Το κοιμώμενο ποίημα / Μπέσης Νεκτάριος

Μέσα από την νύχτα,

άρχισε αργά να φυτρώνει,

μια ελαφριά σιωπή.

Είναι αυτή η ώρα, η μαγικά λυπημένη,

η ώρα που επεκτείνεται,

από την  εξωτερική καρδιά,

μέχρι τα αστέρια,

που κρέμονται από ψηλά.

Λοιπόν, να τους πεις να πας,

κάπου αλλού,

που θα μπορείς να ονειρεύεσαι,

χωρίς να έχεις χάρτη.

Θα κάθεσαι ήρεμα και θα διαβάζεις,

ένα ποίημα που κοιμάται,

ένα ποίημα που επεκτείνεται

και μπαίνει από παντού, σαν αέρας,

ένα ποίημα που κλονίζει τα όνειρα.

Ένα ποίημα που ξέρει ότι,

θα είμαστε για πάντα μαζί.

ένα ποίημα που κοιμάται ήσυχα,

κάτω από τα αστέρια,

που κρέμονται από ψηλά.

Τα χρώματα της νύχτας / Μπέσης Νεκτάριος

Έβαλαν όλους τους ανθρώπους

στον ίδιο δρόμο,

Αυτοί όμως τώρα,

Περπατούν μαζί

και δεν τους νοιάζει,

αν αυτός ο κόσμος,

είναι χτισμένος,

πάνω σε ένα άλλο κόσμο.

Δοκιμάζουν τα δόντια τους,

κατασπαράζουν,

ότι ξεσπάει σε κλάματα.

Πρώτα το αγαπούν

και μετά το καταστρέφουν.

Όπως καταστρέφουν

και τα χρώματα,

τα χρώματα της νύχτας,

δεμένοι με την όμορφη

πλευρά του σκότους

και ύστερα κουρασμένοι,

πλαγιάζουν,

στις παγωμένες της ακτές.

Νεκτάριος Μπέσης (μικρή αναφορά)

O Μπέσης Νεκτάριος, γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα, έζησε στην

Αίγινα μέχρι την ηλικία των 17, έκτοτε ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Το 2008 εκδόθηκε το ποίημα του - Η αλμυρή μαγεία της Θάλασσας –

στο περιοδικό Ραπόρτο (φύλλο 65). Το 2016 εκδόθηκε ηλεκτρονικά

στην στήλη  - εν καινώ – (24 γράμματα) η ποιητική συλλογή «αστροφεγγιά.¨»

«Η ορχήστρα του δάσους (2017)»  είναι η πρώτη του έντυπη έκδοση στις

εκδόσεις 24 γράμματα και το «Καταστρέφοντας τα χρώματα της νύχτας (2018)»          

είναι η δεύτερη έντυπη έκδοση, επίσης στις εκδόσεις 24 γράμματα  .

Ποιήματα του έχουν εκδοθεί σε διάφορες ποιητικές ανθολογίες

 (ανθολογία ποιητών 2015-2016, από «24 γράμματα»

 4^η ομαδική, από εκδόσεις «διάνυσμα» ,

ποιητές για την άνοιξη, από «αργοναύτες»)

 όπως και το μικρό διήγημα αόρατες γραμμές στο βιβλίο, λαθρόψυχοι.

Αυτό το καλοκαίρι / Νεκτάριος Μπέσης

Αυτό το καλοκαίρι,

κίτρινο,

ξερό σαν άγριο βότανο.

Στην πλαγιά ενός βουνού,

ο αέρας φυσούσε όνειρα,

τα ανέβαζε,

τα κατέβαζε,

τα χτυπούσε πάνω

στις πέτρες.

Τα τζιτζίκια να ουρλιάζουν,

να ουρλιάζουν

και η θάλασσα να τρώει,

γυναίκες,

άνδρες,

μωρά,

πλοία ολόκληρα

και θαύματα,

πολλά θαύματα,

αλλά ο κόσμος έκλαιγε,

αυτό το καλοκαίρι,

δεν μπορούσε

να τα πιστέψει.

Χάος στην Αϊτή / Μπέσης Νεκτάριος

Καταστροφή φρικτή
Σε ένα πανέμορφο νησί
Σε ένα πρωί
Στην Αιτή

Χιλιάδες είναι οι νεκροί
Μα πιο νεκροί
Αυτοί που έζησαν εκεί
Και τριγυρνάνε στα ερείπια
Επί ξύλου κρεμάμενοι
Κρέμονται στο κενό
Περιμένοντας μάταια
Οποιαδήποτε βοήθεια από οποιονδήποτε
Περπατώντας στα συντρίμμια
Από τα οποία το μόνο που θα ξεπηδήσει
Είναι βία
Το χάος θα αρχίσει
Να χορεύει στα καλντερίμια
Και οι ευκατάστατοι θα ξανακτίσουν τα σπίτια τους που σχεδόν καταστράφηκαν
Ξυπνήστε
ακόμα και απέναντι στις θεομηνίες
δεν είμαστε ίσοι
ακόμα και απέναντι στον θάνατο
όμως κάποια μέρα
όπως το θέλει η φύση
για όλους μας
ο ήλιος αυτός θα δύσει.

Εκείνη τη μέρα / Νεκτάριος Μπέσης

Υποκλίνεται η μέρα,

ο ουρανός πλημμύρισε,

λευκά σύννεφα.

Όλοι οι δρόμοι χαραγμένοι,

σε ένα κίτρινο πανί

και κάπου κάπου,

βλέπεις να ξεπροβάλουν κυπαρίσσια

και τα δάχτυλα ενός περαστικού,

που τεντώνονται προς τον ήλιο,

δείχνοντας το σημείο απ’ όπου,

ξεκίνησαν όλα.

Την αρχή κάθε μέρας,

και την ζέστη που διεισδύει

και δίνει ζωή,

σε ότι κινείται.

Κρύψου και μείνε ακίνητη,

ξέχασε και μια μέρα.

Μα πιο πολύ πρέπει να ξεχάσεις,

εκείνη τη μέρα.