ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ

Σαν φοβηθώ, δειλιάσω, λυπηθώ
τρομάξω, οργισθώ κι απελπιστώ,

έχω τη Μάννα του Χριστού
καταφυγή, προστασία, παρηγοριά,
λιμάνι, σκέπη, καύχημά μου!

Το ακλόνητο στήριγμα στους κλυδωνισμούς
της σκέψης, της καρδιάς μου.
Η σωτηρία μου από τα τεράστια κύματα
που με τραβούν βουλιάζοντάς με.
Στις πολυποίκιλες ασθένειες,
στα βλαβερά πάθη του σώματος και της ψυχής,
άξια Γιάτρισσα, μοναδική.

Κεχαριτωμένη Παναγία,
Βασίλισσα Εσύ του ουρανού και της γης!
Αρχόντισα σεμνή, Κυρία των Αγγέλων,
Κλίμαξ το Θεού, Γέφυρα των Ανθρώπων!

Χαίρε Υπεράγαθε Παρθένε Θεοτόκε.
αγγίζοντάς με απαλά, παίρνεις τα δάκρυα της λύπης,
χαρίζοντας μου δάκρυα ευφρόσυνης ελπίδας.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε, Υπερευλογημένη
σαν τα αναφιλητά και τις κραυγές του πόνου
τα μεταβάλεις σε προσευχή, ύμνους, δοξολογία.

Χαίρε Αγνή, Άσπιλη, Αμόλυντη,
σαν την απελπισία εξαφανίζεις,
φωτίζοντας πλέρια την ελπίδα.

Χαίρε Παναγιά του Μαχαιρά, Παντάνασσα Οδηγήτρια,
Γλυκοφιλούσα Κόρη, Φανερωμένη Δέσποινα, Παναγία Σουμελά,
Αμπελακιώτισσα, του Κύκκου Παναγιά.

Χαίρε Γοργοεπήκοε, όταν στο χάος του γκρεμού
το χέρι σου απλώνεις σώζοντας κάθε δυστυχισμένο.
Δύναμη τότε επιστροφής, γλυκιάς λύτρωσης
προσφέρεις σε δρόμο καθάριο, λαμπερό.

Χαίρε Καρυουπολίτισσα, Μαυροβουνιώτισσα,
Ζερμπίτσα και Βαρνάκοβα,
σαν σου ανοίγεται η καρδιά,
ξεδιπλώνεται η ανθρώπινη ψυχή…
καθώς δυο πονεμένα μάτια σε κοιτάζουν,
δυο χείλη ψελλίζουν παρακλήσεις…
Εσύ είσαι εκεί. Πάντα δίπλα.
Ακούς κι αμέσως δίνεις λύσεις!

Ω Παναγιά Πανάχραντη!
φτωχές οι λέξεις, αδύναμα τα λόγια μου
μπροστά στο μεγαλείο σου, στα μύρια θαύματά σου!

Εύσπλαχνη Ελεούσα,
Ρόδον το Αμάραντον
Αρίστη μεσιτεία,
Εγκώμια σου πρέπουνε
κι Αγάπη ουρανία!!!

Ουρανία Μπούρτζινου

Συγγραφέας-Ποιήτρια

Οκτάστιχη σκέψη / Ουρανία Μπούρτζινου

 

Μητέρα ύμνηση

ομορφιά λαμπερή

ύπαρξη ανεξίκακη

απάνεμο λιμάνι

υπομονή συγχώρηση

στήριγμα δώρημα
άγρυπνη φρουρός

μητέρα θυσία.

 

Ουρανία Μπούρτζινου (βιογραφικό σημείωμα)

Η Ουρανία Μπούρτζινου γεννήθηκε στον Πειραιά. Είναι  ιδρυτικό μέλος και γραμματέας της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας «Χείλων ο Λακεδαιμόνιος» και μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Υπήρξε μέλος της Λογοτεχνικής Συντροφιάς Πετρούπολης. 

Μυθιστορήματα: 

Έχει συγγράψει σε συνεργασία το μυθιστόρημα «Η γυναίκα του βράχου» το οποίο εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2003 από τις εκδόσεις «Επτάλοφος». 

Ποιητικές Συλλογές:

• 2012 «Ιχνηλασίες σε δρόμους ψυχής» 
• 2015 η ποιητική «Πίνακας Ονείρων» από τις εκδόσεις «Αδούλωτη Μάνη». Έ

Παραμύθι:

 «Οι νότες και το μοβ πιάνο» (κέρδισε το Α΄ βραβείο στον 31ο διαγωνισμό (2012) της Π.Ε.Λ.) 

ΠΥΡΠΟΛΗΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Τα πόδια μου γυμνά στην καυτή αμμουδιά,
βαθιές πατημασιές χαράζουν στην άδεια ψυχή μου!

Τα θαλασσοπούλια, της ζωής μου σημάδια,
εραστές μιας ουτοπικής αναζήτησης.
Χάνομαι στα οργισμένα νερά, αφιλόξενης θάλασσας.
Φονικά απέναντί μου τα βράχια
κι εγώ πασχίζω απεγνωσμένα να πιαστώ στην ελπίδα.
(Ξεβράζομαι στην παραλία, άδειο κουφάρι)!
Στιγμές σιωπής!
Έπειτα ερώτημα απεγνωσμένης απόκρισης.
Εκκωφαντική η παγωμένη ανάσα του τίποτα γύρω,
μέσα μου, παντού…
Στρέφω το βλέμμα μου στον ήλιο.
Εκτυφλωτικός!
Αδύνατο να τον αντικρίσω.
Τούτο όμως το φτερούγισμα των γλάρων,
ξάφνου, διάφανη λευκή οπτασία θαρρείς,
με καλεί ανέλπιδα σε νέο ταξίδι.
Κάτι αδιόρατο, μυστηριακό
διαπερνάει δια μιας την πύλη της καρδιάς μου:
«Πυρπολητής του ήλιου γίνε!».
Στο μεσουράνημά του στήνω καρτέρι,
ανεμοστρόβιλος φονιάς, τώρα εγώ,
να τον πυρπολήσω,
να εκραγεί σε μυριάδες κραυγές,
νέα πνοή να γίνω στο ακτινοβόλο σύμπαν!

Ουρανία Μπούρτζινου
Συγγραφέας - Ποιήτρια

Το ποίημα «Πυρπολητής του ήλιου» απέσπασε το Α΄Βραβείο στον 31ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών» στο Πνευματικό Κέντρο Αθηναίων – Ιανουάριος 2013

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ / Μπούρτζινου Ουρανία

Μαύρες σκιές χορεύοντας πετούν.
μπαίνουν απ’ το ανοιχτό παράθυρο κρυφογελώντας.

Κοροϊδεύοντας σαϊτεύουν την υπομονή σου.
Σε πληγώνουν. πονάς. Δεν αντέχεις άλλο να υπομένεις
την αρρώστια της ψυχής και του σώματος!

Αίμα κυλάει, αίμα πολύ, μαύρο, πηχτό.
Δεν έχεις το σθένος να το κοιτάς. Αηδία!
Ρέει άφθονο. Αισθάνεσαι να φεύγει,
να ξεριζώνεται ένα κομμάτι σου….
Σπαράζεις στο κλάμα, σπαρταράς σαν το ψάρι.
Θάνατος. Αργός-αργός ο θάνατος.

Τα δάκρυα φωτιά ενώνονται με το αίμα
και μια πύρινη φλόγα χορεύει μπροστά σου!
Ουρλιάζεις... Θέλεις να ζήσεις, να ξεφύγεις,
να σωθείς από το μαρτύριο που σε τυραννά.
Κυλιέσαι στο πάτωμα…. «Πόσο ακόμα»;;;

Να! κοίταξε!!!, γλυκύτατοι έφθασαν λευκότατοι
άγγελοι χαμογελαστοί στο παραθύρι σου
προσφέροντάς σου αμάραντα πολύχρωμα άνθη.
Άνοιξε την αγκαλιά σου. δέξου τα!!!
Είναι απ’ το περίσσευμα της αγάπης τους
για το ξεκίνημα της νέας σου ζωής.
Είναι για το αίμα και τα δάκρυα που έρεαν ποτάμια.
Είναι για τον πολύπικρο πόνο, τις ανοιχτές πληγές.
Είναι μυρωδιές ελευθερίας κι ελπίδας.
Είναι το φως που φανερώνεται και φεγγοβολά την αναγέννηση!