Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοτίνη Θεώνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοτίνη Θεώνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 24 Ιουλίου 2014

Θεώνη Κοτίνη (βιογραφικά στοιχεία)

Η Θεώνη Κοτίνη γεννήθηκε το 1967 στη Μυρσίνη Ηλείας. Σπούδασε φιλολογία και θεατρολογία στην Αθήνα. Εργάζεται ως φιλόλογος στην Μέση Εκπαίδευση.


Έργα της :

  • Ωσεί κήπος, Γαβριηλίδης(2014) 
  • Θεός ή αγάπη, Γαβριηλίδης (2010)
  • Ανίδεοι πάλι, Πλανόδιον (2006)  (βραβείο ποίησης περιοδικού "Διαβάζω", 2007)
  • Αθώα τη νύχτα, Πλανόδιον(2003)  
  • Μικρογραφία, Πλανόδιον(1998)   

[Πάνω στούς πάγκους τῆς λαϊκῆς]

Πάνω στούς πάγκους τῆς λαϊκῆς
ἕνας σωρός αἴθρια σάρκα
μέ ἀπόκρημνες σταλαγματιές
σέ φλέβες φύλλων
εὔοσμο σκέρτσο λιακάδας
ἀδέξια στρογγυλό στό χέρι
καί μικροσκοπικά ὁλόκληρο
σῶμα πυκνοῦ καρποῦ
σ᾿ ἕνα τίποτα βάρους
καί στό ξεφλούδισμα εὔχυμη γύμνια
ὅπως τά δάχτυλα παιδιοῦ
ὅταν τούς ἀφαιρεῖς τό ροῦχο
κι αὐτά ροδίζουν ἄμωμα
θράσος δροσιᾶς ἐξακοντίζεται
καί μένει στόν ἀέρα

γλυκιά δριμύτητα μιᾶς ἄνοιξης Δεκέμβρη

[Χρόνια πολλά συμμένος μέσα σου]

Χρόνια πολλά συμμένος μέσα σου
ἔκανες λάσπη τό νερό καί τό σκοτάδι πόσιμο
Αδιάφορος πάνω ὁ οὐρανός
διαλέγει ἀπόσταση
κ ἐσύ ὅπως ἐγώ μές στόν πηλό
ψάχνεις τό σχῆμα σου σέ δυό σταγόνες ὕπνου
Ψάχνεις μές στόν καθρέφτη γιά πνιγμένους φίλους
ἤ ἔστω πρωινή δροσιά
νά στάξει στρογγυλό νερό στά χέρια
νά νίψεις τό πρόσωπο
ἀπό τό ἱδρωμένο ράγισμα τῆς φέβας στούς κροτάφους
νά ἁπαλύνεις τό φῶς
πρίν φτάσει στά μάτια
ὀξύ
τεθλασμένο

ν᾿ ἀκονίσει τό φόβο σου

Ἐνηλικίωση



Ἔμαθες πιά τά ἀγαθά τῆς ἀποταμίευσης
γι᾿ αὐτό κρατᾶς πάντα δυνάμεις γιά κάποιο συνετό σκοπό
ξέρεις νά δίνεις πλέον τόσα ὅσα παίρνεις
ἀπ᾿ τίς συναλλαγές τούς φίλους καί τόν ἔρωτα
εἶναι καί τοῦτο μιά μορφή δικαιοσύνης
– ἤ ἡ ἀδήρητη φορά τοῦ κόσμου, ὅπως λένε -
Τώρα μπορεῖς νά διαιρεῖς τή μέρα σέ ὀχτάωρα
κι ἐκεῖνο τό παλιό τό ρωμαλέο ἄγγιγμα τοῦ χρόνου
τά ἀπογεύματα
δέν τό γνωρίζεις πιά
Ἀπέκτησες σάν ἄνθρωπος κι ἐσύ τίς πεποιθήσεις σου
δέν ὠφελεῖ νά περπατᾶς κόντρα στό ρεῦμα
τό πᾶν εἶναι νά μείνεις μέ τούς κερδισμένους
ἄλλωστε δέν τά κατάφερες καί ἄσχημα ὥς τώρα
βέβαια εἶναι ἀλήθεια, ἔσκυψες λίγο περισσότερο
μά τώρα πιά ἔχεις τόν τρόπο σου
ἕτοιμος νά εἰσπράξεις τό μέλλον σου
Γι᾿ αὐτό κλεῖσε τά μάτια καί κοιμήσου
ὅπως καί χτές καί ἀντιπροχτές καί κάθε βράδυ
μέσα στό γαλανό βυθό τῆς τηλεόρασης
κλεῖσε τά μάτια καί πορέψου
καί μή ζητᾶς νά σ᾿ ἀπαλλάξει ἡ νύχτα
ἡ νύχτα δέν ἀθώωσε ποτέ κανένα
δέν ὠφελεῖ νά μετανιώνεις
ἡ ἀμφιβολία εἶναι ἡ ἀρρώστια τῶν δειλῶν
αὔριο ὅλα θά ᾿ναι πάλι λογικά
γιατί ἡ λογική, καθώς καλά γνωρίζεις, εἶναι ἡ συνετή
στιγμή στό χάος

θεάρεστη ἐφεύρεση γιά κάθε εἴδους ματαιώσεις

Διάλειμμα




Πέφτει τό βράδυ ἀβίαστα
χωρίς κόπο ἀπόψε
ὑπήνεμη ὥρα
ὅταν ἀκόμα κι οἱ σκληρές σου σκέψεις
λυγίζουν στή βραδύτητα
σάν νοσταλγία
Ξέρεις πώς ἡ ζωή σου βιάζεται
καί τό λαχάνιασμα τῆς μέρας
ἴσως δέν φτάνει γιά νά προλάβεις τόν καιρό
ὅσο κι ἄν σοῦ ᾿χει γίναι πιά δεύτερο στῆθος
Μά τώρα ἡ νύχτα εἶναι γλυκιά
καί ἀδιαφορεῖς γιά ὅσα ὀφείλεις μεταμέλεια
βλέπεις τό φεγγάρι στόν ὦμο σου
χωρίς ἀπάντηση
μόνο πλῆρες στιγμῆς
κι αὐτό εἶναι ἕνα πλῆρες νόημα
κι ἄς μήν τό κατέχεις
Αὔριο θά ᾿ναι ὅλα πάλι ἐκεῖ
ἐκκρεμῆ καί ἐπείγοντα
μά καί τοῦτο τό βράδυ
πού ἀργεῖ ἡ καρδιά
καί δειλιάζει
εἶναι κι αὐτό δικό σου
ὅπως καί τά ἄλλα μικρά παραλειπόμενα
αὐτοῦ πού ἔχρισες ζωή σου
ἡ δροσιά τοῦ Ἰούλη
τό ἐρωτευμένο σῶμα
τό λιθάρι κι ὁ δρόμος
φιλιά στό μάγουλο γιά καληνύχτα
ὅλα ὅσα κάνουν τήν ἀγάπη

γιά ὅ,τι ἀγγίζεις καί ἀπ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις

[Γυρνᾶς στήν πόρτα τό κλειδί]

Γυρνᾶς στήν πόρτα τό κλειδί
καί μέσα ἡ ἄπνοια τῆς σιωπῆς
ὅπως τήν ἄφησες
καθησυχαστική στήν οἰκειότητα
τό νυχτικό στό κρεβάτι
τά πλυμένα ποτήρια
φωτογραφίες ἐπετείων
νά συντάσσουν νωθρά τό παρελθόν σου
ή
Ἀφουγκράζεσαι γιά λίγο τούς τριγμούς τῶν ἐπίπλων
μέ τό δάχτυλο ἀργοπορώντας στή σκόνη
πού ἁπλώνεται ἄσπρη
ὅπως στό πάνω χείλι τό χνάρι ἀπό ἕνα ποτήρι γάλα
καί μετά χαμόγελο
ἤ
Ὕστερα ἔπεφτε τό βράδυ
μέ θαλπωρή πουλιοῦ πάνω στά φύλλα
φέρνοντας ἀγαθή πραμάτεια γιά τή νύχτα
σπόρους σουσάμι σέ μιά γωνιά τοῦ ὑπνόσακου
ἀπό τό περασμένο καλοκαίρι
ἤ
Τό βράδυ λήγοντας ὁ συναγερμός
ἐπιστρέφεις στο σπίτι
ἀκοῦς φωνές τῶν φίλων ἀπ᾿ τό σύρμα
καί ποτίζεις τή γλάστρα στό μπαλκόνι

στά χείλη ἕνα γλυκό ροδάκινο παρηγορεῖ τήν ἀφή

[Θέλω νά σοῦ μιλήσω γιά τή βαριά καρδιά]

Θέλω νά σοῦ μιλήσω γιά τή βαριά καρδιά
αὐτή πιά πού δέν σέ πονᾶ
μόνο σ᾿ ἀλλάζει
σ᾿ ἀλλάζει τόσο
πού ὅταν περάσει πιά ὁ καιρός
ἔχεις βρεθεῖ
μέ τά φερσίματα τό βλέμμα καί τήν ἀκοή
ἑνός πού ξενιτεύτηκε γιά χρόνια
κι ἔχει καιρό ν᾿ ἀκούσει τή λαλιά του
μά ὡστόσο τήν κατέχει ἀκέρια
Εἶναι μαζί σου ὅταν τρῶς ψωμί
καί πολλές φορές ξεχνιέται στά δάχτυλα
κι αὐτά συλλογιοῦνται
συλλογιοῦνται γιά ὥρα
σέ ἕνα ψίχουλο
Εἶναι ἐκεῖ πού λιώνει τό κραγιόν
στό ποτήρι
μέ τό χυμένο κρασί στό νεροχύτη
καί μετά ἀπό τή δουλειά τῆς ἑβδομάδας
πάλι τή βρίσκεις
Παρασκευή βραδάκι πού εὐτυχεῖ τό σῶμα
κι ἀναπαύεται
Εἶναι ἡ ζωή πού ἀπέκτησες
πού τρῶς πού πίνεις πού κοιμᾶσαι
ὄχι, δέ σοῦ μιλῶ γιά τήν καταστροφή
γιά τήν κακιά στιγμή πού σέ δυστύχησε
μά γιά ὅλα τοῦτα πού ὑπάρχουν
τέτοια ὅπως ἐσύ τά ἔζησες
καί πές το ψέματα
μπορεῖ ἀκόμα νά τά κέρδισες
μέρες καί μέρες
ὅταν ἐκεῖνα προσπαθοῦσαν νά σέ πείσουν
πώς ἦταν σφάλματα τῆς ἀκοῆς
μελάνωμα τῆς ὅρασης
μά ἐντούτοις ξέρεις
πως μόνο στή βαθιά ρωγμή
μπορεῖ νά λημεριάσει ἡ ἔγνοια
γι αὐτούς πού κανείς δέν ἀγαπᾶ
γι᾿ αὐτά πού ἄν πάψουν νά πονοῦν
θά τά ᾿χεις χάσει

[Δέν εἴμαστε ἐμεῖς τά πεινασμένα παιδιά]

Δέν εἴμαστε ἐμεῖς τά πεινασμένα παιδιά
δέ στερηθήκαμε τό ψωμί τό λαμπριάτικο ροῦχο
μά χάσαμε τή χόβολη στό τζάκι
τή συλλογισμένη ρυτίδα τοῦ παπποῦ
καί τή σιωπή τοῦ πατρικοῦ
πού δώσαμε γιά ἀντιπαροχή
Ἕνα πηγάδι ὅμως σκούζει ἀκόμα στά θεμέλια
κι ὁ σκύλος δέν ἀλυχτά στό περιβόλι
ὅταν κακός διαβάτης βασκαίνει τό ἔχει μας

Αὐλές δέν ἔχουμε
μέ ἀσβεστωμένους γκαζοτενεκέδες
– βασιλικό καί ντάλιες -
κι ἡ ἀλαφροσκΐωτη γιαγιά μου
πού ἔβλεπε τά ξωτικά στό λαδοφάναρο
πέθανε πέρυσι

λησμονημένη ἀπό ἐγγόνια μετανάστες.

[ΜΟΝΟ ΝΑ ΛΕΩ]

ΜΟΝΟ ΝΑ ΛΕΩ το όνομα σου
τη νύχτα
ακουμπώντας τα δάχτυλα στο λαιμό
να ψιθυρίζω μια μια τις συλλαβές
και να σε βρίσκω
Μόνο να λέω το όνομα σου
τα μεσημέρια
κρυφακούγοντας
ένα σπασμένο βότσαλο στη θάλασσα
και να σκληραίνει το φως

ανεξίτηλο

[Η ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ γέμισε τσάγαλα]

Η ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ γέμισε τσάγαλα
κι εσύ λείπεις
Δε θα δεις την επιστροφή των φύλλων στη μουριά
τη γαλανή ηπιότητα της θάλασσας τα ερμητικά τριαντάφυλλα
Δε θα προλάβεις το αγνάντεμα του ελαιώνα
από ψηλά
την περιδίνηση της μαργαρίτας μετά τη μέλισσα
το απλόχερο χαμομήλι
Δεν θα περπατήσεις κάτω από την καρυδιά
τους άσπρους αστερίες στην πορτοκαλιά
την αραιή σκιά του ευκαλύπτου
Λείπεις απ’ την βιασύνη της κληματαριάς
το ανάστημα της λεύκας
Λείπεις απ’ τον αμάραντο
που μου ‘φερες ένα πρωί
και θάλλει ακόμα
ανέσπερος
σε απόκρημνο βάθος
για χρόνια πολλά

στην καρδιά μου

ΤΩΡΑ


Δυσκολεύομαι να σε τοποθετήσω
σε παρελθόντα χρόνο
Ωστόσο λείπεις
Μονάχα κάποια πράγματα σου επιζούν
με την αδιάφορη ειρωνεία των αντικειμένων
που μας νικάνε άφθαρτα
Κοιτώ τα έπιπλα
δεν συγκρατούν καμιά νοσταλγία
ακίνητη σκηνοθεσία του κενού
εν πλήρει τάξει
Βέβαια παλιώνουνε κι αυτά
μα έχουν προχωρήσει κιόλας στο τετελεσμένο
δε διακυβεύουν μέλλον
Μόνο εγώ ανάμεσα τους πληρώνω χρόνο
μ’ αυτή την απουσία σου εντατικά παρούσα
τη μόνη διάρκεια
Εύκολο λογοπαίγνιο θα πεις
όπως πάντα οι λέξεις
κι άδικες
εκλύουν ψέμα
Μα πώς να πω για την ανάγκη σου
τώρα που ήδη διαπράττω λησμονιά;
Πώς να αναστήσω το δυνάμει σώμα μου
που ενσάρκωνες
τώρα που έχεις αρχίσει πλέον να πεθαίνεις;

Πώς να σε σώσω τώρα;

Η ΑΓΚΑΛΙΑ


η άγκυρα του σώματος
φουνταρισμενη πολλές οργιές βαθιά
σε αγαπημένο στήθος
Η αγκαλιά
η πλημμυρίδα των χεριών
όταν ανοίγουν
αγανό σκοτάδι αμασχάλης
γύρω από γη παλιά
που ξέχασες
Η αγκαλιά
η νηνεμία της ανάσας
που ρέει αθόρυβη
και σ’ ακουμπά
σε αμοιβαία σάρκα

πλήρη

Ου τόπος



Πού βρίσκεσαι
πού λείπεις
μέσα στων χρόνων την τύρβη
την εργάσιμη σκέψη σου
στων άλλων τη θέα;
Πού βρίσκεσαι
πού τρέχεις
μέσα στις συναναστροφές
το μόχθο των προθεσμιών
την τεκμαρτή ζωή σου;
Πού βρίσκεσαι
πού φεύγεις
όταν αυτόματα επιζείς
αόριστα ελπίζεις
και αλάνθαστα πεθαίνεις;

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

Χριστούγενα 2003

Γυρίζω πάλι σήμερα στό σπίτι τῶν γονιῶν μου
ἕνα τυφλό δυάρι φορτωμένο ἔπιπλα

Βρίσκω ὅπως πάντα τόν πατέρα μου

μέ τήν περήφανη προσήλωση τοῦ βαρυκόου

στίς εἰδήσεις

κι ἡ μάνα μου νά πλένει πιάτα

παραμιλώντας νά ἐπαναφέρει τή ζωή σέ τάξη

Μέ ὑποτάσει ἀμέσως

ἡ πλήξη τοῦ νοικοκυριοῦ στήν κουζίνα

τό πλαστικό τραπεζομάντιλο

τά χάπια τῆς ὑπέρτασης

ενθύμια προσκυνήματος στήν Τῆνο

Βγαίνουνε λίγο τώρα πιά

συνήθως γιά τήν ἐκκλησία

ἤ σέ κηδεῖες συνομήλικων

μένουν στό σπίτι

καταναλώνοντας οἰκεῖα πένθη

καί φωτογραφίες ἐγγονῶν πάνω στήν τηλεόραση

Κοιτάζω τό χρόνο νά συμβαίνει πάνω τους

τόσο ἄγρια

αὐτή τή μαραμένη σάρκα

νά ἀποσιωπᾶται σέ σκοῦρα ροῦχα

καί πεισμώνω

τόση ἐγκαρτέρηση

χωρίς μιά νίκη

σκέπτομαι

ἀποδίδοντας ὕπουλη δικαιοσύνη

σέ τούτη τήν ἀπρόθυμη κατάφαση

μά μετανιώνω πάλι

ὅταν γυρίζουν νά μέ δοῦν

μέ αὐτά τά ἀδέξια μάτια δῆθεν ἄγνοιας

σήμερα ἀνήμερα Χριστούγεννα

πού κάθονται μαζί μου στό τραπέζι

καί τρῶνε

συνετοί

ἀμίλητοι

τή σοῦπα

Ἀθώα τή νύχτα

Τό σῶμα ξέρει πότε ἡ ἀντοχή σου ψεύδεται
πότε πρέπει ἐπιτέλους νά ἀκυρώσεις ὅλα τά προσχήματα
τῆς ὑγείας
Τό σῶμα ξέρει
καί εἶναι φορές πού σοῦ φωνάζει δυνατά τήν ἀνάγκη του
ὅσο ἐσύ κατασκευάζεις τήν εἰκόνα σου
αὐτό ἐρήμην σου χειρονομεῖ σκληρά τή λαχτάρα σου
Τό σῶμα εἶναι σοφό
Δέν ντρέπεται νά ᾿ναι γυμνό, λυπημένο, ἀργό
γι᾿ αὐτό πάντα σημαίνει
δηλώνει ὅ,τι ἀρνεῖσαι νά πεῖς
ἤ ὅ,τι ξέχασες πώς θέλεις στ᾿ ἀλήθεια
τήν ἀγκαλιά
τήν ὑποταγή τοῦ τράχηλου στό χάδι
τό μοιρασμένο ὕπνο, τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ βήματος πλάι
σου
Τό σῶμα δέν καμώνεται
ἀνυπεράσπιστο σέ ὑπερασπίζεται
γι᾿ αὐτό ἐμπιστέψου το
ἄκου πότε διψᾶ πότε πεινᾶ
πότε τά κύτταρα ἐξεγείρονται στό φόβο
πότε ἀκουμπᾶ σέ δροσερή ἀφή καί ζωντανεύει
Μάθε νά ζεῖς μέσα ἀπ᾿ αὐτή τά σάρκα
πού ζητᾶ μέ πεῖσμα τήν ἀγάπη
μάθε το πιά
ὁ μόνος τρόπος, ὁ μόνος δρόμος νά ὑπάρξεις
εἶναι αὐτός

«Ἐνηλικίωση»



Ἔμαθες πιά τά ἀγαθά τῆς ἀποταμίευσης
γι᾿ αὐτό κρατᾶς πάντα δυνάμεις γιά κάποιο συνετό σκοπό

ξέρεις νά δίνεις πλέον τόσα ὅσα παίρνεις

ἀπ᾿ τίς συναλλαγές τούς φίλους καί τόν ἔρωτα

εἶναι καί τοῦτο μιά μορφή δικαιοσύνης

– ἤ ἡ ἀδήρητη φορά τοῦ κόσμου, ὅπως λένε -

Τώρα μπορεῖς νά διαιρεῖς τή μέρα σέ ὀχτάωρα

κι ἐκεῖνο τό παλιό τό ρωμαλέο ἄγγιγμα τοῦ χρόνου

τά ἀπογεύματα

δέν τό γνωρίζεις πιά

Ἀπέκτησες σάν ἄνθρωπος κι ἐσύ τίς πεποιθήσεις σου

δέν ὠφελεῖ νά περπατᾶς κόντρα στό ρεῦμα

τό πᾶν εἶναι νά μείνεις μέ τούς κερδισμένους

ἄλλωστε δέν τά κατάφερες καί ἄσχημα ὥς τώρα

βέβαια εἶναι ἀλήθεια, ἔσκυψες λίγο περισσότερο

μά τώρα πιά ἔχεις τόν τρόπο σου

ἕτοιμος νά εἰσπράξεις τό μέλλον σου

Γι᾿ αὐτό κλεῖσε τά μάτια καί κοιμήσου

ὅπως καί χτές καί ἀντιπροχτές καί κάθε βράδυ

μέσα στό γαλανό βυθό τῆς τηλεόρασης

κλεῖσε τά μάτια καί πορέψου

καί μή ζητᾶς νά σ᾿ ἀπαλλάξει ἡ νύχτα

ἡ νύχτα δέν ἀθώωσε ποτέ κανένα

δέν ὠφελεῖ νά μετανιώνεις

ἡ ἀμφιβολία εἶναι ἡ ἀρρώστια τῶν δειλῶν

αὔριο ὅλα θά ᾿ναι πάλι λογικά

γιατί ἡ λογική, καθώς καλά γνωρίζεις, εἶναι ἡ συνετή

στιγμή στό χάος

θεάρεστη ἐφεύρεση γιά κάθε εἴδους ματαιώσεις

«Διάλειμμα»



Πέφτει τό βράδυ ἀβίαστα
χωρίς κόπο ἀπόψε

ὑπήνεμη ὥρα

ὅταν ἀκόμα κι οἱ σκληρές σου σκέψεις

λυγίζουν στή βραδύτητα

σάν νοσταλγία

Ξέρεις πώς ἡ ζωή σου βιάζεται

καί τό λαχάνιασμα τῆς μέρας

ἴσως δέν φτάνει γιά νά προλάβεις τόν καιρό

ὅσο κι ἄν σοῦ ᾿χει γίναι πιά δεύτερο στῆθος

Μά τώρα ἡ νύχτα εἶναι γλυκιά

καί ἀδιαφορεῖς γιά ὅσα ὀφείλεις μεταμέλεια

βλέπεις τό φεγγάρι στόν ὦμο σου

χωρίς ἀπάντηση

μόνο πλῆρες στιγμῆς

κι αὐτό εἶναι ἕνα πλῆρες νόημα

κι ἄς μήν τό κατέχεις

Αὔριο θά ᾿ναι ὅλα πάλι ἐκεῖ

ἐκκρεμῆ καί ἐπείγοντα

μά καί τοῦτο τό βράδυ

πού ἀργεῖ ἡ καρδιά

καί δειλιάζει

εἶναι κι αὐτό δικό σου

ὅπως καί τά ἄλλα μικρά παραλειπόμενα

αὐτοῦ πού ἔχρισες ζωή σου

ἡ δροσιά τοῦ Ἰούλη

τό ἐρωτευμένο σῶμα

τό λιθάρι κι ὁ δρόμος

φιλιά στό μάγουλο γιά καληνύχτα

ὅλα ὅσα κάνουν τήν ἀγάπη

γιά ὅ,τι ἀγγίζεις καί ἀπ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις

Γυρνᾶς στήν πόρτα τό κλειδί

Γυρνᾶς στήν πόρτα τό κλειδί
καί μέσα ἡ ἄπνοια τῆς σιωπῆς
ὅπως τήν ἄφησες
καθησυχαστική στήν οἰκειότητα
τό νυχτικό στό κρεβάτι
τά πλυμένα ποτήρια
φωτογραφίες ἐπετείων
νά συντάσσουν νωθρά τό παρελθόν σου
ή
Ἀφουγκράζεσαι γιά λίγο τούς τριγμούς τῶν ἐπίπλων
μέ τό δάχτυλο ἀργοπορώντας στή σκόνη
πού ἁπλώνεται ἄσπρη
ὅπως στό πάνω χείλι τό χνάρι ἀπό ἕνα ποτήρι γάλα
καί μετά χαμόγελο
ἤ
Ὕστερα ἔπεφτε τό βράδυ
μέ θαλπωρή πουλιοῦ πάνω στά φύλλα
φέρνοντας ἀγαθή πραμάτεια γιά τή νύχτα
σπόρους σουσάμι σέ μιά γωνιά τοῦ ὑπνόσακου
ἀπό τό περασμένο καλοκαίρι
ἤ
Τό βράδυ λήγοντας ὁ συναγερμός
ἐπιστρέφεις στο σπίτι
ἀκοῦς φωνές τῶν φίλων ἀπ᾿ τό σύρμα
καί ποτίζεις τή γλάστρα στό μπαλκόνι
στά χείλη ἕνα γλυκό ροδάκινο παρηγορεῖ τήν ἀφή

Θέλω νά σοῦ μιλήσω

Θέλω νά σοῦ μιλήσω γιά τή βαριά καρδιά
αὐτή πιά πού δέν σέ πονᾶ

μόνο σ᾿ ἀλλάζει

σ᾿ ἀλλάζει τόσο

πού ὅταν περάσει πιά ὁ καιρός

ἔχεις βρεθεῖ

μέ τά φερσίματα τό βλέμμα καί τήν ἀκοή

ἑνός πού ξενιτεύτηκε γιά χρόνια

κι ἔχει καιρό ν᾿ ἀκούσει τή λαλιά του

μά ὡστόσο τήν κατέχει ἀκέρια

Εἶναι μαζί σου ὅταν τρῶς ψωμί

καί πολλές φορές ξεχνιέται στά δάχτυλα

κι αὐτά συλλογιοῦνται

συλλογιοῦνται γιά ὥρα

σέ ἕνα ψίχουλο

Εἶναι ἐκεῖ πού λιώνει τό κραγιόν

στό ποτήρι

μέ τό χυμένο κρασί στό νεροχύτη

καί μετά ἀπό τή δουλειά τῆς ἑβδομάδας

πάλι τή βρίσκεις

Παρασκευή βραδάκι πού εὐτυχεῖ τό σῶμα

κι ἀναπαύεται

Εἶναι ἡ ζωή πού ἀπέκτησες

πού τρῶς πού πίνεις πού κοιμᾶσαι

ὄχι, δέ σοῦ μιλῶ γιά τήν καταστροφή

γιά τήν κακιά στιγμή πού σέ δυστύχησε

μά γιά ὅλα τοῦτα πού ὑπάρχουν

τέτοια ὅπως ἐσύ τά ἔζησες

καί πές το ψέματα

μπορεῖ ἀκόμα νά τά κέρδισες

μέρες καί μέρες

ὅταν ἐκεῖνα προσπαθοῦσαν νά σέ πείσουν

πώς ἦταν σφάλματα τῆς ἀκοῆς

μελάνωμα τῆς ὅρασης

μά ἐντούτοις ξέρεις

πως μόνο στή βαθιά ρωγμή

μπορεῖ νά λημεριάσει ἡ ἔγνοια

γι αὐτούς πού κανείς δέν ἀγαπᾶ

γι᾿ αὐτά πού ἄν πάψουν νά πονοῦν

θά τά ᾿χεις χάσει

(Δέν εἴμαστε ἐμεῖς τά πεινασμένα παιδιά)

Δέν εἴμαστε ἐμεῖς τά πεινασμένα παιδιά
δέ στερηθήκαμε τό ψωμί τό λαμπριάτικο ροῦχο

μά χάσαμε τή χόβολη στό τζάκι

τή συλλογισμένη ρυτίδα τοῦ παπποῦ

καί τή σιωπή τοῦ πατρικοῦ

πού δώσαμε γιά ἀντιπαροχή

Ἕνα πηγάδι ὅμως σκούζει ἀκόμα στά θεμέλια

κι ὁ σκύλος δέν ἀλυχτά στό περιβόλι

ὅταν κακός διαβάτης βασκαίνει τό ἔχει μας
Αὐλές δέν ἔχουμε
μέ ἀσβεστωμένους γκαζοτενεκέδες

– βασιλικό καί ντάλιες -

κι ἡ ἀλαφροσκΐωτη γιαγιά μου

πού ἔβλεπε τά ξωτικά στό λαδοφάναρο

πέθανε πέρυσι

λησμονημένη ἀπό ἐγγόνια μετανάστες.

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.