Η παπαρούνα των αγρών

Ποτέ, δεν θα ρωτήσει
μια παπαρούνα των αγρών, 
την γνώμη μας γι αυτή.

Το χρώμα της το κόκκινο
το μαύρο της σταυρό, 
που έχει στην αγκαλιά της, 
χωρίς τον "σταυρωμένο"

Τίποτα και ποτέ γι΄αυτό
δεν θα ρωτήσει 
μια παπαρούνα των αγρών.

Αφ΄ της στιγμής την κόψαμε
και την πετάξαμε,
λέγοντας " και του χρόνου" 
ήδη την έμαθε την γνώμη
των ανθρώπων.

ο λόγος του θεού

Επιμελώς κρυμμένος 
ο λόγος του θεού 
στων λουλουδιών τα πέταλα.

Όταν παιδιά μαδούσαμε
τις άσπρες μαργαρίτες 
σε ποιον απάντησε σωστα
στο "μ΄ αγαπά δεν μ΄ αγαπά"

Στο τέλος τ΄ ομολόγησε 
κοιτάζοντας αλλού, 
κοιτάζοντας πολύ μακριά, 
στο αχανές, 
κι είπε ψιθυριστά
"δεν σας αγάπησε κανείς"

Τα χέρια μου ψηλά

Έχω τα χέρια μου ψηλά 
μην με συκοφαντήσεις όμως, 
πως δέομαι στον ύψιστο, 
ή παραδίνομαι απλά 
στους εν στολή καταστολείς 
της πολιτείας της χαώδους. 

Έχω τα χέρια μου ψηλά 
γιατί κρατάω το φέρετρο, 
του ανθρώπινου γοήτρου 
κηδεύοντας το μέλλον του εργάτη 
τα χέρια μου πολύ ψηλά, 
γιατί κομίζω ευλαβικά, 
την ιερή επανάσταση, 
του νου μου στους νοούντες.......

ΜΑΓΓΕΛΑΝΟ (μικρό απόσπασμα από το ποίημα)

Σε κάποια γη,
μια επιτύμβια πλάκα,
ενθάδε κείτε ο Μαγγελάνο,
ο εξερευνητής ...


Ο Μαγγελάνο ο δικός μου,
 ήτανε ένα πλοίο 
κάποιας νιοπομπής.
Τορπιλισμένο ξώφαλτσα 
στο πρώτο του ταξίδι 
χωρίς την τύχη να χαθεί 
στης Μεσογείου τον βυθό. 

................

Το Χάλκινο Μαγκάλι

Μαζί με άλλα υπάρχοντα,
φέραμε από την Πόλη
κι ένα μαγκάλι χάλκινο
και λίγη στάχτη
απ' της στερνής φοράς το άναμα.

Εδώ στην προσφυγιά μας
ψήσαμε, μαγειρέψαμε, ζεστάναμε τα χέρια,
εφκιάξαμε σαλέπι και καφέ,
και στον "τελφέ" τον μαύρο
εμάντευε άσπρες μέρες
η ογδοντάρα μάμμη.

Αμέτρητα της ανεχειάς τα χρόνια...

Τώρα οι γιοι, οι κόρες, οι εγγονοί
στα "βόρεια" προάστεια...
Μα οι ρίζες τους βαθύτατες
στην μάνα γη, την Πόλη.
Το χάλκινο μαγκάλι
σε θέση περιωπής
κανείς δεν το πειράζει,
κι ας μη ζεσταίνει πια.

Εμείς οι πρόσφυγες από τα "άγια χώματα"
δεν απαρνιέμαστε ποτέ
έστω κι ένα μαγκάλι
που κάποτε μας ζέσταινε...