Ο αχός και ο βυθός: Ποιητική συλλογή του Παύλου Δ. Πέζαρου (εκδόσεις Κέδρος ) Μικρό απόσπασμα

 

ΔΩΡΑ ΘΕΩ

"Ω, δυνατή είναι η αγάπη σαν το χάρο"
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Τα σονέτα


Εν αρχή ην ο έρως,
αυτοκίνητη ψυχή μου.

Άραγε θα προλάβω να πεθάνω
μ’ αυτά που πρωταγάπησα;

Με παφλασμούς απλώθηκα
στο σώμα σου να ξεμουδιάσω.
Όμως δε θέλω πιο πολύ να σ’ αγαπήσω
γιατί η μοίρα των μεγάλων εραστών
είναι ο θάνατος
και μες στην κόλαση
δεν ξεχωρίζεις
ποια η αιτία των αγκομαχητών,
οδύνη να είναι ή ηδονή;

Άσε να στήσω την παράδεισο εδωνά,
μ’ όλη τη δύναμη των επιθυμιών μας
να δώσω μια να βυθιστώ
στην αγκαλιά της έγνοιας σου.
Άσε με να κατέβω μέσα σου βαθιά
και με κουπιά να λάμνω απαλά
έως το νέκταρ να εντοπίσω που αναβλύζει
απ’ των ματιών σου την αχερουσία.
Μία εξαίσια σταγόνα του αρκεί,
ξόρκι στην τρισκατάρατη φθορά.

Ιαν. 1989 - Τελική γραφή, Μάαστριχτ, Οκτ. 1997

 *

 

Στο σεργιάνι

Στον ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο

 

Τι άλλο είναι η ποίηση απ΄ τη θλίψη μας

που βγαίνει στο καθημερινό σεργιάνι,

σε όχθες ποταμών ή παραλίες,

να αιχμαλωτίσει τη στιγμή, ή να πιάσει την εικόνα

ως πεταλούδα να τη βαλσαμώσει.

 

Μάαστριχ 1 Μαρ 1999

 

*

 

Ως ποιητής

 

Με τον τρόπο του Κώστα Μόντη εκ Κύπρου

 

Κι εσύ αδελφέ, πάντα διφορούμενος

κι εσύ αδελφέ, πάντα σου ευρηματικός

μα καίριος μες στους υπαινιγμούς σου.

 

*

 

Ανεξαρτήτως

 

Ανεξαρτήτως των πραγματικών κινήτρων,

να τος ο Αριστογείτων,

να τον επευφημούν τα πλήθη,

δήθεν αυτός ήταν ο μόνος ικανός

να απαλλάξει την Αθήνα απ΄ τους τυράννους,

να έλθει πια ξανά στη πόλη τους

η πολυπόθητη συνέλευση του Δήμου,

να ρητορεύουν ανοιχτά, να διαφεντεύουν

οι ίδιοι κι ο καθένας τα του οίκου του,

τις σχέσεις τους με τους φίλους και συμμάχους,

εξοστρακίζοντας όσους υπονομεύουν

το μέλλον των παιδιών τους

και τα πάθη τους.

 

*

Επίλογος

Πάντα εραστής
πραγμάτων και εικόνων και υποθέσεων
που ούτε ήταν ούτε έγιναν δικά σου,
ν' ακούς σου μένει τις σειρήνες
δεμένος στο κατάρτι,
σ' ένα δέντρο,
σε ένα γιούσουρι βυθού,
να χαϊδεύουν τα αυτιά σου
και επιμόνως να σε προκαλούν,
έστω κι αν τίποτε να κάνεις
δεν μπορείς.

 

Παρίσι 17 Μαι 2004

Ε μ ε ί ς / Πέζαρος Δ. Παύλος

Ας ξαναπάρουμε την ξεχασμένη αρχοντιά μας
Στα θλιβερά μας δώματα ν' αποσυρθούμε,
Ας λογιστούμε με τί τάχα να λιπαίνονται
Αιώνες τώρα οι πικρές ελιές
Και μ' ένα θρήνο τιμής ας αφεθούμε
Τα δάκρυα να παρασύρουν τους καημούς μας
Γι' αυτούς που βρέθηκαν μέρες μετά
Αδικοσκοτωμένοι
Πισώπλατα, από ανόμων χέρια,
Χωρίς σταυρό χωμένοι
Στις ρίζες του ελαιώνα τους.

ΟΦΕΙΛΗ / Πέζαρος Δ. Παύλος

Τώρα που διαγράφηκε το πρώτο
Χαμόγελο καλοκαιριού, ουράνιο τόξο,
Τώρα που ηχούν ταμπούρλα στις πλατείες
Και ανεμίζουμε παντιέρες στα μπαλκόνια,
Τώρα που ηρέμησε το φουρτουνιασμένο
Διάμεσο των φρυδιών μας
Κάτω απ' την πίεση των λουλουδιών,
Τώρα που βγάλαμε έξω τα παιδιά
Να πάνε να ξαναταΐσουν περιστέρια
Με την τροφή στην απλωμένη χούφτα τους

ΑΡΧΑΙΑ ΑΦΟΣΙΩΣΗ / Πέζαρος Δ. Παύλος

Τα δάχτυλά σου αγγίζουν το στέρνο μου
Με μιαν αρχαία αφοσίωση
Και ψαχουλεύουνε τα ίχνη των καρφιών
Με την επαγγελματική ευσυνειδησία ηθοποιού
Που ψάχνει να 'βρει την παλιά ιερότητά του
Τότε που επαρίστανε θεούς
Κι είχε το θράσος να μιλάει τη φωνή τους.
Άλλωστε τότε, όπως τώρα, στην Αθήνα
Το δράμα ήταν προϊόν δικαιωμάτων
Που έδινε ο δήμος στους πολίτες
Με στόχο ν' αποκαλυφθεί
Το τέρας κάτω από την κάθε μάσκα.
Μόνο που σήμερα οι ηθοποιοί
Πεθαίνουν στις τηλεοράσεις.

Παύλος Δ. Πέζαρος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Παύλος Δ. Πέζαρος γεννήθηκε στην Αθήνα. Απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Lancaster (UK) και στο Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Με την ποίηση και τα γράμματα ασχολείται από πολύ νωρίς, δημοσιεύοντας σε τακτά χρονικά διαστήματα , σε λογοτεχνικά περιοδικά και έντυπα, ποιήματα, άρθρα, κριτικές παρουσιάσεις, μεταφράσεις. Μεταφρασμένα ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και έντυπα άλλων κρατών (Αγγλία, Αυστραλία, Αργεντινή, Βραζιλία, Κολομβία, Βουλγαρία, Τουρκία). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ και μέλος της συντακτικής του επιτροπής (1976-1983).

Βιβλία του:

(2016)	Ο αχός κι ο βυθός, Κέδρος
(1990)	Η σταδιακή οδείδωση της αφής, Τα Τραμάκια
(1985)	Γεύση αρμύρας, Θεωρία
(1982)	Οσμές από ιώδιο, Ηριδανός

Ο αχός κι ο βυθός: Ποιητική Συλλογή του Παύλου Δ. Πέζαρου

Τι να γίναν,
πού και πώς κατατάχτηκαν,
ποιες μορφές να ’χουν πάρει
οι σκόρπιες αισθήσεις μας
(...) οι οσμές και οι γεύσεις και τα ίχνη στα δάχτυλα,
τι να γίναν οι ορμές τους,
τ’ αχαλίνωτα πάθη τους.
Τι απομένει να κάμουν
τα μεταίχμια ώτα μας,
των σειρήνων τους ήχους να πιάσουν,
τον αχό τον προαιώνιο έστω,
μέσα από ένα κοχύλι της θάλασσας...

*
Άσε να στήσω την παράδεισο εδωνά,
μ’ όλη τη δύναμη των επιθυμιών μας
να δώσω μια να βυθιστώ
στην αγκαλιά της άγνοιάς σου.
Άσε με να κατέβω μέσα σου βαθιά
και με κουπιά να λάμνω απαλά
έως το νέκταρ να εντοπίσω που αναβλύζει
απ’ των ματιών σου την αχερουσία.
Μία εξαίσια σταγόνα του αρκεί
ξόρκι στην τρισκατάρατη φθορά.

*
Όταν τα κίτρινα ποτάμια κατακλύσουν
την πάσα γη κι αρχίσει
το σχήμα των ματιών όλων ν’ αλλάζει
προς το στενότερο και πάψουν
ν’ ανθίζουν οι αμυγδαλιές στο αρχιπέλαγος,
ποια μάτια τότε θα υποδέχονται τον έρωτα,
ποια ώτα θα συλλέγουν τους ψιθύρους
και ποιος και πώς θα μεταφράσει
τα ρω του έρωτα μια μέρα
στα κινέζικα;

*
Πάντα εραστής
πραγμάτων και εικόνων και υποθέσεων
που ούτε ήταν ούτε έγιναν δικά σου,
ν' ακούς σου μένει τις σειρήνες
δεμένος στο κατάρτι,
σ' ένα δέντρο,
σε ένα γιούσουρι βυθού,
να χαϊδεύουν τα αυτιά σου
και επιμόνως να σε προκαλούν,
έστω κι αν τίποτε να κάνεις
δεν μπορείς.