Νίκη Ανδρικοπούλου (μικρή αναφορά)

Η Νίκη Ανδρικοπούλου γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακό Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.

Σε βλέπω από μακριά,

Σε βλέπω από μακριά,
να τυλίγεις το μαύρο φουλάρι σου,
βιαστικά. Τα μαλλιά κυλάνε
μες στο πρόσωπο αδιάκριτα,
τα μάτια γυαλίζουν στο υπερπέραν,
χύνουν μικροσκοπικά γαρύφαλλα
επανάστασης, στεφάνια των νεκρών.
Μπαίνεις στην πομπή εκστομίζοντας
βραδινά παραμύθια ενηλίκων
για τη νεράιδα που σβήνει στο σκότος,
το απόμακρο σκότος της αυγής.
Μεταμορφώνεσαι σε γνώση
που δεν ήξερες πως έχεις
κι ανάμεσα στον οδυρμό του πλήθους—
ξεδιπλώνεις τα απέραντα χέρια σου
επάνω μου, άγνωστη,
ατρόμητη ενάντια στον κοφτερό
σκόπελο της συνύπαρξης.
Μου θυμίζεις τη θάλασσα,
μια μεγεθυμένη ουτοπία του οικείου
γαλανού που απλώνεται βαθύ
και παγωμένο μέσα μου.
Κρατάς στα χέρια σου
μικρά ασημί στιλέτα,
σκίζοντας τη στιγμή αυτή
σε τέλεια κομμάτια.

Παρακμιακός

Χορεύεις σαν μυστικιστής
κάτω απ’το αστρικό ντισκοφώς,
στροβιλισμένος από μια μουσική
που δεν αγγίζει καθόλου το πάτωμα,
αφουγκράζεσαι κάθε νότα
σαν κυρτωμένη λεπτομέρεια,
κάθε νότα κυματίζει αργά
μες στη στροφή σου.
Κι όσο εσύ προσπαθείς
να εισπνεύσεις ότι νιώθεις,
να θυμηθείς το ανθεκτικό
υλικό που είσαι φτιαγμένος,
αυτοί κάθονται ακίνητοι
εραστές της ζωής μπροστά σου,
με μάτια καρφωμένα
στο τραχύ γύρισμα σου,
κι όταν εσύ τους κοιτάς αγριωπά,
κι ο κόσμος λαμπυρίζει
απ’τους χρυσοπράσινους
κόκκους των ματιών σου,
αυτοί σπάνε στα δυο το κεφάλι τους
και σηκώνουν τα τούβλα του μυαλού τους,
χτίζουν τοίχους διαίρεσης προβάλλοντας
τη μορφή της καταστροφής σου.
Μέχρι να σε πετάξουν πιο χαμηλά,
πίσω απ’το διπλό σκοτάδι,
πίσω κι απ’τη σκιά σου,
αφανής, και ήσυχα καθισμένος,
στη καρέκλα της γωνίας
είσαι ακόμα ο τιμωρημένος.

Μας γνωρίζω από το πάθος

που με βία σπάει τη διαφθορά,
μας γνωρίζω από το όραμα για ελευθερία.
Εσείς εκεί κάτω με τα μεγάλα προδομένα μάτια,
χωρίς εκείνη τη φωτιά που ανάβει
η πρώτη σπίθα της ανατολής,
με τα μεγάλα βήματα
που πατήσανε πάνω
σε δικά μου προδομένα
χνάρια,
θέλω να δω πώς
θα αποσυνθέσετε την ταυτότητα μου,
θα αποκοιμίσετε την ενόχλησή μου,
θα τρίξετε τα δόντια στην τέχνη μου,
πώς θα κλείσετε τα αυτιά μου στα ριζίτικα τραγούδια,
πώς θα μου κλέψετε το φιλότιμο και τη ζεστασιά.
Θέλω να δω πώς
θα ανοίξω διάπλατα τα μάτια μου στην ιστορία,
θα ανασυνθέσω την ιδεολογία μου,
θα αγαπήσω τη χώρα μου ξανά,
πώς θα υπερβώ το άδικο
που χρόνια πάνω μου
έχει κολλήσει.
Δεν θέλω να δω πως
θα με κάνετε να μισήσω την πόλη μου,
θα με διώξετε από δω,
πώς θα με βάλετε άσπρο φονιά
στα μαύρα, κίτρινα
καφέ παιδιά.
Θέλω να σας δω γυμνούς να αναριγάτε
ένας ένας εμπρός μου,
κι ο ιδρώτας όλου του κόσμου
να σας ζεστάνει,
για τελευταία φορά,
μέχρι να κοκαλώσετε απ’το κρύο
που μας πεθαίνει.
Θέλω να σας δω γονατιστούς
μπροστά στην ιερή ελιά,
να σκάβετε με τα νύχια σας
έως τη σάπια ρίζα—
να εκκαθαρίσετε την εκκλησία,
να γεμίσετε τα άδεια ταμεία,
να ελευθερώσετε την παιδεία,
να φέρετε πίσω τον πολιτισμό.
Να φέρετε πίσω την Ακρόπολη.
Να μπαίνω με το φως του φεγγαριού,
να ζωγραφίζω με τα καθημερινά μου δάχτυλα
τις γκρίζες πολιτείες, της ανελέητης οξύτητας
το σκουριασμένο ήλιο, τη θάλασσα, τη θάλασσα,
το δάσος με ελάχιστα μωβ και μαύρα δέντρα,
το θεό βαθιά καρφωμένο στο μπλε ουρανό,
τη βροχή που βιάζει τα μάτια, δυναμώνοντας
το βλέμμα μου προς την Αθήνα.
Μην με κρίνετε άλλο ως αμελητέα ποσότητα—
θα σηκώσω το βλέφαρο,
θα θυμηθώ
πως δεν κοιμόμουν—
μια μεγάλη σιωπή,
ένας τεράστιος συνειρμός,
ένα κύμα που με σπρώχνει,
ένα ρεύμα ηλεκτρικό χωρίς το σήμα
του κινδύνου.
Μέρα ή νύχτα, ένα κρυμμένο δρεπάνι
πάνω απ’τα κεφάλια σας.

ΝΕΚΡΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ

Στη μνήμη του Αλέξη

Είστε οι καινούριοι άνθρωποι.
Είστε η άδεια παλάμη που σκίζεται
σε μια φθίνουσα διαίρεση.
Είστε χιλιάδες μισοφέγγαρα
που δεν τείνουν στην πανσέληνο.
Είστε εσείς που θα με κάνετε αθάνατο.
Αλλά δεν σας θέλω,
και με πονάει και με καρφώνει
όταν με καλείτε να συμβολίσω
τον άρρωστο ήλιο που έκαψε την πόλη,
όμως εγώ έχω παγώσει.
Όταν λάφυρα της θλίψης
γίνονται το αστροπελέκι της οργής
από ζωή συνθετική,
όταν μόρια επιθανάτιας σύγχυσης
σχηματίζουν μάζες
από δάκρυα κρύα,
που δεν κυλάνε απ΄τα αυλάκια της ψυχής μου
που δεν λένε να γιάνουν τη στιγμή
που δεν μπορούν να φωνάξουν δυνατά,
όπως φώναξα τότε εγώ—
δεκαπέντε χρονών κραυγή
μέσα στο στήθος σας.
Μέχρι να κλείσω
το μαύρο στόμα της μοίρας
που φτύνει επιτάφιους
μέσα στο μνήμα μου,
και να στέψω με δάφνες
τη σκιά του ιδεαλιστή,
δικός μου ο κορμός
δικό μου το ρετσίνι.
Το αίμα όλης της φύσης,
δικό μου αίμα.
Η κάμπια και τα χρώματα
που θα την ανθίσουν.
Η πεταλούδα και τα φτερά
που θα την πάνε να ξεβάψει.
Ο τρελός που τα βουνά τον κλαίνε,
γιατί στην αλήθεια κάθεται σεμνά,
ενώ όλοι ποδοπατάνε.
Δικά μου κι αυτά.
Δεν έχω δρόμο να ακολουθήσω
πίσω, εμπρός ή δίπλα.
Έχω εμένα και τίποτα άλλο
για να φτάσω.
Τα φρένα των ονείρων μανιάζουν,
αντίλαλοι μέσα στο άπειρο.
Σύννεφα σκόνης των παιδιών
που καταστρέφουν στην αυλή
αυτό που τους μαθαίνουν
ότι φέρνει την καταστροφή.
Έρωτα δεν σας έκανα ποτέ μου,
αλλά σας αφήνω τη μεγαλύτερη καρδιά,
και μια εξεγερμένη πέτρα για να σηκώσετε
το νέο μέλλον.

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΗΡΩΙΝΗ

Ονειρεύομαι ένα γαλήνιο τέλος, γλυκιά μου.

Μια γεύση τελεσίδικη που δεν έχω γλείψει

ποτέ πάνω στα χείλη.

Όταν ο ήλιος δύει, θέλω να πεθάνω.

Κάθε σούρουπο της κάθε μέρας

και της κάθε νύχτας,

θέλω να πεθάνω.

Είμαι γυμνή μπροστά στον πόνο, γλυκιά μου.

Κρυώνω.

Σκαρφαλώνω ένα αρχαίο παγόβουνο

στο τέλος του κόσμου.

Θέλω να πάω πίσω

στο πριν γεννηθώ.

Τα βάναυσο χέρι μου

να σταματήσει να χτυπάει

το μυαλό μου.

Κρυώνω.

Σοφιστικέ ρούχα πωλούνται για ιδέες, γλυκιά μου.

Οι άνθρωποι λένε ότι είμαι όμορφη,

λίγο τρελή στο μάτι—

εγώ βλέπω τον εαυτό μου

σαν απαίσιο ψάρι.

Ζω πίσω απ’τα θαυμαστικά σημεία τους, γλυκιά μου.

Δεν μπορώ να κρατήσω τη φωνή μου όρθια,

πέφτω στα γόνατα,

μιλάω στο χάος.

Οι άνθρωποι απαντάνε στερεοφωνικά,

λένε όλοι πως μ’αγαπάνε.

Ζητάω να μάθω τα αληθινά τους ονόματα.

Η ψευδό-δημοκρατία μας χωρίζει, γλυκιά μου.

Συρρικνώνουμε τις καρδιές

κι υψώνουμε τα εγώ μας.

Κάτι στοιχειωμένες στιγμές

στον ύπνο μου

μας σκοτώνω όλους.

Αλλά εσύ θα με λυπηθείς, γλυκιά μου.

Θα φροντίσεις

να σκοτεινιάσω τ’όνειρο,

ακίνητη— θα με πας στο τίποτα.

Κανείς δεν θα πιστέψει πως εγώ.

Παλιός Χορός

πάνω σε λεπτοκομμένα στιλέτα
σε κίνηση διαρκή
ηλεκτρισμένες γυναίκες
ανεβάζουν ψηλά τα χέρια
αργά προσεκτικά αφηρημένα
στέλνουν κάπου ένα φιλί αναβλημένο
ένα κόκκο τρυφερότητας
ένα πόνο τόσο καθαρό
η μέση και τα γόνατα τσακίζουν
τα γύρω γύρω των γοφών
βαθιά ανάσα το άρωμα τους
μες στον πυκνό καπνό
οι άντρες στις γωνίες
μπροστά απ’τους τοίχους
με τα χέρια πίσω απ’τις πλάτες
γεύση από κρασί και θυμάρι
με ενθουσιώδη φουσκωμένα χείλη
με χαμηλά πεταχτά βήματα
με έμμονες ιδέες
υψώνουν τα γαρύφαλλα
σαν τέλεια βροχή
σαν κόκκινα αστέρια πεθαμένα
και σηκώνουν με τα μάτια τα φορέματα
και σπάνε τα πιάτα στο μωσαϊκό
μες στο ρυθμό μες στον αέρα
μες στις στροφές
αισθαντικές ματιές
και το πάτωμα αρπάζει φωτιά
και το σπίτι μας αρχίζει να καίγεται
σαν πρόσκαιρη ύλη
η γιορτή περνά στο κόκκινο
οι άνθρωποι φωνάζουν δυνατά
κι αναρωτιέμαι χρόνια μετά
πως καταλάγιασε τούτος ο θόρυβος
και θυμάμαι πίσω στη χώρα μου
όταν χορεύαμε
ήταν σαν κεραυνός
και το νόημα των τραγουδιών
μυτερό σαν το μαχαίρι.

Υπέροχα Πράγματα

Ο ηλεκτρισμός που σε διαπερνά

όταν ακούς μία συγκεκριμένη νότα

ή μία συγκεκριμένη λέξη σ’ένα τραγούδι.

Η ανάμνηση μιας μυρωδιάς

που σε προσγειώνει πίσω

στην παιδική σου ηλικία.

Το τελευταίο μικρό κομματάκι

του ήλιου πριν χαθεί

μες στη θάλασσα.

Η αίσθηση πως η ζωή σου

κάνει κύκλο μες στη ζωή

κι η ευχαρίστηση πως έχεις ήδη

προβλέψει αυτό τον κύκλο.

Ο σπειροειδής γαλαξίας της Ανδρομέδας.

Το διάστημα κι οι μαύρες τρύπες

που δεν μπορείς να φανταστείς,

αλλιώς θα ήσουν τρελή.

Όταν βρίσκεις αυτό που θέλεις να πεις

κι αντιλαμβάνεσαι ξανά τον εαυτό σου.

Όταν εννοείς αυτό που λες

κι ο άλλος το διαισθάνεται.

Ο ρυθμός που πρέπει να έχεις

για να κάνεις ένα μωρό

να γελάσει.

Το απάτητο στρώμα χιόνι

που θέλεις να πέσεις πάνω του,

και να το φας.

Η έκσταση του πρώτου φιλιού

που σε άφησε ζαλισμένη

ένα ολόκληρο βράδυ.

Το μυστήριο αυτού του κόσμου

που είσαι τόσο απελπισμένη

να λύσεις.

Να μπορείς εύκολα να ανακαλείς

την απλότητα των πραγμάτων,

να έχεις επίγνωση

των παράλληλων διαστάσεων.

Να δεις ένα όνειρο,

στο οποίο πετάς.