Πόλυ Μαμακάκη (βιογραφικό)

Η Πόλυ Μαμακάκη γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα και κατάγεται από την Τύλισο Ηρακλείου Κρήτης. Έκανε πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική Σχολή τουΕθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στην Αθήνα.

έργα της

(2013)	Urban Poetry, Vakxikon.gr
(2012)	Εν(d)ος, Γαβριηλίδης
(2006)	Σαν άλλη Αριάδνη, Μέδουσα

Ιερές αντιστάσεις

Δακρύζω κάποτε με τους στίχους
που περνούν τη λεωφόρο πεζή
εκτεθειμένοι στο κρύο
εκείνους που σοφότεροι πλέον
δεν κινδυνεύουν να πατηθούν
μέσα στο χιόνι, αν και σπανίως
χιονίζει εδώ, πορτοκαλί τουλίπες
ευδοκιμούν στα κίτρινα πιάτα
             του νεροχύτη
και μωβ πιάτα χωρίς τις τουλίπες τους
και δύο ποτηράκια του λικέρ
-τι μ' έπιασε να τα βάλω στο πλυντήριο
τώρα;
Η αγάπη των ανθρώπων δεν μοιάζει
μ' εκείνη των θεών
από τις μάχες μας πάντα λαβωμένοι
κάμποσα χρόνια πιο εύθραυστοι
κουρασμένοι τόσο κοντά στη γνώση
και την αγωνία
σάρκινοι σαρκώδεις σαρκικοί.

Είμαστε άνθρωποι όμως εμείς
ή γίναμε πια θεοί ανίκητοι
κάτω από τα ολύμπια φιλιά μας;

Σεσημασμένα σημεία

Είτε ομίχλη καιρού είτε σκόνη χρόνων
Απλώνεται γύρω από μια πόλη βεβαιότητα
Είτε ενόραση είτε απόσταση
Δεν ξέρω αν αγαπώ ή αν ζηλεύω το χέρι που ντύνει
           και γδύνει τα ανθρώπινα
Είτε ως επιθυμία είτε ως αναμονή
Η απόδιωξη του μηδενός επανέρχεται
(Ξέρουμε και οι δυο καλά τι σημαίνει ο εμπρησμός
των σωμάτων που πάλλονται στα ασώματα)
Είτε διάνοια είτε σιωπή
Πώς ν' ακουμπήσουμε πάνω μας τόση σκέψη;

Καλημέρα απογευματινή

Διαδηλώσεις προσωπικές εντός των θεσμών
Ανάμεσα σε πανό μηχανάκια κόβουν δρόμο από τις ράμπες
             των αναπήρων
Ανηφορίζω την 3ης Σεπτεμβρίου, ο Λουμίδης κλειστός
Μια φιγούρα με ψάθινο καπέλο παραμερίζει τις ταινίες σκυφτή
Τι να διεκδικήσουμε τώρα που απέμεινε μονάχα το δικαίωμα
             των συναισθημάτων
Ο,τι ταρακούνησε την ψυχή Αύγουστο, Σεπτέμβριο κ.ο.κ.
Θεμέλια σε σύνταγμα λειψό - ή ανεφάρμοστο
Δώρο θαύμα η εποχή που γεννήθηκε μεταξύ καλοκαιριού
             και φθινοπώρου
Περπάτησα όλη την πόλη για να βρω μια σκιά, επιτέλους
             κοντά σου.

Ανθοϊάματα

Με τρυφερό αγιόκλημα έδιωξες τις εμμονές
               του παρελθόντος
Με άνθη καστανιάς τον πυρετό
Αγρια τριαντάφυλλα πάνω στο στήθος μου
Βάλσαμο Ιμαλαΐων στο εσωτερικό των μηρών
Πήρες πρώτα το μυαλό ύστερα το σώμα μου
Νερό της πηγής μόνο για σένα
Θέλω τώρα να υπάρχω ζεστό μέλι πριν από
               τον ύπνο σου
Κόκκοι κανέλας στο ξημέρωμά σου
Αυθαιρετεί η αντανάκλαση μέσα μου
Με κυριεύει μια βλάστηση αυθάδης
Δάσος μπορείς να με φωνάζεις στο εξής
Είμαι η «αφάνταστος και άλογος φύσις» των άλλων
Ξέχασα να σε ρωτήσω, πότε θα έρθεις να με δεις;

Το δέμα

Δευτέρα πρωί στο ταχυδρομείο
Πελάτες: 15
Χρόνος αναμονής: 10'
Σημεία εξυπηρέτησης: 3
Στέκομαι στο πράσινο φόρεμα
Κύματα πλαισιώνουν εκεί
Το μικρό σου διάλειμμα
Κοντά στον ουρανό που αγαπάς
Ετσι καθαρό και γαλάζιο
Φωτεινή η απόσταση που μας δένει
Οσο ποτέ
Ανθρωποι μέσα μας
Ακαταμάχητο ιώδες
Η όμορφη συσκευασία αποκαλύπτει
Μεγαλύτερη ομορφιά
Πλέγμα οι αισθήσεις ξανά
Δικές σου και δικές μου
Τόσο δικές σου
ΕΔΩ αφήνω να με σταματάς?
Αρχίζω να μετρώ με μηνύματα τον χρόνο.

Αιτία

Νοτισμένος φελλός
Λεκές τριαντάφυλλο
Στις 5 ηπείρους που είδες
Να πιούμε λίγο πρωί
Ποικιλία ξινόμαυρο
Εχω τους στίχους κοντά μου
Σιβηρικά φυλαχτά
Κεκαυμένος αμέθυστος
Να πιούμε κι άλλο πρωί
Ανοίγοντας πυραμίδες
Σε μυστικό θανάτου
Μου δίνεις μυστικό ζωής

Για σένα

Ολόκληρο το δάσος που βαδίζαμε
Αντανάκλαση σε μια λακκούβα νερό
Εξατμίζονται τα μούρα -ίσως ξινά
Στο ημικύκλιο του Αυγούστου
Οπως οι μύγες ρουφάνε τα υγρά θλιμμένα μάτια
                          του αλόγου
Σύσσωμες στη βουή του μεσημεριού
Είμαι όμως εγώ συνέχεια στο βλέμμα σου
Παλάμες ανοιχτές, αντικριστές
Ο δικός μου βορράς όλο και πιο κοντά στον δικό σου
Ηχοι που φτάνουν πάντα πριν από μας
Σύνορα γραμμένα με κιμωλία

εν(d)ος (απόσπασμα)

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Τη ρώτησε αν ξεπερνούν τον αριθμό της ρουλέτας
Ήταν αυτή μια αγωνία να συγκριθεί
Ή να ξαπλώσει από πάνω με ασφάλεια
(Σκήπτρα δεν θα διεκδικούσε)
Του είπε πως είχε μια λίστα κουκίδες και κάποιες ουλές
Οδηγώντας την μπάλα αντί όχημα
Εκεί που δεν ήξερε μ’ αψεγάδιαστα γόνατα να φτάσει
Ακατανόητο· πάμε πάλι, λέει εκείνος:
Τη ρώτησε αν ξεπερνούν τον αριθμό της ρουλέτας
Ήταν αυτή μια αγωνία να συγκριθεί;
Να ξαπλώσει από πάνω με ασφάλεια;
Όχι βέβαια!
(Δεν ήταν και κανένας παίκτης ανασφαλής ο ίδιος!
Ούτε κι εκείνη ανυποψίαστο θύμα του)
Δεν ξέρω τι λέτε εσείς!
Εγώ ρίχτηκα όλη στον έρωτα και βγήκα μόνη
Με γόνατα παιδιού σκισμένα, λέει εκείνη
Έτσι! Στα γόνατα θα σέρνεσαι και θα ματώνεις, λέει εκείνος
Όχι! Αυτό που γράφω εγώ είναι πως
Αναμφισβήτητα υπάρχει άλλος τρόπος
Για να φτάσω, λέει εκείνη, απλώς δεν
Πήρα όχημα αλλά ένα παιχνίδι στα χέρια
(Όμως άλλες οι νίκες που παίζουμε
Κι άλλες εκείνες που ζούμε).


*


(ΕΓΚΥ)ΜΟ(ΣΥ)ΝΗ

Κυοφορώντας επιθυμία
Προσχεδιασμένη
Μα χρονικά ανισόρροπη
Μεταξύ ατυχούς και εγκαίρου
Να παραπαίει
Εκείνος θα φύγει νομίζοντας
Πως αδυνατεί να προσφέρει
Πέρα από ψιθύρους σαρκικούς
Χωρίς άλλες αντοχές
Για σένα
Αφού είναι ήδη εκεί
Γενναιόδωρος
«Κάποτε θα με ευγνωμονείς!»
Σου λέει
Καθώς ξεπλένει τύψεις
Κάτω απ’ το νερό
Κι ύστερα δεν θα σε σκουπίσει
Να του πεις για τη μικρή απρόοπτη
Ευδαιμονία;
Καλύτερα όχι.
Θα τον αφήσεις να σε πιει
Κι εσένα
Σε ένα shot
Και να γυρίσει
Ανάλαφρος
Στην -ωσάν οικογενειακή-
Καλοστημένη αταξία.

*

«TIME» - Η ΡΟΥΛΕΤΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ*

Είναι αυτό το παιχνίδι που έστησα
με μόνο κανόνα το πεπρωμένο.
Ο τροχός καταλύει το χρόνο·
είσαι το μαύρο είμαι το κόκκινο.
Θα μ’ αναγνωρίσεις απ’ το φιλί
το χρώμα του αιδοίου στα χείλη.
Αντίο:
Θέλω πίσω τη μέρα που πετάχτηκα στο δρόμο σου,
το ταμπλό της πρώτης αδημονίας.
Τα δάχτυλά σου με ψάχνουν σε κάθε περιστροφή,
με άπειρα ξανά μ’ ακολουθείς σε μια μεταμόρφωση·
συσπάσεις εσωτερικές και εξωτερικές.
Η αγωνία κορυφώνεται τη στιγμή που μαγνητίζω την μπίλια.
Μαζί:
Στο στρώμα σου το φύλο και η φωτογραφία μου αναλλοίωτη.
Ζηλεύω τη σάρκα
εκεί που σου δίνεται
ενόσω μ’ αγγίζεις,
την άλλη γυναίκα
που γίνομαι κάθε φορά.
(Άραγε πόσες θέσεις μάς μένουν ακόμα;)
Μπαίνω λυσσασμένα στον επόμενο γύρο μου
χωρίς να προβλέψω πως θ’ αναστρέψεις το παιχνίδι
ποντάροντας με το ίδιο νυστέρι.
Τυλίγομαι στη δίνη του λευκού.
Φανερώσου! ουρλιάζω.
Με μαστιγώνουν μία μία οι τομές που ξεκούμπωσες·
δεν βρίσκω πουθενά τη φωνή σου.
Ακούω μια σειρήνα
και το αβάσταχτο·
με κόμπους κυλάει το μετάξι στη φλέβα.
Αναπάντητο:
Είσαι εσύ;
Η κίνηση επιβραδύνεται
«r i e n n e v a p l u s».

*(με αφορμή την ταινία “Time' του Kim Ki-Duk)

*

Σε υδάτινο πηλό 

 Με πλάθω στο νερό· ελεύθερη βάρους επιπλέω

στην ιστορία της κούκλας από υλικό νεράιδας

θα κάνω ραβδί μου το σώμα σου

μέχρι να σπάσει στο δικό μου

αχτένιστα κύματα, βυθοί βλεφάρων

σε μουσική αν ακουστείς θα σε πάρω μαζί μου

ενορχηστρώνοντας φορέματα για τις εποχές·

τα μάτια προϋπάρχουν, ανιχνεύουν ορμητικά το σκοτάδι

σμιλεύω με σπίρτο εκεί που φυσάς ν’ ανάψει στην άκρη χαμόγελο,

το στόμα φιλί

ένας ήλιος κι ένα φεγγάρι στα μάγουλα

–ισημερία–

στρογγυλεύω απ’ τους ώμους κλειστή αγκαλιά

να θυμηθώ μόλις γίνεις χορός

πριν στεγνώσω, αν

–όχι, μη με ξυπνήσεις!

 

 

[Aν μπορούσα να διακρίνω...]

Aν μπορούσα να διακρίνω πίσω από το φράχτη κάθε απόστασης
Να σκορπίσω έξι χιλιάδες εξακόσια σαράντα οκτώ μίλια
Να ξυπνήσω την ώρα που θα έφτανες στην οθόνη μου χωρίς μετατροπή
Να δοκιμάσω εκείνον τον ελληνικό καφέ με γεύση μαστίχας
Να ματαιώσω πλάι σου την αναμονή για το τηλεφώνημα τις καθημερινές
Να περάσω από τη λάβα του κοσμικού χάρτη σε αληθινά απογεύματα
Να κεραστώ το όνομά μου στο μαξιλάρι σου με άγραφα λόγια 
Να απλώσω άσεμνα τη νύχτα το σώμα μου μέχρι τα άκρα σου
Να φιληθώ στα χείλη σου τον ισημερινό που θέλει η καταιγίδα
Να παραφράσω μέσα μου το πέπλο της αφής σε πλημμύρα
Να διυλίσω την πραγματικότητά μας από όλα γυμνή
Να εισβάλω μεταδοτικά εκεί που φτάνει το πιο βαθυκόκκινο αίμα
Να αφήσω τη γλώσσα μου να ιδρώνει για σπέρμα,
Θα έλεγα ναι.

«TIME» - Η ΡΟΥΛΕΤΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ*

Είναι αυτό το παιχνίδι που έστησα
με μόνο κανόνα το πεπρωμένο.
Ο τροχός καταλύει το χρόνο·
είσαι το μαύρο είμαι το κόκκινο.
Θα μ’ αναγνωρίσεις απ’ το φιλί
το χρώμα του αιδοίου στα χείλη.
Αντίο:
Θέλω πίσω τη μέρα που πετάχτηκα στο δρόμο σου,
το ταμπλό της πρώτης αδημονίας.
Τα δάχτυλά σου με ψάχνουν σε κάθε περιστροφή,
με άπειρα ξανά μ’ ακολουθείς σε μια μεταμόρφωση·
συσπάσεις εσωτερικές και εξωτερικές.
Η αγωνία κορυφώνεται τη στιγμή που μαγνητίζω την μπίλια.
Μαζί:
Στο στρώμα σου το φύλο και η φωτογραφία μου αναλλοίωτη.
Ζηλεύω τη σάρκα
εκεί που σου δίνεται
ενόσω μ’ αγγίζεις,
την άλλη γυναίκα
που γίνομαι κάθε φορά.
(Άραγε πόσες θέσεις μάς μένουν ακόμα;)
Μπαίνω λυσσασμένα στον επόμενο γύρο μου
χωρίς να προβλέψω πως θ’ αναστρέψεις το παιχνίδι
ποντάροντας με το ίδιο νυστέρι.
Τυλίγομαι στη δίνη του λευκού.
Φανερώσου! ουρλιάζω.
Με μαστιγώνουν μία μία οι τομές που ξεκούμπωσες·
δεν βρίσκω πουθενά τη φωνή σου.
Ακούω μια σειρήνα
και το αβάσταχτο·
με κόμπους κυλάει το μετάξι στη φλέβα.
Αναπάντητο:
Είσαι εσύ;
Η κίνηση επιβραδύνεται
«r i e n n e v a p l u s».

*(με αφορμή την ταινία “Time' του Kim Ki-Duk)