Θωμάς Ιωάννου (βιογραφικό )

Ο Θωμάς Ιωάννου γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1979 στην Άρτα.
 Μεγάλωσε στην Πρέβεζα. 
Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. 
 Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (Σημειώσεις, Οδός Πανός,Μανδραγόρας, Ένεκεν). 


Ποιητικές Συλλογές: ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15

Η σιωπή

Η σιωπή στόμα
Που ποτέ δε μίλησε

Από τα χείλη της
Κρεμάστηκαν τσιγάρα
Και ολόκληρες ζωές
Απόκρημνο φιλί
Που έκοβε σαν ξυράφι
Όσους ερωτοτρόπησαν
Να την ερμηνεύσουν
Μιλώντας αντ' αυτής

Ήταν φορές που έχασκε
Τάφος ανοιχτός
Να καταπιεί όσους ξελόγιασαν
Με γλύκες τις ψυχές
Ή σου 'παιρνε τη μιλιά
Αν τολμούσες λέξη να της πεις

Μα πιο τρομερό απ' όλα
Το χαμόγελό της
Υπενθυμίζει πως όποτε χρειαστεί
Ξέρει να δείχνει τα δόντια της

Κι αλίμονό σου
Αν σε πιάσει στο στόμα της




θωμάς Ιωάννου 

ΠΡΕ(ΒΕ)ΖΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

του Ιωάννου Θωμά 

Δώστε μου λίγη
Πρέ(βε)ζα θανάτου

Μου έλαχε βιαστική ψυχή
Ήθελε να προλάβει
Πρώτη να φύγει στην  εκκίνηση
Δεν περίμενε την πιστολιά του αφέτη

Είχε  ακούσει ήδη
Τη γενέθλια πιστολιά της Πρέβεζας

Εκτινάχθηκε απ’ τη βαλβίδα ασφαλείας
Να κόψει πρώτη το νήμα της ζωής
Να σπάσει το φράγμα του ήχου της ήττας
- See more at: http://www.intellectum.org/2014/11/07/arming-with-carbine-words-an-award-winning-young-poet-thomas-ioannou/#sthash.1bOh9Qev.dpuf

Μου έλαχε βιαστική ψυχή
Ήθελε να προλάβει
Πρώτη να φύγει στην  εκκίνηση
Δεν περίμενε την πιστολιά του αφέτη

Είχε  ακούσει ήδη
Τη γενέθλια πιστολιά της Πρέβεζας

Εκτινάχθηκε απ’ τη βαλβίδα ασφαλείας
Να κόψει πρώτη το νήμα της ζωής
Να σπάσει το φράγμα του ήχου της ήττας
- See more at: http://www.intellectum.org/2014/11/07/arming-with-carbine-words-an-award-winning-young-poet-thomas-ioannou/#sthash.1bOh9Qev.dpuf

Υπέρ αναπαύσεως των ματιών

                                                                                                                     του Ιωάννου Θωμά 

Εβγαλες τα δάκρυά μου στη φόρα
Ανθρωποι-σταγόνες που πέφτουν στο κενό
Μήπως και εξιλεωθούν
Για όση ομορφιά δεν άντεξαν να δουν
Ελπίζοντας πως πριν την πρόσκρουση
Θα εξατμιστούν και ανώδυνα
Το δάκρυ του χρόνου θα κυλήσει

Ανθρωποι που αιωρήθηκαν
Πάνω από τη μοναξιά
Πιασμένοι από ένα βλέφαρο
Και όταν αυτό κουράστηκε
Να τους βαστά
Αφέθηκαν σταλαγματιές δροσιάς
Στον ουράνιο κήπο
 
Μα εσύ που ξέρεις
Πως μόνο ένα δάκρυ μπορεί
Να τρέξει πιο γρήγορα απ' το φως
Απλωσε το χέρι σου
Συγκράτησε τα δάκρυά μου
Πριν σε λυγμούς σπάσουν
 
Γιατί σκληρή η γη
Κι εκεί δε θα βρουν ποτέ
Ανάπαυση τα μάτια

Ασφάλεια ψυχής

του Ιωάννου Θωμά

Ξέρετε δεν βγαίνω
Το μήνα έχω πολλά έξοδα
Με το ζόρι τα φέρνω βόλτα
Κουτσά - στραβά

Δεν έχω περιθώρια για άλλες οφειλές
Πληρώνω τόσα σε εταιρίες προστασίας
Σε νταβατζήδες θεούς
Ήδη σκέφτομαι να ακυρώσω
Την ασφάλεια ζωής
Κι ας πούλησα τα πάντα
Για να την αποκτήσω

Τώρα τι ασφάλεια ψυχής
Μου ζητάτε να κάνω
Δεν ξέρετε ότι την ψυχή μου
Ενέχυρο την έβαλα
Για μια καλύτερη ζωή;

Το μόνο που μπορείτε
Να κάνετε για μένα
Είναι να απασφαλίσετε
Αυτή τη χειροβομβίδα

Ιωάννου Θωμάς: Δύο Ποιήματα

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

Το ποίημα
Ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης
Με θαλάμους αερίων
Από τις αναθυμιάσεις
Της πάλαι ποτέ ψυχής

*


 ΣΤΗ ΛΗΓΟΥΣΑ

Το σώμα πάντα
Στη λήγουσα τονίζεται

χρόνιο περιστατικό

Ήρθε η Κ. κρατώντας
Σ΄ ένα δίσκο γραμμοφώνου το κεφάλι μου
Η βελόνα καρφωμένη στη φλέβα της σιωπής
Καθώς το στόμα μου τραύλιζε
Ένα τραγούδι για κωφαλάλους
Ξάφνου ανέβασε στροφές ο έρωτάς της
Και ο θάνατος άρχισε να περιστρέφεται
Με τόση ορμή
Που εκκωφαντική απλώθηκε η σκιά του
‘’Είδες πώς ακούγεται’’ μου ‘πε η Κ.
‘’Παρά τη σκόνn αιώνων
Που’ χει μαζέψει πάνω του
Τι κάθεσαι, έλα να χορέψουμε’’
Έκλεισα τα αυτιά μου
Στο τραγούδι της σειρήνας του ασθενοφόρου
Κι έμεινα εκεί να αρρωστήσω κι άλλο
Με την πάρτη της
Χρόνιο περιστατικό εξάλλου
Τι δουλειά έχω εγώ
Να τρέχω στα επείγοντα
Με όσους σπεύδουν να κρυφτούν
Κάτω από τη ζωή τους
Λες και θα προλάβουν το θάνατο
Με εκείνους που τρέχουν
Προς την έξοδο κινδύνου
Ξεχνώντας πως απ’ το σώμα του
Δεν ξέφυγε κανείς
‘ ’Κλαις; ‘’ με ρώτησε
‘’Μπα, σκόνη μπήκε στα μάτια μου’’
Γύρη που μεταφέρει ο αγέρας
Μεταξύ ζώντων και τεθνεώτων
‘’Δεν είναι τίποτα
Κάποιο σκουπιδάκι του χρόνου
Μη σταματάς
Συνέχισε να χορεύεις
Το κομμάτι τα σπάει’’