Υάκινθοι

Απορώ στο πως
Τα πουλιά να πετάνε
Τα φίδια ποτέ...

*
Φως και χρώματα
Ο Απρίλης ξύπνησε
Και χασμουριέται!

*Στον τοίχο σκιά
Είναι ο ήλιος θαρρώ
Που σου κρύβεται!

Αιμάτινα λεπτά

Υγρές ανάσες
Σε στόμα κλειδωμένες
Ερωτοτροπούν

Νεκρό τοπίο
Το μάρμαρο ντυμένο
Με το αίμα σου

Αντάρτης καιρός
Σηκώθηκαν σύννεφα
Μάτωσ’ ο ήλιος

Μελαγχολική αγάπη

Χάρτινες λέξεις
Χαρτιά ξεθωριασμένα
Κι η αγάπη; Πού;

Κοίταξε ψηλά
τα πουλιά χαράζουνε
το μπλε στα δύο!

κόκκινα μούρα
έβαψαν τα χείλη μου
χαμένο φιλί

Σιωπηλή Άβυσσος

Ψυχρή άβυσσος
Καρφωμένα τα μάτια
Σπάσε τον πάγο!

χάραξε θαρρώ
η νυχτερίδα ήπιε
κάθε μου σιωπή

δεν περνά λεπτό
σιωπηλοί λεπτοδείκτες
οι λύκοι πεινούν!

Να ρίξω ζάχαρη στο χώμα"

Σήμερα θέλω να γράψω για κάτι ροζ.
Να γευτώ μια καραμέλα τριαντάφυλλο.
Να βάλω φωνή στο σύννεφο
κι απο γαλάζιο να φοβηθεί και να κοκκινίσουν
τα μάγουλά του.

Σήμερα θέλω να πιω μια στάλα ηλιοβασίλεμα.
Να δω τον ήλιο να βουτάει στο κενό
τη στιγμή που γεννιούνται μοβ μπιγκόνιες.

Να ρίξω ζάχαρη στο χώμα ,
και να φυτέψω Έρωτα!

Να πιω από χείλη αμαρτωλά φιλί,
που χουν βουτήξει σε ζεστή Ανατολή,
και να αδειάσω όλο το γκρι στο πέλαγο
να χουν να πίνουν τα δελφίνια όταν διψούν.

Σήμερα θέλω να με δει η θάλασσα και να ημερέψει,
μήπως και έτσι καταφέρει να ημερέψει κι η ψυχή μου...