Ιστορία αφύπνισης

Κάποτε, μια γυναίκα έκλεισε την καρδιά της σ΄ένα κλουβί. Και στη θέση της έβαλε ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Μόνο που ρύθμισε λάθος το ξυπνητήρι. Και τώρα ξυπνάει μέσα τη νύχτα και πρέπει να βρει κάτι να κάνει. Κάθεται έτσι δίπλα στο κλουβί και ακούει την καρδιά της. Χτυπάει ακόμα σ΄εκείνο τον αλλόκοτο πένθιμο ρυθμό των εγκλεισμών.

Έχω μια λέξη

Έχω μια λέξη καρφωμένη στα χείλη μου και μια καταραμένη σιωπή στην καρδιά μου έχω έναν πόνο που επιστρέφει τα ξημερώματα και μου ζητάει πίσω όλες τις ευτυχισμένες μέρες μου έχω μια θλίψη μεθυσμένη να ξερνάει στα πεζοδρόμια καρφωμένα βλέμματα έχω ένα φυλακισμένο παράπονο να δίνει το ρυθμό σε αποσυντονισμένους λυγμούς έχω μια πρόστυχη αλήθεια να διαλύει τακτοποιημένες μνήμες στα ντουλάπια ένοχων ιστοριών έχω αναίμακτες φλυαρίες που γεμίζουν παράδοξα κενά έχω ένα γέρο στη γλώσσα μου να λέει όλα τα βρώμικα αστεία έχω ένα ζευγάρι φτερά στην ντουλάπα να ονειρεύονται τα μεγάλα ταξίδια έχω ένα βλέμμα ξεχειλισμένο από αλμύρα να δίνει γεύση σε ένδοξα ψέματα έχω ένα εισιτήριο στην τσέπη μου για να ακυρώνει τη μεγάλη φυγή έχω ένα μαχαίρι κάτω απ΄ το μαξιλάρι μου να πραγματοποιεί όλους τους φαντασιακούς φόνους έχω έναν εχθρό κολλημένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου να απειλεί να διαλύσει την τάξη έχω έναν προδότη μέσα στο σπίτι μου που καταστρέφει τα οικογενειακά γεύματα έχω ένα δρόμο στο δρόμο μου να φτιάχνει νέους δρόμους έχω ένα κέρμα στο κεφάλι μου που πληρώνει τα διόδια στα σύνορα της λογικής έχω ένα πρόσωπο στον τοίχο μου να προσθέτει μορφασμούς στην δίνη των εποχών έχω ένα χάδι στα δάχτυλα μου να αναμένει ένα σώμα να λυτρωθεί έχω ένα χαμόγελο κρυμμένο στο πρόσωπο μου
για σένα

και μια λέξη να στην ψελλίσω όταν επιστρέψεις

από την απουσία.

Μόνο λέξεις

Γεννήθηκα στο ράγισμα του κόσμου. Τράφηκα με τη σάρκα μου. Αρρώστησα από εμπύρετες μοναξιές. Με νανούρισε μια φωνή, παρατεταμένο φωνήεν, η χάρη του θηλυκού γένους. Τρόμαξα -εισβολή του ξένου μέσα στη μήτρα. Σφράγισα με ενοχή τη γεύση της χαράς. Ξέρασα σε διαδρόμους δηλητηριώδη νεύματα. Φίλησα πειρατικά μάγουλα. Ανακάλυψα τη χημεία του χαρτιού με το μελάνι. Ορκίστηκα πτώσεις σε βρεγμένες μπουγάδες. Χόρεψα στο ρυθμό της απόγνωσης. Μέθυσα από αλκοολούχα απουσία. Σιγομουρμούρισα την ομορφιά των γυμνών σωμάτων. Κατάπια την καταχνιά του κόσμου. Σήκωσα στους ώμους μου τα πετρωμένα βλέμματα. Χάθηκα στους αντικατοπτρισμούς. Έπαιξα το παιχνίδι των ενοχών. Ενσωματώθηκα σε θλιβερούς μικρόκοσμους. Καταμέτρησα τις ύστατες ανάσες. Συγύρισα τις ακατάστατες μνήμες. Άρθρωσα την κραυγή σε λέξεις. Σιχτίρισα τους παρατεταμένους χειμώνες. Έσπειρα σιτάρι στην αυλή μου. Άφησα ίχνη πριν μπω στα δαιδαλώδη μονοπάτια του μυαλού. Συναντήθηκα με τους ανθρώπους όχι στους γκρεμούς μα στις ανοιχτές εκτάσεις. Σκιαγράφησα τις φωτεινές μέρες. Ένιωσα το απέραντο κάλλος της ύλης. Ο χρόνος σκάλισε στο σώμα μου την ιστορία του. Κι έγινα ολόκληρη ένα στόμα. Ποτέ για φιλιά. Μόνο λέξεις.

Έγγραφή 32-Λυγμοί της μέρας

Λυγμοί της μέρας.
Σβήσε τη θλίψη.
Δολοφόνησε τα δάκρυα.
Εδώ, είναι ο τόπος για τους άδειους.

Εγγραφή 12-Μορφή εγκλεισμού

Συντονισμένη κίνηση ασπρόμαυρου πλήθους.
Μαύρα παράθυρα ανοίγονται στους άδειους δρόμους
να σκοτεινιάσουν τις παράνομες συναντήσεις και τη μοναξιά μας.
Συνεχίζεις να κοιτάζεις τις μετατοπίσεις του δείκτη
να σημαίνουν την απώλεια.
Κόκκινο τσιγάρο στα χέρια σου.
Κοφτή καπνισμένη χειρονομία καυτηριάζει τα χαμόγελα.
Αντίδοτο των χολέρων χρόνων.
Το πρόσωπο σου θρυμματισμένος καθρέφτης στις διαδρομές του κόσμου.
Αντανάκλαση έσχατης ανάσας.
Μορφάζεις εγκλεισμό.
Εγγραφή 8-Τοπιογραφία των σκουπιδιών
Σήμερα πάλι εκεί
και τα τσιγάρα να τελειώνουν πριν το δρόμο.
Χωρίς σύμμαχο.
Μόνο εχθροί.
Εγώ ξένη.
Ξένη από εμένα.
Αλήθεια.
Δεν είναι οι λέξεις.
Κάπου εκεί, πριν το μελάνι,
στοιβάζομαι εγώ ολόκληρη στις αποθήκες της απελπισίας.
Μπροστά κενό.
Ποιός με σπρώχνει;
Παράξενες ματιές…
Τόσοι περαστικοί…πού να σταθώ;
Χωρίς παγκάκια πλατείες μόνο φώτα.
Γύρω σκοτάδι. Μέσα σκοτάδι.
Πώς δεν το βλέπεις;
Να φωτίσω τις χαρές.
Να σκοτεινιάσω τις ήττες.
Δεν έχει ηλεκτρικό.
Θα κρεμαστώ στα σύρματα να γίνω φως.
Τοπιογραφία των σκουπιδιών.
Πώς δεν το βλέπεις;
Το σώμα μας για ανταλλακτικά.
Κι εγώ ελαττωματικό τεμάχιο.
Στα ράφια ενός φωταγωγημένου μαγαζιού.
Με πετάς στις αποθήκες.
Μούχλα κι ένα ποντίκι ροκανίζει το μυαλό μου.
Γιαυτό τρίζω σαν πόρτα που ανοίγει σε ένα σύμπαν που αυτοκτονεί κάθε μέρα.
Πώς δεν το βλέπεις;
(Να διαλύσω τις λέξεις…Πώς να συναντηθούμε; )

Εγγραφή 4-Περιφραγμένος παιδότοπος

Θα πάω πίσω αλλά όχι μαζί σου.
Απλωμένες μπουγάδες στα ξυράφια της βίας.
Μνήμες.
Μουρμουρητό από τραυματισμένο παράπονο.
Σκοτεινιάζει μέσα.
Σκοτεινιάζει.
Με κλείνεις σε υποκοριστικά περιφραγμένου παιχνιδότοπου.
Αλλού.