώσουν τη ψυχή τους

η πτώση

Ανέμιζες το βαθύ σου αίσθημα
σαν επινίκεια σημαία

Οι κόρες των ματιών σου
αντιφέγγιζαν την περιλάλητη χαρά

Απ' την άκρη ενός ρόδινου σύννεφου
πιάστηκες και σελάγιζες στους γαλαξίες

Το κορμί σου ανέδιδε από ψηλά
την υπεροψία θριάμβου

Δε λογάριασες όμως
το βραχύβιον των ανθέων

Έτσι απ' τις βουνοκορφές των άστρων
πέφτοντας
έγινε πιο αιμάτινη η συντριβή

Ψητοπωλεία

Στις θολές αίθουσες της εσχάρας
οι άνθρωποι σε παραλήρημα
σπονδές αφιέρωναν
στους επιτραπέζιους θεούς

Με παραπλανημένα όνειρα
αποξενωμένοι από το θαύμα
στα πιάτα τους γύρευαν
χαμένους Παραδείσους

Το βλέμμα, το πνεύμα τους
στραμμένο κάτω
Μόνο η κνίσα έθρωσκεν άνω...

Ανασκαφή

Δεν περνά πια
από εκείνον τον δρόμο
Κουράστηκε κάθε φορά
να ανακαλεί στην μνήμη
σπίτια κι’ αυλές
φωνές αγαπημένες
και εξαίσια
του γιασεμιού αρώματα
Μα πιο πολύ κουράστηκε
να σκάβει άσφαλτο και πεζοδρόμια
ψάχνοντας απεγνωσμένα για ’κείνα
των παλαιών βημάτων του τ’ αχνάρια …

Άγρυπνες ώρες

Απορεί η νύχτα
Ο χρόνος
αμήχανος στέκει
Το κόκκινο νέρωσε
Τι χρώμα να δώσουμε
στα φτερά μας
Oι ωραίοι νεκροί
μας αποστρέφονται
Ούτε που έρχονται
στα όνειρά μας
Οι πλατείες
γέμισαν άδειους ήχους
Οι δρόμοι
χωρίς βάγια και κλάδους
Χωρίς ωσαννά
Στο σκοτάδι
όλη τη νύχτα έγραφα
έγραφα …
Το πρωί τίποτα δεν είχε μείνει
Λευκό το χαρτί με κοιτούσε

Ακόμα

Τελευταία το ίδιο όνειρο βλέπω
Ο πατέρας να με καλεί
απ’ τον ανοικτό τάφο
«Έλα άργησες…
Πρέπει να κλείσω…»
Κι η μητέρα πάντα πονόψυχη
να τον μαλώνει
«Άφησε το παιδί έξω να παίξει…»

Παράδοση

Σε μπαλκόνια σε ήθελα
πύρινος, της ανατροπής ο λόγος
να καίει το στόμα σου
Σε μαρμαρένια αλώνια
άκαμπτος ο δείκτης
να σημαδεύει τους ένοχους
Σε πεδία μαχών
έφιππος να μάχεσαι
τη συννεφιά του Κόσμου
Αρχάγγελο σε ήθελα – όχι γραφιά
Ρομφαία να κρατάς – όχι μολυβάκια
Τώρα ρίψασπις
παίζοντας της ιδιοκτησίας τα κλειδιά
περιφέρεις την αστική σου συνείδηση
στους υποταγμένους δρόμους
Αχ! Αλλιώς σου έπρεπε
κιοτή μου να ζήσεις
Κάλλιο να είχες νικηθεί·
χιλιάδες οι νικημένοι
Εσύ όμως παραδόθηκες!

Σταυροί

Κεραίες υψώνονταν πάνω απ’ τις ταράτσες
Ένα δάσος πυκνό
μέχρι πέρα μακρυά
όσο πήγαινε το μάτι
όσο απλωνόταν η άχαρη πόλη
Σταυροί έλεγες σε απέραντο νεκροταφείο
Στις πολυκατοικίες μέσα
θαμμένοι οι ζωντανοί …