Αρτέμης Μούλος (Βιογραφικό σημείωμα)

Ο Αρτέμης Μούλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1980. Σπούδασε Λογιστική και συνέχισε στην Αγγλία με μεταπτυχιακά στην Οικονομία και τη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στο συλλογικό τόμο «Οδός δημιουργικής γραφής» και έχει συμμετάσχει με ποίημά του στην ισπανόφωνη ποιητική ανθολογία «Palabras entre el centeno».

Ποιητικές Συλλογές:

• Λίγες λάμψεις πιο ψηλά (εκδόσεις poema) 2014
• Πετίτ ντροπή (εκδόσεις: άλλωστε ) 2016

Λίγες λάμψεις πιο ψηλά : Ποιητική Συλλογή / Αρτέμης Μούλος

"Αχ":
Τα λόγια σου
τα φοβόμουνα, δεν τ' άγγιζα,
μέλισσες και τα θαύμαζα

Με ξέχασαν οι άγγελοι
με τσίμπησε ένας καημός σου
δεν πρόσεξα
κι έβαλες μέσα μου ένα "Αχ" τεράστιο.

Κι αν δεν πόνεσα απ' τον λυγμό του,
γέλασα απ' το γαργάλισμά του.

Αχ, τέτοιο κεντρί ατάραχο
λαχανιάζω
μπροστά σε μιαν άχνα που δεν έβγαλες
σαν μια αράχνη.

***

Το λεξικό μου

Πάντα μου άρεσαν οι εύκολες λέξεις: 

Αμετροέπεια, άφατος,

δημαγωγός, κίβδηλος,

θωπεύω, καινοφανής,

λεξιθηρία.

Αποφάσισα τη σπουδή στις δύσκολες,

που όσα λεξικά κι αν άνοιξα,

μέσα δεν χωρούσαν: 

Αγάπη, στοργή, χάδι... και το ρήμα της ζωής.

***

Η γέννα

Φωτογραφίες στο διαμάντι

σκέψεις από κερί

έρωτες στον ύπνο

μανάδες

γεννούν εμάς και άλλους

ξανά και πάλι

εφιάλτης ήταν τα χαμόγελα

ανάμνηση ήταν οι επιθυμίες

αντίδραση το φως στα σ’ αγαπώ

του καθενός η μάνα

πονάει ξανά και πάλι

και μόνη η γέννα

πονάει εμάς και άλλους.

Ηλιοβασίλεμα / Μούλος Αρτέμης

Κατεβάζω το κεφάλι
γράφω στίχους
το σηκώνω
κι είναι σκοτάδι
σκύβω και βάζω τελεία.
Ένα ποίημα και μια τελεία
αυτό το ηλιοβασίλεμα
όταν έρθεις
θα στο διαβάσω.

Λίγες λάμψεις πιο ψηλά (απόσπασμα) /Μούλος Αρτέμης

Πολλές φορές θέλω να εξημερώσω μια νύχτα,
ν’ ανέβω πάνω της γυμνός, να της κλέψω όλα τ’ αστέρια
να τα πετάω μπροστά της
κι αυτή να κάνει ευχές να την ελευθερώσω
να νιώσει κι αυτή πώς είναι να εύχεσαι.
Φαντάσου να εξαρτάται η νύχτα
από λίγες λάμψεις πιο ψηλά απ’ αυτήν
για να μείνει γυμνή σ’ αυτό το ειρωνικό σκοτάδι.

Ομως οι νύχτες που δεν εξημερώνονται
είναι αυτές που υποσχεθήκαν μια ατελείωτη μέρα
κι ίσως αυτή να είναι η ευχή τους
κι εγώ εκεί να θέλω να πάω
ευχής και υποσχέσεως γωνία, ούτε στενό παρακάτω
κι απ’ τον δρόμο τον γρήγορο, τον ιδανικό
όμως δεν έχει χρόνο η αναμονή.

Κι η θάλασσα, όσο κι αν χωρίζει αναμονές
αυτή στο τέλος τις ενώνει, με ανακρίβεια
και κάπου στη μέση της, στροβιλίζεται η φυγή
κάπου εκεί, κοντά στο γιγάντιο τίποτα
πριν το ποτέ και λίγο μετά το ίσως
και κοντεύει, άλλωστε μια ζωή δρόμος είναι
μέχρι να στρίψεις μια ευχή, έχεις ήδη φτάσει στο μακάρι.

πηγή:  (.poema..) εκδόσεις