Σύννεφα / Βάκρινος Μιχάλης

Είχα μαζί, μια συννεφιά να ανταποκρίνεται
μια συννεφιά που τον μικρό τον κόσμο γύρω
έκρυβε πίσω από πολυκατοικίες.

Είχε ένα χρώμα,
σαν το χρώμα του τσιμέντου,
μέτριου απόχρωση
σαν του απογεύματος μιας καθημερινής,
που απλώς βγαίνεις γιατί το δωμάτιο πνίγει.

Δέντρα υψώνονται παράλληλα στο όριο
μιας αστικής-ας πούμε- κορυφογραμμής
που την ορίζουν
ρούχα νωπά, κεραίες και καλώδια.

Σκοτείνιαζε λοιπόν
και εγώ στο χώμα εκεί να στέκομαι μικρός,
τόσο μικρός,
όσο το φως μαραίνει η φύση.
Φυλλομετρώ πεσμένα στο έδαφος
τα όνειρα ,
σε σχήμα ανθρωποθυσιάς για έναν άνεμο
να τα σκορπίσει όπως σκορπίζεται ο καιρός.

Και είναι ο χρόνος ένα πείσμα των ανθρώπων.
Μια επίμονη ενόχληση,
ένα είδος τραύματος που ονειρορραγεί
μέρα τη μέρα.
Eκεί θα βρεις το πλήθος των χρωμάτων
να λιμνάζει ,
να μεταβάλλεται η ομορφιά απ΄την αδράνεια.

Θέλω να πω, πως,
κάποτε θέλησα ένα ποίημα με σύννεφα.
Στον πρώτο στίχο όλα ξεμακραίνανε
καθώς πνιγόμουν ήδη απ’την βροχή τους.

Μ.Βάκρινος

ΤΣΙΡΚΟ! / Βάκρινος Μιχάλης

Ω! θαυμασμός στον ποιητή ακροβάτη.
Πως εκτελεί τα τόσα κόλπα επικινδύνως;
Πως επανέρχεται απ’την θλίψη για το Μάτι
μ’ εν-άλμα, πίσω στο εγώ του ο θεατρίνος;

Τα όχι τόσο σπάνια είδη βασιλέα
ακολουθούν, λαμπρά φτερά - λιονταριού χαίτη
θα’ναι απ’τη λάμψη τους που έκλεινε η Λ.Ε.Α
όπως τα στόματα, για χρόνια. Υπηρέτη

σήκω λοιπόν και κοίτα να αλαλάζουν
τα πλήθη, μόλις στη σκηνή βγαίνει το τέρας
στα ολόχρυσα, προτού το δάκρυ να στεγνώσει.

Των πεύκων τ’ άκρα αντί ρετσίνι αίμα στάζουν.
Η αθεΐα μας θα φταίει, όχι ο αέρας
που ούτε και φέτος δεν μας έσωσαν οι Ρώσοι.

«Αυπνοι». / Βάκρινος Μιχάλης

Όταν ξαπλώσαμε πρώτη φορά μαζί
κανείς δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι δυστυχώς.
Κάθε που βάραιναν τα βλέφαρα
ο ένας σκούνταγε τον άλλο
και τον ρωτούσε αν είναι ακόμα ζωντανός. 
Είχαμε φοβηθεί καθώς,
ότι αγαπούσαμε σκοτώναμε συνήθως.
Και έτσι κοιμάται ,
ο ένας απ’τον άλλο χωριστά.

Μιχάλης Βάκρινος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Μιχάλης Βάκρινος γεννήθηκε στην Αθήνα to 1984. Μεγάλωσε και κατοικεί μόνιμα στο Καματερό Αττικής, με ένα μικρό διάστημα 5 ετών που έζησε στην Καλαμάτα, όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του πάνω στην Διοίκηση και την Οικονομία.  Σκόρπια ποιήματα του και σκέψεις του, περιπλανιούνται ανέμελα σε διάφορα περιοδικά καθώς και σε σελίδες στο internet. 

Ποιητικές Συλλογές:

• «Απροσδιόριστα ψυχής κομμάτια» / 2014
• «Νούς νεκρός εν τη γενέσει του» / 2016. 

Και οι δύο από τις εκδόσεις Διάνυσμα.

«Απροσδιόριστα Ψυχής Κομμάτια», Ποιητική Συλλογή του Μιχάλη Βάκρινου / εκδ. Διάνυσμα, 2014

ΣΑΝ ΕΡΩΤΙΚΟ

Δεν θέλω τίποτα πια στον ορίζοντα μου
Θα μείνω με την φαντασία
Από αυτή αναδύομαι και φτάνω κάπως άτσαλα στο απειλητικό ταβάνι να σταματώ, εγώ με τους καπνούς μου
Ένα κράμα ψυχής και ανθρώπου ονειρευόμουν, μα ξύπναγα απότομα από εκκωφαντικές συμπεριφορές.
Μα μη με κρίνεις…
Κοίτα τριγύρω σου
Θρηνώ για το απαρηγόρητο της καρδιάς σου
για το λίγο που σμίξαν και ταιριάξαν οι παλάμες.
Έτσι είναι θλιμμένη μου (Ά)γνωστή.
Κάποιοι είναι εδώ για να κρατούν σφιχτά τα
χέρια και κάποιοι να φοβούνται
Για το λίγο που σμίξαν και ταιριάξαν οι ζωές

ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΖΩΗ

Αντέστρεψαν τους πόλους μου και από τον θάνατο μου
γέννα βοτάνων και ανθών με εξαίρετη ευωδιά
Να μπλέκεται η άνοιξη με τον παχύ καπνό μου
την ώρα που καρτέραγα μια όμορφη βραδιά
Απέτρεψαν το ήσυχο θλιμμένο μονοπάτι
ευθύ, λείο το διάβαινα μα απέκτησε σκιά
Γέμισε ξάφνου είδωλα που σπάζανε το μάτι
μικρό παιδί που κρύφτηκε σε μια ζάλη γλυκεία
Αμπάριζα το όνειρο του, σύρανε οι χρόνοι
ζωσμένο σε άλλα άρματα να τρέχει φθονερά
Θα θέλει να βγάλει μιλιά, κάτι θα το φιμώνει
και όταν διψά θα ξεδιψά σε βρώμικα νερά

ΤΩΡΑ ΦΥΓΕ

Κάτω από παρόμοια άστρα περπατάμε
Αν κοίταγες ψηλά θα το ‘βλεπες
Μα ο πειρασμός να χάνεις το ξημέρωμα
έδινε πια τροφή για εφιάλτες
Νωχελικά γυρνάγανε οι δείκτες μας ,
σαν να’ θελε ο χρόνος να παγώσει.
Ειρωνικά όταν μας κοίταξε το αντίο,
στέκαμε ανήμποροι, αγάλματα, θαρρείς νεκροί.
Λόγια λόγια…
το νόημα εξαφανίζεται.
Εγώ στο παρακάτω της ζάλης μου θε να σε συναντώ
Εκεί που αντάμωσε το σπάνιο χαμόγελο
της νύχτας την γαλήνη.
Και τώρα φύγε.
Όμως φεύγοντας σφάλισε απαλά την πόρτα
μην ταραχτούν οι αναμνήσεις.
Και μην με παρεξηγείς
Είναι που κρύωνα και ήθελα να ντυθώ την ύπαρξη σου

ΚΑΤΙ ΕΙΧΑΝ Τ’ ΑΣΤΡΑ του Μιχάλη Βάκρινου

Άλλο να μην με περιμένετε, αρκεί.
Σε άλλο χάρτη χαραγμένες οι φοβίες,
ο λόγος μου,
ο κούφιος δρόμος χαραγμένος στην παλάμη μου.

Που ενάντια στην άπληστη μου φαντασία
είχε θαμένα κάτω
απ΄τον ρυτιδιασμένο κόσμο
τα κομμάτια μου,
όσο αδιάκοπα ενοχλούσαν
για μια απάντηση,
που μόνο άρνηση είχε να μου προσφέρει.

Ανόητος.
Καθώς τις πιο ωραίες χθεσινές μου νύχτες
τις ξόδεψα σε κάποια αναμονή.
Δεν ήρθε…
Δεν ήρθα ούτε εγω μαζί σας.
Ούτε μου τραγουδήσαν οι σειρήνες.
Βέβαια δεν ήθελα και κάπου αλλού να πάω
και δεν ευχήθηκα για άλλο προορισμό. 

Προφανώς…
κάτι είχαν τ’αστρα,
που σε ένα κόσμο ολόκληρο
άλλος κανείς δεν είχε να μου δώσει.

Μ.Βάκρινος

ΔΥΣΗ / Βάκρινος Μιχάλης

Όμως,
στο σώμα μου ακόμα εκείνη η αίσθηση,
οι τριγμοί του κελιού, 
η ουσία που ζηλεύαμε
στο σκυθρωπό βασίλεμα της δύσης.

Σε κράτησα.
Δειλά ανοιγόκλεινε ο παράδεισος.
Tα χρώματα,
η κατοχή μιας ανάσας στα στήθια μου
φυλαγμένη, βαριά σαν αλήθεια.
Λόγια που σάπιζαν στην άκρη των χειλιών
φυλλορροούσαν, άνθιζαν, πεθαίναν.
Γράμματα ξεχασμένα, φωτιά,
όλο ελπίδες να γυρεύω στους καπνούς
και στάχτες.

Η εύθραυστη ενθύμηση του κόσμου μου,
παιδικά χαμόγελα, αφέλεια,
περιστροφές στον παράξενο αυτό κύκλο
συνεχείς,
εγώ… εσύ!

Λυμένα πίσω από τη μάσκα
αισθήματα.
Ντύνει η σιωπή μου το χαμόγελο,
γλυστράει, πέφτει, σπάει.
Εγώ.
Η μοναξιά, η θλίψη, το σύμπαν μου.
Το σκυθρωπό βασίλεμα της δύσης.

Μ.Βάκρινος 

Στερνή ευχή / Βάκρινος Μιχάλης

Δεν εζητούσα τα πολλά

μια χούφτα ρέστα από ουράνιο τόξο

να κράταγα στο χέρι.

Την ώρα της στερνής ευχής

να’ χω και εγώ μια ελπίδα.

Θα την χαράμιζα και αυτή, το δίχως άλλο.

Απόδειξη;

τούτα τα ερείπια στην άκρη των ονείρων μου.

Με ένα αεράκι δροσερό απομακρύνθηκα

και την ευχή στην τσέπη.

Καλή ζωή, στο θαύμα δεν πιστεύουν οι άνθρωποι

ΆΝΕΥ ΟΥΣΙΑΣ Βάκρινος Μιχάλης

Μια ουτοπία κυνική τη μοίρα μας δεσμεύει
αιώνια, κλείνει την φυγή σε ελπίδας στεγανά
περιπλανώμενες ψυχές χαμένες στα ερέβη
φεγγίτες οσα ονείρα κρατάμε ζωντανά.

Μια σημασία άσκοπη μας άπλωνε το χέρι
κρέμαγε στη συνήθεια φθαρμένα φυλαχτά
προσχηματά, πρίν να χαθεί το τελευταίο αστέρι
από τα μάτια, αφέθηκα σε δάκρυα πνιχτά

Και ίσως να ερωτευτήκαμε την λάθος ειμαρμένη
με τα ωραία πέπλα της που άπλωνε μυστικά
στους θλιβερούς καθρέφτες μας, μια νιότη γερασμένη
μας γέλαγε σαν χάνονταν στη δύση οριστικά.

[ Φαντάσου πράξεις ] Βάκρινος Μιχάλης

Φαντάσου πράξεις,
αποσπασματικά να επανέρχονται στα όνειρα,
και να πονάμε την αυγή στην θυσία μας
για έρωτα, συνεννόηση, χαμόγελα.

Να μη χρειαστεί άλλο να σπάσουμε περισσότερο.
Η σημασία του αμέτρητου,
οι ίδιες πικρές μέρες στο βαγόνι μας
από καιρό εκτός τροχιάς,
παρασυρόμενοι να μη ξεχνάμε με ευκολία
τυχαίες χαρές, τυχαία πρόσωπα, τυχαία όλα.

Και μόνο το σκοτάδι στην ώρα του,
τακτικό, φορτωμένο τη λύπη μας
να μας χαράζει με τα νύχια του το σώμα,
μουδιασμένα απο πόνο συναισθήματα,
και το πρωί να μας χαρίζει στο κενό.

Να μην ανοίγουμε τα μάτια μας.
Να μην έχουμε όνομα.
Να μην γίνουμε νεκροί .

Μόνο να είμαστε αδύναμοι,
σαν υποσχέσεις που ξοδεύονται απλόχερα,
έτσι που να νιώθουμε όλοι ένα.
Εκεί που ελπίζουμε.
Εκεί που περπατάτε μοναχοί.
Στο χρόνο που κατρακυλάει απότομα.
Στα ανομοιόμορφα απλωμένα άκρα του ζητιάνου
που έμαθαν να ζυγίζουν την μετάνοια
και να σας βγάζουν ελλιπείς στην ανθρωπιά.

Όμως τόσο περίεργοι εμέις.
Τόσο μικροί, μόνοι και τόσο ανόητοι.

Με άλλες πρόσευχές κεντημένες στο νου,
για καταθλιπτικούς θεούς και αγίους που κλαίνε.

Στραγγισμένα όλα τα άστρα από φως,
ώστε να μη μας βλέπετε
που εγκαταλείπουμε,
που χαρίζουμε όλα τα κομμάτια μας
σε βυθούς ποτηριών αλλοπρόσαλλους,
που πεθαίνουμε.

Τραγική απεικόνιση στο φόντο
το κόκκινο στα χειλή,
οι αιχμές των ονείρων στις φλέβες,
πληγές,
ό,τι αναζήτησε το σώμα
ο,τι απέμεινε

Μ.Βάκρινος

ΑΣΦΥΞΙΑ / Βάκρινος Μιχάλης

Μόνο που η ασφυξία
της χαμένης μας της ύπαρξης,
μελάνι έγινε που φύλλα μουτζουρώνει.

Γραφή αντάμα με ένα μισοσκόταδο,
μην γίνουν ευδιάκριτοι οι φόβοι.

Ως ενός σημείου επιθυμώ.
Τίποτα!
Ως το πρωί θα με έχει καταπιεί
ξανά το φως.

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ / Βάκρινος Μιχάλης

Μην με ρωτάς ποτέ γιατί δεν φώναξα,
ούτως η άλλως λίγοι αυτοί που θέλαν να ακούσουν.

Εσύ απλά, ειλικρινά
κράτα μακριά τον θόρυβο της γης
και δάκρυσε μπροστά στον ψίθυρο μου.

Αν ο λυγμός που αντάμωσες στο βλέμμα μου
έσπαγε το αύριο το γυάλινο,
θα ένιωθες τρόπους που τα τόσα θρύψαλα
σχημάτισαν πάλι το ανεκπλήρωτο.

Ως τελευταίες σταγόνες, μνήμες θα κυλούν.

Θα μετανιώνω που δεν έμαθα στα συναισθήματα μου
προφορά,
να αποκτούν και εκείνα μια υπόσταση
έξω απ΄την ασφυξία της λογικής μου.

Και ξέρεις κάτι;
Απλά βαρέθηκα…
(νομίζω βέβαια στο έχω ξαναπεί).

Να αποξηραίνω την ανάμνηση
λες και εκβιάζοντας το φως απ΄τις στιγμές
θα μένουν ζωντανές να με σκεπάζουν.

Και τρέμει παίζοντας η φλόγα της ελπίδας μου
μάταια περιμένοντας να ανθίσει.

Μ.Βάκρινος - Νους νεκρός εν τη γενέσει του, 2016, Διάνυσμα

ΑΝΑΠΟΔΑ / Βάκρινος Μιχάλης

Και κάπως έτσι
για να μη χάσω τη γή κάτω απ’τα πόδια,
περπάτημα άρχισα με τα χέρια.

Έπαψα να κοιτώ ψηλά!
Η κόλαση μου σταθερή,
την κράταγα σ’ένα ανεκτό επίπεδο.
Πεπρωμένο, μερικώς εννοούμενο,
δυνατοί δίχως δύναμη,
μην πνιγούνε κόσμοι από μια κόλαση.

Μοίρες, πόρνες φτηνές!
Στην πλάτη μας,
το νήμα μάθατε να γνέθετε .

ΠΟΡΤΕΣ / Βάκρινος Μιχάλης

Την πόρτα μας, που στέκει εκεί, την ξύλινη
πάντοτε ορθάνοιχτη την έβλεπα να μένει.
Άλλοτε η άνοιξη δραπέτευε από κήπους
προσφέροντας στολίδια,
ο ήλιος άλλοτε έβρισκε μονοπάτι
και έτσι τα βλέμματα μεθούσαν από φως.
Ξεκλείδωτη ειλικρίνεια - αθώα.

Την γερασμένη πόρτα μας, την ξύλινη
την βάψαν κόκκινη για να μας ξεχωρίζουν.
Άκουγα το παράξενο νανούρισμα,
την ευτυχία καμωμένη με απλότητα
και μελωδίες παιδικές.
Χαμόγελα δυνατά, καρυκεύματα,
να μη μυρίσει ούτε να ακούγεται ο θάνατος απ΄έξω.
Και δυο φορές να μάθεις να κλειδώνεις.

Τη ξεβαμένη πόρτα μας, την ξύλινη
δεν την ερωτευτήκαν τα σαράκια.
Την είδα πάλι απόψε εκεί
στο ίδιο όνειρο, ερμητικά κλεισμένη.
Σημαδεμένο το κατώφλι,
ιστοί περίτεχνοι• ονειροπαγίδες
που φυλακίσαν χρόνια και χαμόγελα,
κάνοντας χέρια πιο δισταχτικά στο άγγιγμα
και στους χτύπους τους ανθρώπινους.

Απ΄το κατώφλι αυτό αν θα ξαναπεράσω,
θα έχω εσκεμμένα κάπου χάσει τα κλειδιά.
Ούτε απ΄την κλειδαρότρυπα λεω, να μην κοιτάξω.
Κλαίοντας θα πω
ο,τι η ματιά μου δεν αντέχει πλέον τίποτα .

(ΑΤΙΤΛΟ) του Μιχάλη Βάκρινου

Και χτίζαμε.
Και ερωτευόμασταν τα υλικά,
τα τούβλα που έτσι λυρικά
καρφώναμε στη γη
τα νιάτα να γλυτώσουμε απ΄τον άνεμο.

Θολές λευκές σελίδες,
για κεραμίδια πάνω από τα κεφάλια
μη μας κοιτάζει ο θεός
που λέμε - δεν πιστεύουμε.

Όχι καθρέφτες…
Στο υπόγειο θα κρύψουμε τη μέδουσα
και με αυτή,
τα όνειρα μας θα τρομοκρατούμε.

Τόσο τσιμέντο, τόση πέτρα μα χαλάλι.
Είναι ασφαλής ο τάφος,
γιατί θλίβεσαι;

Μ.Βάκρινος

[Λέγαμε τόσα λόγια φωναχτά.] / Βάκρινος Μιχάλης

Λέγαμε τόσα λόγια φωναχτά.
Λέγαμε και έπειτα,
με της μνήμης τα μάτια
αγκαλιασμένοι,
γυρεύαμε
συνέχεια σε στίχους,
λίγη ανάσα.

Όταν δεν βρίσκαμε
ξεχνάγαμε τα λόγια μας.

Και έτσι άγρια μάθαμε,
το πόσο γρήγορα αδειάζουν
οι σελίδες,
απογοήτευσης κλεψύδρα
διαρκής,
καρφί στην αύρα μας.

Μικρή φοβία,
μην ξεχαστώ, μην ξεχαστούμε.

Μικρή φοβία, παρηγοριά
αν ξεπλυθούμε
από τη θλίψη
των αιώνων.

Απ΄την πηγή
που πότισε το χώμα μας μελάνι
και ωραία λόγια
να πατάμε τους νεκρούς.

Μ.Βάκρινος

[Είναι που πια οι ελπίδες] του Μιχάλη Βάκρινου

Είναι που πια οι ελπίδες
πίστη δεν μου φτιάχνουν.

Μια σιωπηλή κραυγή
ανείπωτα κρεμάστηκε στα χείλη,
να μην μπορώ ποτέ να σου εξηγώ,
γιατί συνήθισα να μένω εδώ στο κρύο.

Ίσως γιατί
Όσες φορές πλησιάσαμε τη φλόγα,
σαν τους καπνούς, χανόμασταν μακρυά
ή καταλήγαμε αποκαίδια…στάχτες.

[Τραβάω κλωστές...] του Μιχάλη Βάκρινου

Τραβάω κλωστές από τις Ίριδας το δρόμο,
να ξηλωθεί το χρώμα
απ΄το μαντάτο
μόνο μαύρο. ,

Τραβάω κλωστές που εκρεμούν απ΄το συναίσθημα
και το ξηλώνω απ΄το Άλφα ως το Σίγμα.
Συνειδήτα εαυτός
με δίχως προεκτάσεις.

Κάποιες νυχτιές που πέτρα θα θυμίζουν
του νου θα δένω το ομοίωμα
με κλωστές.
Σπασμωδικά θα κάνω πως κινώ
ο,τι με ορίζει.
Μα έτσι ακίνητο, μπρος στο παράλογο
θα μοιάζει. 

Είναι που…
μόνο το παρελθόν(αδύνατον)δεν ξήλωσα
και ηττήθηκα.
Είναι που…
συναντά κρυφά από εμέ τον πόνο,
φιλιά σαν κόμπους δύστροπους αλλάζουνε
ερήμην μου
και μια άλλη βούληση δίνουν στην μαριονέτα.

ΑΝΑΓΚΗΣ ΚΟΡΕΣ / Βάκρινος Μιχάλης

Να μην λυπάσαι
αυτά που ύφαιναν οι μοίρες.
Που κουβαλάω στις πλάτες
μια σταγόνα Αχερουσίας,
τιμωρία.
Που όταν νομίζω πως ξεχνώ τον θάνατο,
κατρακυλά γοργά απ΄την κορφή
και αιώνια μου θυμίζει πως υπάρχω.

ΚΡΥΦΟ ΤΟΠΙΟ / Μιχάλης Βάκρινος

Ηταν δική σου όλη η γη,

όσο χωράει το μάτι

μπορείς, αν θέλεις, ζήτα και ουρανό.

Σοφά θα επέλεγε πάντα η μοναξιά.

Με τόσα μη

με τόσα πρέπει συρματόπλεγμα

περίφραξες τόσο αυθορμητισμό.

Ένα κομμάτι στέρφα γη

αυτή σε διάλεξε.

Και δέρνεσαι σε ανέμους και αιώνες.